Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a" uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej jako: "KRRiT") z dnia 31 lipca 2018r. nr [...] którą KRRiT po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącej, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (DZ. U. z 2015r. poz. 1324), dalej jako: "ustawa o opłatach abonamentowych" lub "u.o.a.") oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257) dalej "K.p.a.", orzekł:
1/ o umorzeniu postępowania administracyjnego z wniosku o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu w części dotyczącej okresu od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r.;
2/ odmówił umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okresy od 1 stycznia 2011r. do 30 grudnia 2015r. w wysokości [...] złotych (słownie: jeden tysiąc sto czterdzieści złotych pięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami w wysokości [...] złotych (słownie: pięćset trzy złote osiemdziesiąt siedem groszy).
Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji, [...] w dniu 1 marca 2017r. złożyła wniosek do KRRiT o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu, uzasadniając swoje żądanie trudną sytuacją finansową i zdrowotną. We wniosku opisała swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną i związane z tym trudności w życiu codziennym. Wskazała na kilku miesięczny pobyt w szpitalu psychiatrycznym.Do wniosku załączyła dokumentacją medyczną.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2018r. [...] została wezwana do przedstawienia materiału dowodowego (zaświadczenie z urzędu skarbowego o wysokości wszystkich osiąganych dochodów lub kserokopia złożonego zeznania podatkowego PIT za ostatni rok; zaświadczenia o dochodach lub bezrobociu osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe lub zaświadczenie o prowadzeniu jednoosobowego gospodarstwa domowego; w przypadku pozostawania pod opieką niepełnoletnich lub uczących się dzieci — zaświadczenie o pobieraniu zasiłku rodzinnego lub potwierdzenie nauki w trybie dziennym; inne dokumenty potwierdzające występowanie szczególnych względów społecznych lub przypadków losowych; ewentualnie zaświadczenie z ośrodka pomocy społecznej o korzystaniu z pomocy finansowej lub rzeczowej) wskazującego na spełnienie przesłanek występujących w art. 10 ust. 1 u.o.a.
Skarżąca dokumentów nie dostarczyła. Organ uznał, że nie wykazała, iż w Jej wypadku zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych.
Jednocześnie KRRiT podniosła, że z uzyskanych informacji wynika również, że zaległości objęte wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. zostały wyegzekwowane przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. Biorąc pod uwagę, iż zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych wygasło w zakresie, w którym należność została wyegzekwowana, brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej zaległości za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. Wyegzekwowanie przez organ egzekucyjny należności publicznoprawnej uczyniło niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Brak zaległości wykazywanych przez Wierzyciela stanowi zatem o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania administracyjnego w części, w której zobowiązanie wygasło.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżąca pismem z dnia 6 września 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W treści skargi Skarżąca wskazała, że zadłużenie w opłatach abonamentowych nie powstało z jej winy. Podniosła, że pod wskazanym adresem nie zamieszkuje od 2009r., podejmowała za pośrednictwem córki próby wyrejestrowania odbiorników rtv, jednakże nie przyniosło to pozytywnego rozstrzygnięcia z powodu odmowy pracowników Poczty Polskiej, którzy uzasadniali to koniecznością złożenia wniosku osobiście przez skarżącą, czego nie mogła uczynić z powodu przebywania na długotrwałym leczeniu szpitalnym. Czynności wyrejestrowania odbiorników rtv dokonała w dniu 30 grudnia 2015r. po opuszczeniu szpitala.
Ponadto skarżąca wskazała, że jest osobą nieporadną z powodu przebytego leczenia psychiatrycznego, zamieszkuje w lokalu gdzie jest jedna izba, brak jest bieżącej wody, gazu i wc. Pobierana emerytura z trudnością wystarcza jej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca wniosła także o zwrot wyegzekwowanych należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. jako ściągniętych z naruszeniem zasad postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadna aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej wskazane.
Sąd I instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 grudnia 2015 r. Opierając się na informacji uzyskanej z Poczty Polskiej S.A. organ stwierdził, że zaległość za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 grudnia 2015 r. wynosi [...], a kwota odsetek wynosi [...] zł. Natomiast w odniesieniu do okresu od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. organ wskazał, że zaległości za ten okres zostały wyegzekwowane, brak wskazania wysokości kwotowej wyegzekwowanej należności. Jednocześnie organ nie odniósł się również do ewentualnego przedawnienia należności.
