Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we G. wyrokiem z 18 września 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 533/09 oddalił skargę P. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez P. S.A. z [...] września 2007 r., SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny z włókien syntetycznych, według kodu 5407 73 00 00 z zadeklarowaną stawką celną erga omnes 8 %. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny przystąpił do jego weryfikacji poprzez rewizję towarów z jednoczesnym pobraniem próbki, która została przekazana do laboratorium celnego w celu dokonania jej dalszej analizy, które 29 listopada 2007 r. sporządziło sprawozdanie z badań.
W wyniku powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w C. postanowieniem z [...] sierpnia 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru. Decyzją z [...] stycznia 2009 r. Naczelnik dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 129 083,00 PLN oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Sporny towar zaklasyfikował do kodu TARIC 5407 69 90 10.
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że przepisy prawa celnego jednoznacznie stanowią o tym, iż zawsze wtedy, kiedy po przyjęciu zgłoszenia celnego i po zwolnieniu towaru pojawią się nowe dane, które powodują, że dane którymi organ celny dysponował w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego stały się nieprawidłowe lub niekompletne, niezbędne jest uregulowanie sytuacji biorąc pod uwagę te nowe dane. Organ celny pierwszej instancji za nowe dane uznał sprawozdanie z badań sporządzone 29 listopada 2008 r. przez laboratorium celne, z którego wynikało, jakie cechy posiadają badane miarodajne próbki importowanego towaru.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 91 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zdecydował, że badanie towaru wykona laboratorium celne, czyli jednostka uprawniona ustawowo do wykonania tej czynności, a nie inne akredytowane laboratorium.
Zdaniem Sądu ten sposób przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej jest regulacją szczególną wynikającą z przepisów prawa celnego, co oznacza, że nie ma tutaj zastosowania art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dotyczący powoływania biegłego przez organ podatkowy. Sprawozdanie z badań jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenom organu celnego, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie, Tym samym, Sąd ocenił jako bezzasadne wszystkie zarzuty podniesione w skardze, które pomijały regulację z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, z której wynika, iż w postępowaniu celnym pierwszeństwo mają przepisy prawa celnego, a wskazane tam przepisy Ordynacji podatkowej stosowane są tylko odpowiednio. Organy celne nie naruszyły przepisów postępowania, które w sprawie miały zastosowanie, jak również nie naruszyły przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu organy celne zasadnie zakwestionowały prawidłowość taryfikacji importowanego towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez stronę skarżącą ponieważ importowany towar będący tkaniną zwijaną w belach, szerokich na około 0,5 m wykończony krajką, niemożliwy do uznania za wyrób "gotowy" winien być klasyfikowany do kodów Taric wskazanych przez organ pierwszej instancji. Organy prawidłowo zastosowały Regułę I Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z która dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz Regułę 6 ORINS stanowiąca, że dla celów prawnych klasyfikacja towarów do podpozycji danej pozycji powinna być ustalona zgodnie z brzmieniem tych podpozycji i uwagami do nich oraz uwzględnieniem zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.
Organy w ocenie Sądu zasadnie wskazały, że zaklasyfikowanie sprowadzonego towaru do kodu 5407 69 oznacza, iż przywóz takiej tkaniny objęty jest ostatecznym cłem antydumpingowym, ponieważ tkanina ta wykonana jest z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85% wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Wysokość tego cła wynika z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1087/2007 i określona została w wysokości 74,8%.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 pkt 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego Sąd I instancji zauważył, iż nie dokonuje się retrospektywnego zaksięgowania, za wyjątkiem przypadków, określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu
Z treści art. 220 pkt 2 lit.b WKC wynika, że brak podstaw do retrospektywnego zaksięgowania istnieje gdy wystąpią przesłanki w postaci błędu organu celnego w pierwotnym zaksięgowaniu należności, przestrzeganiu przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego przez płatnika długu celnego, przy działaniu w dobrej wierze i braku możliwości wykrycia tego błędu przez osobę (płatnika). Przy tym za błąd organu celnego uważa się nieprawidłowe zaksięgowanie kwoty należności prawnie należnych w wyniku działania organu celnego. Sytuacje, w których organ pełni rolę pasywną, nie stanowią błędu, ponieważ organ celny w takim przypadku nie jest faktycznie odpowiedzialny za błąd. Z tego względu błąd organu celnego występuje jedynie w sytuacji, gdy organ ten go popełnia, a nie w sytuacji, gdy mu jedynie zostaje podany.
