Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 573/21 oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w Bielsku Białej na uchwałę Rady Miejskiej w Wilamowicach z 28 listopada 2012 r. w przedmiocie ustalenia stawki opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1382 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wniósł Prokurator Okręgowy w Bielsku Białej, a zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U.2019.2475 ze zm.; dalej: ustawa o transporcie), poprzez błędną jego wykładnię, która doprowadziła do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała RM w Wilamowicach nie została podjęta z istotnym naruszeniem przywołanego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. I41 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W powyższym kontekście dostrzec należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (liczącej dwie strony maszynopisu) jej autor wskazał, że w obrębie "niedyskryminacyjnych zasad" w rozumieniu art. 16 ust. 4 ustawy o transporcie "należy wziąć pod uwagę wielkość pojazdu, jakim jest realizowany przewóz, czego w przypadku zaskarżonej uchwały RM w Wilamowicach nie uczyniła", a także to, że "stała opłata jest dyskryminująca dla przewoźników dysponujących niewielkimi pojazdami, gdyż są oni zobowiązani uczestniczyć w kosztach utrzymania przystanków w takim samym stopniu jak przewoźnicy wykonujący przewóz dużymi pojazdami".
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że motywy Sądu I instancji liczą trzynaście stron rzeczowej argumentacji i jest ona przekonywująca na tyle, że skarżący kasacyjnie nie odniósł się do jej treści ani jednym zdaniem, trudno zatem zrozumieć czym kierowano się – wnosząc ten środek zaskarżenia – opierając się jedynie na wykładni literalnej, nie biorąc pod uwagę np. treści art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.142 ze zm.) – w kontekście przypadku nieistotnego naruszenia prawa, trudności w zakresie precyzyjnego szczegółowego uregulowania w zakresie opłat dotyczących poszczególnych użytkowników przystanków itp. (vide uzasadnienie Sądu I instancji).
Znamienne jest także to, o czym mowa in fine uzasadnienia Sądu I instancji, że żaden z przewoźników nie zakwestionował "dyskryminacyjnego" charakteru przedmiotowej uchwały (vide art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Trafnie wskazano, że fakt ten "obrazuje jak oceniają tę kwestię sami zainteresowani, a przecież to właśnie zarzut wprowadzenia stawki o charakterze dyskryminującym stał się podstawą skargi".
Z powyższych względów skarga kasacyjna jest pozbawiona podstaw i dlatego – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – podlega oddaleniu.