WSA w Warszawie powołując się na art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201) dalej "O.p." lub "Ordynacja podatkowa", iż w niniejszej sprawie brak jest wskazań organu za jaki okres został wystawiony tytuł egzekucyjny w odniesieniu do należności zaległych opłat abonamentowych, a zatem organ rozpatrujący sprawę winien pogłębić swą argumentację w zakresie zainicjowania i wdrożenia postępowania egzekucyjnego w przedmiocie należności za wskazane w skardze okresy 1 stycznia 2010 r. - 31 grudnia 2015r., w stosownym terminie co winno być uczynione w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, który także nie wynika z akt sprawy. Sąd podkreślił, że w odniesieniu do należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia wynikający z cyt. art. 70 § 1 O.p.
Już z tych powodów zaskarżona decyzja powinna być uchylona bowiem nie poddaje się kontroli Sądu w kontekście wskazanych wyżej przepisów K.p.a. oraz Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu I instancji niewystarczająco zbadano również określone w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych przesłanki umorzenia zaległości Skarżącej, nie wypełniając obowiązków nałożonych na organ na podstawie art. 7 K.p.a. Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję powinno być zawarte w uzasadnieniu decyzji zgodnym z art. 107 § 3 K.p.a. i realizującym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a.
Sąd I instancji zwrócił też uwagę, iż rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, w której decyzja ma charakter uznaniowy. Z tych powodów, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie mieści się w sferze swobodnego uznania administracyjnego lecz nosi cechy dowolności.
Nie negując tezom przedkładanym przez organ, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, w związku ze wskazanymi przez skarżącą okolicznościami z których wynika jej nieporadność życiowa, organ powinien rozważyć swoją większą aktywność w ustaleniu okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji charakteru stwierdzonej wadliwości Sąd uznał za przedwczesne wypowiadanie się o zarzutach skargi dotyczących odmowy umorzenia przedmiotowej zaległości.
Sąd I instancji zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy do poddania wnikliwej analizie sytuacji życiowej i materialnej Skarżącej, ze szczególnym uwzględnieniem dochodów i niezbędnych wydatków, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania gospodarstwa domowego na poziomie niezagrażającym egzystencji oraz uwzględniając obciążenia wynikające z innych tytułów, jej sytuację zdrowotną w kontekście przedstawionych kserokopii zaświadczeń lekarskich, a następnie rozważyć, czy w stosunku do Skarżącej zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie przedmiotowej należności. Analiza ta winna być dokonana w ramach zakreślonych wskazanymi przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu przepisami prawnymi.
Powyższy wyrok został zaskarżony skarga kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez organ, w której zarzucono Sądowi I instancji:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- a) art. 145 § 1 lit. c i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 u.o.a. i art. 70 § 1 i 4 i art. 293 i 297 O.p. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli postępowania poprzez uznanie, że KRRiT błędnie nie odniosła się do ewentualnego przedawnienia należności, w sytuacji, gdy Organ ustalił, że nie doszło do przedawnienia należności;
- b) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania w zakresie rzekomej wady zaskarżonej decyzji związanej z nieodniesieniem się przez Organ do ewentualnego przedawnienia należności;
- c) art. 145 § 1 lit. c i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 u.o.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli postępowania poprzez uznanie, że KRRiT w nieprawidłowy sposób przeprowadziła postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy w przypadku [...] zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.o.a., w sytuacji gdy Organ podjął wszystkie możliwe czynności w celu ustalenia okoliczności koniecznych do zastosowania ulgi określonej w tym przepisie;
- d) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku niejasnych i niewykonalnych wskazań co do dalszego postępowania w zakresie rzekomej konieczności wyjaśnienia, czy w przypadku [...] zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.o.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 u.o.a. w zw. z art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zobowiązana jest do badania, czy nie został przerwany bieg termin“ przedawnienia zaległości z tytułu opłat abonamentowych w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, w sytuacji, gdy właściwe przepisy nie stwarzają podstawy dla KRRiT do uzyskania informacji w ww. zakresie, w związku z czym KRRiT związana jest informacją przekazaną w tym względzie przez operatora wyznaczonego – Pocztę Polską S.A.
Mając powyższe na uwadze organ wniósł:
- - na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi [...] z dnia 6 września 2018 r. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 31 lipca 2018 r. nr [...]