Sąd stwierdził, że organ celny przyjmując zgłoszenie w rozpoznawanej sprawie nie potwierdził, że zadeklarowany kod CN jest prawidłowy bądź nieprawidłowy, ale powołując się na dyrektywę systemu Celina pobrał próbki celem przeprowadzenia badań. Zatem aby wyjaśnić, czy towar podlega ocleniu cłem antydumpingowym, czy też nie, kluczem do wyjaśnienia tej kwestii było ustalenie składu tkaniny, potem w oparciu o wynik badania, prawidłowego kodu CN, wreszcie ewentualnego cła. Organ celny przyjmujący zgłoszenie nie był w stanie w oparciu o opis towaru i załączone do zgłoszenia dokumenty ustalić prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowej tkaniny - dane te uzyskał dopiero z wyniku przeprowadzonych badań próbki pobranej przed zwolnieniem towaru.
Zauważył niekonsekwencje w argumentacji i postępowaniu skarżącej, która sama, a w toku postępowania wnosiła o zmianę kodu z Działu 54 do na dział 63 i przyznała się do błędu w zaklasyfikowaniu towaru do pozycji 5407 73 00 obejmującej pozostałe tkaniny z włókien ciągłych syntetycznych z przędz o różnych barwach - vide pismo strony z 2 października 2008 r. Błąd tłumaczono "niewiedzą pracownika dokonującego zgłoszenia co do struktury przedmiotowej tkaniny". Zatem to strona nie dochowała należytej staranności przy klasyfikowaniu towaru. Dlatego nie może powoływać się na dobrą wiarę jako podstawę odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowana należności celnych.
P. S.A. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1. przepisu art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie - zamiast przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a i w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a, a także w związku z art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191 i 197 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 73 ust. 1, 91 Prawa celnego, a także w zw. z art. 20 ust. 1 WKC. Sąd wydał zaskarżony wyrok, pomimo naruszenia przez organy przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę prawdy materialnej, a także przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej stanowiącego konkretyzację tej zasady, wskutek czego nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dokonanie oceny dowodów z naruszeniem przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki organ powinien był ponad wszelką wątpliwość zweryfikować, posiłkując się tak wiedzą specjalistyczną jak i poprawną interpretacją Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych sekcji lub działów, Not wyjaśniających, oraz obwieszczenia Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej, czy ze względu na swe właściwości fizyko-chemiczne oraz funkcjonalne towar ujęty w pozycji 1 formularza SAD z [...] września 2007 r. można było zakwalifikować do pozycji CN 6303 92 90, jako produkt gotowy. Zaznaczyć jednocześnie należy, iż tak organ jak i Sąd dokonały błednej interpretacji Reguł 1 i 6 ORINS, uwagi 1 do działu 63 sekcji XI zawartej w Notach Wyjaśniających, Uwagi 7 pkt c) do sekcji XI zawartej w Notach Wyjaśniających oraz wyjaśnień do pozycji 6303 zawartych w Obwieszczeniu Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej poprzez odmowę zakwalifikowania zgodnie z powołanymi regułami przedmiotowego towaru do pozycji CN 6303 92 90. Sąd mylnie uznał jakoby przedmiotowy towar był wykończony krajką, co nie pozwalało go zaklasyfikować jako produktu gotowego, wbrew okoliczności, iż krajka stanowi jedynie sposób zabezpieczenia towaru przed strzępieniem oraz informacjom skarżącej, zgodnie z którymi towar był tak przygotowany, iż w wyniku jego pocięcia i obrębienia, jako prostego procesu wykończeniowego, można było uzyskać produkt gotowy. Sąd mylnie przyjął za organem odwoławczym, wbrew treści materiału dowodowego zebranego w sprawie, jakoby przedmiotowy materiał miał 0,5 m szerokości, podczas gdy szerokość wynosiła de facto 1,5 m. Na marginesie kasator zaznaczył, że nie podziela interpretacji przepisu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., zgodnie z którą nie może mieć on zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych z uwagi na uregulowanie art. 91 w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, który reguluje kwestię badania i analizy towaru w sposób odmienny; podczas gdy pierwszeństwo przepisów Prawa celnego przed uregulowaniami Ordynacji podatkowej wyraża się w tym, iż jedynie w sytuacji wyraźnej, nieusuwalnej sprzeczności zastosowanie mają przepisy Prawa celnego przed przepisami Ordynacji podatkowej, natomiast w pozostałych przypadkach wykładnia przepisów regulujących postępowanie podatkowe stosowanych odpowiednio w postępowaniu w sprawach celnych winna być każdorazowo modyfikowana zmianami wynikającymi z przepisów Prawa celnego, winna być to zatem wykładnia "przyjazna" przepisom Ordynacji podatkowej; tym samym przepis art. 91 Prawa celnego nie tyle wyłącza stosowanie art. 197 Ordynacji podatkowej, co go modyfikuje wskazując wymogi, stawiane wobec podmiotów, którym organy celne powierzyły pełnienie funkcji biegłego.
