Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 497/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. I SA/Ke 338/19 oddalił skargę S. D. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach decyzją z [...] lipca 2019 r. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Kielcach z [...] maja 2019 r. o ustaleniu skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020) w łącznej wysokości 2197,65 zł oraz ustalił tę kwotę na 2121,06 zł.

Dyrektor wskazał, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna została przyznana S. D. na podstawie ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2018.627, ze zm.; dalej "ustawa o PROW"), ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy UE. Szczegółowe zasady i warunki udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania tej pomocy określone zostały w drodze Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz.U.2015.415 ze. zm.; dalej "Rozporządzenie)".

Organ ustalił, że [...] czerwca 2015 r. S. D. złożył wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. W przedmiotowym wniosku beneficjent zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 0,26 ha w wariancie 3.1. - Zachowanie sadów tradycyjnych odmian drzew owocowych oraz 4,80 ha w wariancie 5.4 - Półnaturalne łąki wilgotne. Dyrektor wskazał, że S. D. podjął zobowiązanie, polegające na nieprzerwanym, 5-letnim (licząc od 15 marca 2015 r.) prowadzeniu działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej na działkach i powierzchniach objętych płatnością tego rodzaju za rok 2015, o czym świadczy decyzja Kierownika z [...] czerwca 2016 r. nr [...]. W wyniku uchylenia pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2017, w ponownie prowadzonym postępowaniu doszło do przeprowadzenia w gospodarstwie strony kontroli na miejscu, która nie potwierdziła powierzchni deklarowanych do płatności.

Tym samym, zdaniem organu, powstał obowiązek zwrotu przez beneficjenta pobranych płatności uprzednio wypłaconych do tych powierzchni za lata 2015 -2016, co ma umocowanie w § 34 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia. Organ podniósł, że w wyniku skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] czerwca 2018 r. nr [...] przyznającej stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2017 w łącznej kwocie 4373,87 zł oraz późniejszym przyznaniem stronie ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji płatności na rok 2017 w niższej kwocie 3297,82 zł, powstała kwota nienależnie pobranych płatności za rok 2017 - 1076,05 zł.

Organ wskazał, że program rolno-środowiskowo-klimatyczny jest programem wieloletnim, w którym rolnik podejmuje zobowiązanie pięcioletnie, z którego należy się wywiązać. Niespełnienie tego warunku w którymkolwiek momencie trwania tego zobowiązania powoduje co do zasady obowiązek zwrotu pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych. W rozpatrywanej sprawie zmniejszenie obszaru, na którym rolnik dobrowolnie podjął zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, miało miejsce w trzecim roku realizacji programu, zatem biorąc pod uwagę § 34 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia, powstał obowiązek zwrotu płatności otrzymanych za lata 2015-2016.

Ponadto w sprawie miało miejsce skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za rok 2017, którą organ I instancji przyznał stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną w wysokości 4373,87 zł. Następnie w wyniku ponownie prowadzonego postępowania, organ I instancji wydał kolejną decyzję o przyznaniu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w niższej wysokości, tj. 3297,82 zł, tym samym powstała kwota nienależnie pobranych płatności za rok 2017 w wysokości 1076,05 zł (4373,87 zł - 3297,82 zł).

Dyrektor zauważył przy tym, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nieprawidłowo rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, poprzez przyjęcie, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne podjęte przez stronę w wariancie 5.4 wynosi 4,80 ha, a nie 4,72 ha. Powyższe doprowadziło do błędnego wyliczenia wielkości procentowego stosunku powierzchni obszaru, na którym strona zaprzestała realizacji programu do powierzchni obszaru, na którym zobowiązanie to powinno być realizowane, co w konsekwencji przyczyniło się na wyliczenie nieprawidłowej kwoty do zwrotu w wariancie 5.4. Pozostałe ustalenia organu I instancji organ odwoławczy uznał za prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddając skargę S. D. podzielił stanowisko organu w całości. Wskazał, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest zobowiązaniem wieloletnim, polegającym m.in. na tym, że w ciągu całego okresu jego trwania mają zostać zachowane jego wymogi. Właśnie charakter zobowiązania wieloletniego uzasadnia pogląd, że uchybienie w danym roku negatywnie wpływa na płatności już otrzymane nawet za rok, w którym uchybień nie stwierdzono. Obowiązek zwrotu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej ma charakter wsteczny, co uzasadnione jest celem i kompleksowym charakterem realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego. Innymi słowy, niezachowanie warunków w danym roku nie oznacza, że sankcja dotyczy tylko tego roku. Jeśli uchybienie stanowi przesłankę zarówno do zwrotu jak i zmniejszenia płatności - brak podstaw do wykluczenia zwrotu płatności.