- - z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
- - o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., co nakazywało rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych przez stronę. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając art. 193 zd. drugie p.p.s.a., odniósł się wyłącznie do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wobec czego, stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjną był zobowiązany do wskazania konkretnych przepisów prawa oraz wyjaśnienia, na czym polega ich naruszenie i dodatkowo, w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego – wskazania formy naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie), natomiast w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wykazania, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie w sprawie byłoby inne.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 383/05, CBOSA). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, które dla potrzeb rozpatrywanej sprawy nie mogły mieć w znacznej części znaczenia.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji KRRiT, stwierdził, iż jest ona niezgodna z prawem. Rozpoznając sprawę w granicach podstaw, na których skargę kasacyjną oparto, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie znajduje usprawiedliwienia.
Z uwagi na komplementarny charakter, podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt 1 lit. a-d oraz naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne łączne odniesienie do powyższych zarzutów.
Przede wszystkim niezasadne są zarzuty naruszenia art. 77 kpa i art.107 § 3 kpa w powiązaniu z przepisami p.p.s.a. oraz art.70 § 1 i 4 O.p. oraz art.10 u.o.a.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Ta regulacja prawna oznacza, że obowiązkiem organu administracji publicznej, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie.
Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie.(por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1188/18)
W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że skoro Skarżąca nie nadesłała dokumentów, o które była wzywana to jest zwolniony z prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie co stoi w oczywistej sprzeczności z obowiązkami ustawowymi organu określonymi w art.77 § 1 k.p.a. oraz powołanym przez Sąd I instancji art.7 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji mimo, że organ zauważył, iż wniosek o umorzenie opłat abonamentowych [...] uzasadniła problemami finansowymi oraz zdrowotnymi to do przedstawionych przez Skarżącą twierdzeń zawartych w jej wniosku z dnia 1 marca 2017r., argumentów zawartych w odpowiedzi, z dnia 10 listopada 2017r. na wezwanie organu do przedstawienia dokumentów dotyczących jej sytuacji rodzinnej i finansowej, stwierdził jednym zdaniem: "[...] nie odpowiedziała na wezwanie KRRiT i nie wykazała, że w jej wypadku zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych".
W uzasadnieniu decyzji nie zawarto nawet jednego zdania odnoszącego się do argumentacji Skarżącej zawartej we wniosku i wskazanym wyżej piśmie. Wezwanie ponadto dotyczyło jedynie sytuacji finansowej i rodzinnej, mimo to w decyzji organ nie odniósł się do sytuacji zdrowotnej Skarżącej, mimo, że pisała o leczeniu psychiatrycznym jakie przeszła i dołączyła dokumentację medyczną.
To, że Skarżąca nie przesłała dokumentów, nie zwalnia organu z prowadzenia własnego postępowania dowodowego, a analizie organu w każdym przypadku powinna podlegać argumentacja Strony zawarta w jej pismach. Nic nie stało na przeszkodzie, aby organ mając na uwadze choćby zdrowotne problemy Skarżącej zwrócić się do: organów pomocy społecznej o udzielenie informacji o sytuacji życiowej Skarżącej lub do przychodni służby zdrowia właściwej dla miejsca zamieszkania strony, czy też wreszcie osobiście sprawdzić warunki lokalowe Skarżącej. W zależności od wyników postępowania organ mógł również zwrócić się do innych organów, które mogły być pomocne w sprawie. Wybór środków dowodowych określonych w K.p.a. należy do organu.
