Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 797/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 września 2022 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Wskazano, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Umożliwia egzekwowanie należności ze świadczeń emerytalnych skarżącego a jej realizacja nie dość, że pociąga znaczne koszty, wywołuje skutki trudne do odwrócenia to jeszcze uniemożliwia egzystencję skarżącego, którego nie stać na utrzymanie. Zdaniem skarżącego wniosek w tym zakresie jest zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej:,,p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Tymczasem skarżący złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, wskazując że wykonanie zaskarżonego aktu powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz że wykonanie decyzji uniemożliwia egzystencję skarżącemu. Należy jednak stwierdzić, że uzasadnienie wniosku nie pozwala na jego merytoryczną ocenę. Obowiązkiem skarżącego było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast do wniosku nie załączono żadnych dokumentów na poparcie twierdzeń w nim zawartych. Samo zaś stwierdzenie, ze wykonanie rozstrzygnięcia organu utrudnia egzystencję, to zdecydowanie zbyt mało, aby uznać wniosek za zasadny.
Reasumując należy wskazać, że każda rozstrzygnięcie organu zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.