Zdaniem Spółki organ podatkowy uprawniony jest do przeprowadzania dowodu z badania i analizy towaru w oparciu o odpowiednio stosowany art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż dowód ten musi uwzględniać uregulowanie art. 91 Prawa celnego, a więc możliwym jest powołanie przez organ celny biegłego, w przypadku, gdy w toku postępowania celnego potrzebne są wiadomości specjalne, z tym jednak zastrzeżeniem, iż funkcję biegłego winny pełnić instytucje, o których mowa w art. 91 Prawa celnego. Zatem Sąd błędnie przyjął, że przepis art. 91 Prawa celnego wyłączał zastosowanie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem wskazany przepis Prawa celnego modyfikuje sposób przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego uregulowany w Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku Sądu, pierwszeństwo przepisów Prawa celnego przed uregulowaniami Ordynacji podatkowej wyraża się w tym, iż jedynie w sytuacji wyraźnej, nieusuwalnej sprzeczności zastosowanie mają przepisy Prawa celnego przed przepisami Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
1. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W nawiązaniu do postawionych w niej zarzutów podnieść należy, że wymóg przyjęcia związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza pełne związanie tego Sądu podstawami skargi kasacyjnej i skutkuje tym, iż winien on skoncentrować się wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może przy tym, z własnej inicjatywy, poddać kontroli innych ewentualnych wad zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji lub postępowania przed tym sądem, poza przypadkiem nieważności postępowania, która to sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi.
2. Skarżąca spółka oparła skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie – zamiast przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., w zw. z art. 135 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje naruszenia wymienionych przepisów przede wszystkim w błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy w konsekwencji dokonania oceny dowodów z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśla również, że nie podziela interpretacji organów celnych oraz Sądu w odniesieniu do przepisów art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zestawieniu z regulacjami zawartymi w art. 91 i 73 ust. 1 Prawa celnego.
3.Naczelny Sąd Administracyjny powyższych zarzutów nie podziela. Skarżąca trafnie zauważa w normatywnym kontekście procedury administracyjnej w sprawach celnych, że zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, organ celny może dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei w myśl art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu celnym oznacza, że organ winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Obowiązek gromadzenia dowodów ciążący na organach orzekających nie ma jednak charakteru nieograniczonego, zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a strona nie zgłasza istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy wniosków dowodowych.
W myśl art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić jednak należy, że uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodów oznacza, że ocena taka, o ile jest dokonana w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W tym miejscu rozważań zgodzić się należy z uwagami organu zawartymi w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że skarżąca przenosząc całe akapity skargi do WSA do uzasadnienia skargi kasacyjnej w istocie koncentruje się na polemice z organami celnymi w zakresie ustalonego stanu faktycznego.
Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje ponownej, weryfikującej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy celne, ale ocenia poprawność dokonania tej oceny przez te organy w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem. Jeżeli więc ocena przeprowadzona przez organy podatkowe mieści się w granicach określonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej, uznana być powinna za zgodną z prawem, co wyklucza możliwość jej podważenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 18.03.2010 r. sygn. I GSK 980/08).
4. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w odniesieniu do tkanin importowanych z Chin obowiązywało w dniu dokonania zgłoszenia celnego rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE L 240/1z dnia 16 września 2005r.), które w art. 1 nakłada ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85 % wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego, według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem. Podane w zgłoszeniu celnym z 25 września 2007 r. dane dotyczące składu importowanej tkaniny – 96 % poliestru, 4 % poliamidu, wskazywało na możliwość nałożenia cła antydumpingowego co znalazło odzwierciedlenie w uwagach organu celnego zamieszczonych w tym zgłoszeniu i gdzie powołano przyczyny pobrania próbki.