W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżącemu zostały przyznane i wypłacone na jego rachunek bankowy płatności na rok 2015, 2016 i 2017 związane z realizacją zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w wariancie 3.1 – zachowanie sadów tradycyjnych odmian drzew owocowych oraz wariancie 5.4 - półnaturalne łąki wilgotne. Terminem rozpoczęcia 5 - letniego zobowiązania jest zatem 2015 r. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Kierownik, po ponownym rozpatrzeniu sprawy przyznał skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2017 do wariantu 5.4 półnaturalne łąki wilgotne w wysokości mniejszej niż przyznana decyzją z [...] czerwca 2018 r. i jednocześnie odmówił przyznania płatności do wariantu 3.1 – zachowanie sadów tradycyjnych odmian drzew owocowych. Decyzja stała się ostateczna, skarżący nie złożył odwołania. Podstawą odmowy przyznania płatności w wariancie 3.1 było stwierdzenie na działce rolnej C3, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] deklarowanej do płatności na powierzchni 0,10 ha, powierzchni użytkowanej rolniczo 0,09 ha, co skutkowało wykluczeniem z działki C3 powierzchni 0,10 ha, z uwagi na niespełnienie definicji działki rolnej.

Na działce rolnej C2 położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], deklarowanej w wariancie 5.4 na powierzchni 2,88 ha, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 2,53 ha co skutkowało wykluczeniem z płatności powierzchni 0,35 ha.

Stwierdzenie nieprawidłowości w realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, w zakresie wariantu 3.1. oraz 5.4 wykazane w postępowaniu dotyczącym wniosku kontynuacyjnego na 2017 r., wynikające z decyzji ostatecznej oznacza, że skarżący nie wywiązał się w pełni realizacji przyjętego zobowiązania, rolnik zmniejszył wielkość obszaru, na którym powinien realizować zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Tym samym Sąd I instancji uznał za zasadne stanowisko organu, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne podjęte przez skarżącego zainicjowane wnioskiem o przyznanie płatności na 2015 r. dotyczyło powierzchni w wariancie 3.1 – 0,26 ha, zaś w wariancie 5.4 – 4,72 ha. Efektem zmniejszenia powierzchni zobowiązania w ramach wariantów 3.1 oraz 5.4 był obowiązek zwrotu płatności wyliczonej według zasad określonych w § 34 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.

Skutkiem niedotrzymania podjętego w 2015 r. 5 –letniego zobowiązania jest również nieotrzymanie przez beneficjenta płatności do danej powierzchni za 2017 r., a także jak wyżej wyjaśniono, obowiązek zwrotu otrzymanych płatności do powierzchni, do której zobowiązania nie dotrzymał.

Podsumowując, skoro ostateczną decyzją z [...] stycznia 2019 r. stwierdzono w 2017 r. zmniejszenie powierzchni zobowiązania w ramach wariantów 3.1 oraz 5.4 oraz odmówiono skarżącemu płatności w ramach wariantu 3.1 (zachowanie sadów tradycyjnych odmian drzew owocowych) i przyznano płatność w wariancie 5.4 (półnaturalne łąki wilgotne) w mniejszej wysokości niż wypłacona na podstawie decyzji z [...] czerwca 2018 r., zdaniem Sądu I instancji, wypłacone skarżącemu należności prawidłowo uznano za nienależnie pobrane, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 i w art. 44 ust. 1 ustawy o PROW. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że po stronie skarżącego powstał obowiązkiem zwrotu płatności nie tylko pobranych w roku 2017 na podstawie decyzji wyeliminowanej z obrotu, ale także przyznanych i wypłaconych w latach 2015, 2016.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:

1. I. naruszenie prawa materialnego, tj.
2. 1. art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji UE nr 809/2014 i art. 44 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2014 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz.U.2018.627, ze zm.) dalej: ustawa o PROW, poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zażądanie zwrotu pobranych świadczeń za lata 2015 - 2016, podczas gdy jest to nieuprawniona i rozszerzająca wykładnia, a owe przepisy nie odnoszą się do płatności za poprzednie lata;
3. 2. art. 7a § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji UE nr 809/2014 i art. 44 ust. 1 ustawy o PROW poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości co do treści powołanych przepisów, podczas gdy wykładnia owych przepisów nie przesądza o analogicznym stosowaniu przepisów dotyczących wysokości sankcji z tytułu zmniejszeń do kwestii ustalania wysokości zwrotu nienależnie pobranych płatności za lata wcześniejsze;
4. 3. § 34 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno - środowiskowo - Klimatyczne'' objętego PROW na lata 2014 - 2020 (DZ.U.2015.415 ze zm.) dalej "Rozporządzenie" poprzez przyjęcie, że powstał obowiązek zwrotu przez stronę pobranych płatności uprzednio wypłaconych za lata 2015 - 2016, podczas gdy przepis nie odnosi się do płatności za poprzednie lata, lecz dotyczy niespełnienia warunków przyznania płatności;
5. II. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
6. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. w z art. 9 kpa polegające na nieuwzględnieniu, iż organ administracyjny nie wykonał w stosunku do strony obowiązku informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania skarżącego co do okoliczności mających wpływ na ustalenie prawa do płatności;
7. 2. art. 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 ppsa polegające na nieuwzględnieniu wniosku strony i nie przeprowadzeniu dowodów z protokołów kontrolnych od 2005 r. oraz dowodu z opinii biegłego, podczas gdy przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było uzasadnione i konieczne, przy czym nie spowodowałoby to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;
8. 3. art. 80 kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny poprzez nieuwzględnienie do płatności powierzchni zadeklarowanych we wniosku i przyjęcie jako stan faktyczny powierzchni ustalonej przez ARiMR;
9. 4. art. 81a § 1 oraz art. 84 § 1 kpa, poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości co do stanu faktycznego działki objętej wnioskiem i nieuwzględnienie tolerancji pomiaru 0.02 ha, która powinna być zaliczana na korzyść rolnika;
10. 5. art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, to jest wybiorczej oceny dowodów, nie uwzględnieniu okoliczności, że rzekome zmniejszenie powierzchni działek, za które organ żąda zwrotu przyznanej płatności, nie było spowodowane żadnym działaniem skarżącego, a wynika jedynie z faktu, że ten sam obszar gruntu użytkowany przez skarżącego w niezmienionym stanie od momentu podjęcia zobowiązania został wymierzony inaczej.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie postawionych zarzutów.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z treścią art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a.tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego jak i i przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niniejsza skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie są trafne.

W stanie prawnym niniejszej sprawy podstawę prawną ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności stanowi art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014. Stosownie do powołanej regulacji w przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust.

2. Jednocześnie obowiązek zwrotu pobranych nienależnie płatności wynika wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o PROW, zgodnie z którym, nienależne kwoty pomocy i pomocy technicznej, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1 lub przepisy ustawy stanowią inaczej. Uszczegółowieniem zasad zwrotu omawianej płatności jest przepis § 34 rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna podlega zwrotowi, jeżeli rolnik lub zarządca nie realizuje całego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej określonych w rozporządzeniu. Stosownie do § 34 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik lub zarządca zmniejszył wielkość obszaru, na którym powinien realizować zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach danego pakietu lub jego wariantu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 -6, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności przyznanej w ramach danego pakietu lub jego wariantu, która odpowiada procentowemu stosunkowi powierzchni obszaru, na którym rolnik lub zarządca nie realizuje tego zobowiązania, do powierzchni obszaru, na którym powinno być realizowane zobowiązanie. Kwota płatności jest kwotą nienależna w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014, a jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki jej zwrotu wskazane w ust. 3 tego rozporządzenia oraz art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 (EURATOM).

