Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt I GSK 3180/05 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Go 84/05 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego [...] Spółki z o.o. w Raszynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 12 stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądził na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
W skardze o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt I GSK 3180/05 Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego "[...]" Spółka z o.o. w Raszynie wniosła o wznowienie postępowania w sprawie i ponowne ustalenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o wstrzymanie wykonania tego wyroku w części dotyczącej pkt 2 rozstrzygnięcia. Wyrok doręczono skarżącej w dniu 22 grudnia 2006 r. oraz, w związku z nadesłaniem prawidłowego brzmienia sentencji wyroku, w dniu 27 grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżąca spółka uznała, że Sąd nienależnie zasądził koszty na rzecz organu celnego, jak również nie wyjaśnił, na jakiej podstawie wyliczył zasądzoną kwotę, zwłaszcza że organ celny nie wykazał kwoty poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem skarżącej koszty zostały określone z naruszeniem art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Skarżąca spółka stwierdziła, że skarga kasacyjna została wniesiona przez organ celny reprezentowany przez umocowanego w sprawie pracownika, posiadającego tytuł radcy prawnego. Organ nie miał zatem prawa do żądania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części dotyczącej zastępstwa procesowego, gdyż był reprezentowany przez pracownika wykonującego swoje służbowe obowiązki – obowiązki radcy prawnego, wynikające z umowy o pracę.
Z uwagi na powyższe oraz aspekt społeczny i słuszny interes strony, uzasadniony jest, zdaniem skarżącej spółki, wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku z dnia 26 października 2006 r.
Skarga o wznowienie postępowania została sporządzona przez J. C., posiadającego pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego "[...]" Spółki z o.o. w Raszynie przed sądami administracyjnymi obu instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 276 p.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Art. 175 p.p.s.a. wprowadza natomiast obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, czyli normuje instytucję tzw. przymusu adwokackiego.
W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została podpisana przez J. C., będącego pracownikiem Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego "[...]" Spółki z o.o. w Raszynie, który nie legitymuje się uprawnieniami radcy prawnego ani adwokata. Należało zatem uznać, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarga została sporządzona przez osobę, która nie posiada kwalifikacji wymaganych w art. 175 p.p.s.a.
W orzecznictwie zostało przyjęte, że sporządzenie skargi kasacyjnej (odpowiednio skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego) przez samą stronę bądź przez jej nieprofesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, gdy zachodzi tzw. przymus adwokacki, stanowi brak formalny skargi o wznowienie postępowania, niepodlegający usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a., określającego tryb usuwania braków formalnych pisma procesowego. Skarga obarczona wyżej wspomnianą wadą podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bez uprzedniego wzywania strony przez sąd do uzupełnienia braku pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I GSK 395/05 niepublikowane).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 276 p.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako niedopuszczalną.