5. Powracając do zarzutu błędnej oceny dowodów w zakresie ustalenia stanu towaru z odniesieniem go do kodów CN 54 07 69 90 10 i 6303 92 90 zauważyć należy, że w sporządzonym sprawozdaniu z dnia 29.11.2007 r. Centralne Laboratorium Celne stwierdziło, iż badana próbka stanowi barwioną tkaninę utkaną splotem skośnym z włókien chemicznych ciągłych, gdzie wątek stanowią włókna teksturowane z dodatkiem przędzy elastomerowej, natomiast osnowę włókna nieteksturowane. W sprawozdaniu zasugerowano przyporządkowanie tkaniny do kodu 54 07 69 90. W związku zaś z pismem strony z dnia 2.10.2008 r. wraz z Raportem Technicznym nr 39/BZC/08 z dnia 22.09.2008 r. Instytutu Włókiennictwa, który stwierdził po wykonaniu badania próbki tkaniny, iż "tkanina charakteryzuje się niską transparentnością światła, którą uzyskano przez zastosowanie odpowiedniej struktury tkaniny wykonanej z dwóch rodzajów przędz oraz wyprodukowanie jej w kolorze z czarnym o dużej intensywności. Tkanina może być zastosowana do zasłaniania wnęk, scen teatralnych, sal kinowych itp.", na wniosek strony o przyporządkowanie tkaniny do kodu CN 6303 92 90 – organ celny ponownie wystąpił do Centralnego Laboratorium Celnego z zapytaniem czy rzeczona tkanina spełnia wymogi wyrobu gotowego klasyfikowanego do Działu 63 Wspólnej Taryfy Celnej. W odpowiedzi laboratorium jednoznacznie wyjaśniło, że nie znajduje uzasadnienia do zmiany stanowiska zawartego w sprawozdaniu odnośnie przyporządkowania do kodu 54 07 69 90 10 Wspólnej Taryfy Celnej. Laboratorium zasadnie podniosło, że posiada uprawnienia jedynie do udzielania opinii i składania propozycji dotyczącej klasyfikacji taryfowej próbek towarów będących przedmiotem badań i analiz fizykochemicznych, a ostateczna klasyfikacja towaru powinna być suwerenną decyzją organu.
W ślad za motywami zaskarżonego wyroku podkreślić należy fakt, iż przedmiotowy towar wprowadzono na obszar Wspólnoty z zamiarem użycia go jako zasłonę w salach teatralnych czy kinowych, podobnie jak to wynika również z przedłożonego przez stronę Raportu Technicznego Instytutu Włókiennictwa, nie uzasadnia zakwalifikowania go do Działu 63 WTC.
Wydając decyzje, organy celne wzięły zatem pod uwagę zarówno przedłożony przez stronę Raport Techniczny Instytutu Włókiennictwa oraz opinię sporządzoną przez Centralne Laboratorium Celne (czyli jednostkę uprawnioną ustawowo do wykonywania badań i analiz towaru (art. 91 Prawa celnego)), szczegółowo wskazując na miarodajność wyników badań. Obowiązkiem Sądu I instancji było skontrolowanie, czy ustalenia te znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, czy materiał ten został zgromadzony w sposób zgodny z przepisami postępowania administracyjnego, czy jest kompletny (art. 187 Ordynacji podatkowej), czy został poddany wnikliwej i obiektywnej ocenie (art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej) - co też uczynił. Wyjątek stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał prawnie uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że organy celne nie zebrały i nie oceniły w sposób prawidłowy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sposób wszechstronny poddał analizie zaklasyfikowanie tkaniny do CN 54 07 69 90.
Nawiązując do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji niewadliwie ocenił zastosowane w postępowaniu celnym dla celów prawnych reguły 1 i 6 ORINS. Zarzuty w tej części skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione. Błędne zaś podanie szerokości tkaniny w zestawieniu z analizą tego towaru dokonaną przez Centralne Laboratorium Celne nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, iż importowany towar przez skarżącą spółkę nie był artykułem gotowym w rozumieniu Działu VI WTC.
5. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw odnośnie zarzutów opisanych w skardze kasacyjnej, tj naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., w zw. z art. 135 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 Ordynacji podatkowej. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest gołosłowny, zaś uwagi na tle regulacji zawartych w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 91 w zw. z art. 73 ust. 1 prawa celnego mają wyłącznie ogólny polemiczny charakter.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.