Przypomnieć należy, co trafnie podkreślił Sąd I instancji, że płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne to zobowiązanie wieloletnie, polegające m.in. na tym, że w ciągu całego okresu jego trwania mają zostać zachowane jego wymogi. Niezachowanie ich w danym roku nie oznacza, że sankcja dotyczy tylko tego roku. Jeśli uchybienie stanowi przesłankę zarówno do zwrotu jak i zmniejszenia płatności - brak podstaw do wykluczenia zwrotu płatności. Właśnie charakter zobowiązania wieloletniego uzasadnia pogląd, że uchybienie w danym roku negatywnie wpływa na płatności już otrzymane nawet za rok, w którym uchybień nie stwierdzono. Obowiązek zwrotu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej ma charakter wsteczny, co uzasadnione jest celem i kompleksowym charakterem realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego. Program ten ma charakter wieloletni i beneficjent pomocy zobowiązany jest do jego realizacji w każdym kolejnym roku na uzgodnionych warunkach.

Wywiązanie się z obowiązku spełniania warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej w jednym roku nie jest podstawą do uznania, że producent rolny wywiązał się z zobowiązania i może zatrzymać płatność dotyczącą tego roku. Wywiązywanie się strony z obowiązków przyjętych w ramach realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego musi być oceniane w okresie całego 5 letniego okresu zobowiązania. Wymogi nałożone na stronę w ww. programie wiążą stronę przez cały okres trwania zobowiązania, które w przypadku skarżącego rozpoczęło się 15 marca 2015 r. Zaprzestanie realizacji warunków zgłoszonego do płatności projektu rolno-środowiskowo-klimatycznego w danym roku powoduje nie tylko nieprzyznanie płatności za ten rok, lecz także skutkuje obowiązkiem zwrotu płatności wcześniej przyznanych, obejmujących okres zobowiązania wieloletniego. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów administracyjnych rozpoznających tego rodzaju sprawy. WSA w Kielcach powołał konkretne judykaty a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym pogląd zawarty w tych wyrokach podziela i przyjmuje za własny.

Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest odrębne od postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia prawa wnioskodawcy do otrzymania płatności. Celem tego postępowania jest zbadanie: czy doszło do ustalenia i wypłaty rolnikowi środków pochodzących z wymienionych funduszy unijnych lub krajowych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, czy istnieje obowiązek ich zwrotu, a także czy nie wystąpiły przesłanki wykluczające taki zwrot. W kontrolowanej sprawie odpowiedź na wszystkie pytania jest twierdząca.

Okoliczności dotyczące realizacji podjętego zobowiązania były wyjaśniane w postępowaniu dotyczącym płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2017 r. W postępowaniu tym zapadło rozstrzygnięcie, którym organy orzekające w niniejszej sprawie są związane, gdyż skarżący kasacyjnie nie zaskarżył wówczas decyzji z dnia [...] stycznia 2019r. Organ w obecnym postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności nie mógł więc weryfikować ani podważać ustaleń ww. decyzji ostatecznej. Zatem argumenty skarżącego zawarte w uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa procesowego kwestionujące ustalenia faktyczne postępowania zakończonego powyższą ostateczną decyzją nie mogą skutecznie podważyć niniejszego rozstrzygnięcia organu oraz prawidłowej jego oceny dokonanej przez WSA w Kielcach.

W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego ani procesowego opisanych w petitum skargi kasacyjnej, co uzasadnia oddalenie wniesionego środka zaskarżenia na podstawie art.184 p.p.s.a.