Trafnie też wskazał Sąd I instancji, iż zważywszy okoliczności sprawy, obowiązkiem organu było ustalenie wysokości wyegzekwowanej zaległości jak i pozostałej do spłaty przez Skarżącą za okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 grudnia 2015 r.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ prowadzący postępowanie o umorzenie opłat abonamentowych ma nie tylko prawo, ale i obowiązek żądania od właściwych organów w tym od Poczty Polskiej dokumentów i wyjaśnień w sprawie. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek materiału dowodowego, bowiem organ oparł się na jednym ogólnym piśmie Poczty Polskiej. Nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę faktyczną do wydania decyzji administracyjnej. Nie zostały ustalone fakty prawotwórcze w sprawie. Wyjaśnić też należy, iż granice postępowania administracyjnego wyznacza przepis prawa materialnego, w rozpoznawanej sprawie jest to art.10 u.o.a. W skardze kasacyjnej nie kwestionowano odpowiedniego stosowania w sprawie przepisów k.p.a. Nie budzi więc wątpliwości organu, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie umorzenia należności abonamentowych winno spełniać standardy postępowania administracyjnego określone w k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny chciałby również podkreślić, iż podziela stanowisko Skarżącej kasacyjnie wyrażone w powołanych w skardze kasacyjnej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż KRRiT nie jest uprawniona do wydawania decyzji rozstrzygających o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku zapłaty należności z tytułu opłaty abonamentowej i ich ewentualnej wysokości. Zauważenia jednak wymaga, iż wyroki te zostały wydane w innych stanach faktycznych i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W sprawach tych strony jednoznacznie wskazywały, iż ich wnioski nie dotyczą umorzenia lub rozłożenia na raty należności abonamentowych. Rozstrzygnięcia więc podjęte w tych sprawach, nie mogą mieć odniesienia do rozpoznawanej sprawy.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż organ prowadzący postępowanie w przedmiocie umorzenia opłaty abonamentowej na podstawie art.10 u.o.a. związany jest przedmiotem postępowania i w tym zakresie zobowiązany jest do ustalenia okoliczności faktycznych istotnych w sprawie. Jak wskazano już we wcześniejszej części uzasadnienia zgodnie z art.7 i art.77 K.p.a. organ prowadzący postępowanie administracyjne, zobowiązany jest do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, bez względu na to, jakie zarzuty podnosi Strona. Ponadto to, że Poczta Polska prowadzi postępowanie egzekucyjne nie oznacza, że organ zwolniony jest od ustalenia stanu wysokości zaległości abonamentowych, co do których Strona wnosi o umorzenie. Z tego względu, niejednokrotnie niezbędne będzie ustalenie, czy należności te nie uległy przedawnieniu. Mimo, że przedmiotem postępowania o umorzenie należności abonamentowych, nie jest rozstrzyganie przez organ prowadzący to postępowanie, o przedawnieniu zobowiązań, to w celu ustalenia wysokości tych zaległości, organ zobowiązany był zwrócić się do organu, wydającego decyzje w przedmiocie opłat abonamentowych i prowadzącego egzekucję należności, o ustalenie tej kwestii oraz przesłanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wydanych w sprawie rozstrzygnięć lub podjęcie stosownych rozstrzygnięć, w zakresie w jakim jest to niezbędne do podjęcia decyzji w niniejszej sprawie, tak aby stan zaległości nie budził wątpliwości.
Skarżąca kasacyjnie całkowicie pomija też w skardze kasacyjnej, iż w rozpoznawanej sprawie wydana przez nią decyzja dotyczyła, nie tylko odmowy umorzenia należności z tytułu opłat abonamentowych, ale również umorzenia postępowania na podstawie art.105 k.p.a. z uwagi właśnie na częściowe wyegzekwowanie zaległości, a prowadzone postępowanie egzekucyjne ma wpływ na przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań. Są to okoliczności na które powołuje się organ w decyzji. W związku z czym i w tym zakresie organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z art.107 § 3 K.p.a., a sądy administracyjne do kontroli legalności wydanej również w tym zakresie decyzji.
Zważywszy na argumentację skargi kasacyjnej wskazać również należy, iż w myśl art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w przytoczonym przepisie, oznacza, że przestaje istnieć jeden z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjno-prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przymusowe wyegzekwowanie zaległych opłat abonamentowych nie może być postrzegane, jako podstawa do wydania decyzji o bezprzedmiotowości postępowania dotyczącego umorzenia wspomnianej należności pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Organ powinien przeprowadzić zgodne ze wszystkimi standardami postępowanie, które pozwoliłoby orzec, co do istoty sprawy. Przez orzeczenie, co do istoty w tym przypadku należy rozumieć merytoryczne odniesienie się kwestii istnienia lub braku przesłanek umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych przewidzianych w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.(por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017r.,sygn.akt II GSK 267/16).
Bezpodstawny jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd I instancji kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. Wskazówki co do dalszego postępowania organu są jasne i nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji prowadzi również do uznania zarzutu naruszenia art.153p.p.s.a. za bezzasadny.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat czynności za radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.)