Uzasadnienie
Bank Gospodarstwa Krajowego zaskarżył skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lutego 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4673/21. Wyrokiem tym na skutek skargi(...). Sąd I instancji stwierdził, że pozostawienie przez Bank Gospodarstwa Krajowego protestu (...) bez rozstrzygnięcia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez Instytucję pośredniczącą.
Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy:
(...). w W. (dalej: Skarżąca lub Spółka) złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 projektu pt. "Wdrożenie inspekcji mobilnej i dokumentacji obrazowej dla systemu kontroli jakości w ramach zrealizowanego projektu B+R", został zgłoszony w ramach poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne (3. Oś priorytetowa: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach)". Wniosek został negatywnie oceniony przez Instytucję Pośredniczącą – Bank Gospodarstwa Krajoweg0 - rozstrzygnięciem z (...) r. Skarżąca wniosła protest od tego rozstrzygnięcia. Protest ten został pozostawiony bez rozpoznania z powołaniem się na art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa") z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania.
W dniu 5 sierpnia 2021 r. Instytucja Zarządzająca (Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej) przekazała bowiem informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowego poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020.
Spółka w skardze na to rozstrzygnięcie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 1 i art. 66 ust. 2 w zw. z art. 52 ustawy wdrożeniowej.
W odpowiedzi na skargę Instytucja Pośrednicząca wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że z otrzymanego z Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej pisma z dnia (...)r. jednoznacznie wynika, że środki w poddziałaniu 3.2.2 zostały wyczerpane, oraz że nie przewiduje się dalszego zwiększania nadkontraktacji. Wyczerpanie alokacji wynika dodatkowo z dokonanej własnej analizy dostępności środków na dofinasowanie projektów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną stwierdzając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. WSA zauważył, że postępowanie w sprawie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków unijnych powinno spełniać pewne warunki brzegowe, w szczególności czynić zadość podstawowym zasadom zapewniającym, by wybór projektu miał charakter niedyskryminacyjny i przejrzysty. Wskazał na art. 125 ust. 3 lit. a ppkt ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, Dz. Urz.
UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 320) oraz art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, oraz – z mocy art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej – Wytyczne Ministra Inwestycji i Rozwoju w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 (MR/2014-2020/9(3), a to w szczególności zawarte w rozdziale 4 pkt 1 lit. a-e. Sąd I instancji stwierdził, że wyczerpanie alokacji środków musi zostać stwierdzone w sposób bezsporny w postępowaniu konkursowym, gdyż determinuje ono sposób załatwienia sprawy na etapie postępowania administracyjnego, a co więcej – uniemożliwia ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w ramach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, w przypadku dostrzeżenia istotnych wad procedury konkursowej, które skutkują uwzględnieniem skargi. WSA stwierdził, że z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, w jakich warunkach doszło do wyczerpania środków, czy wyczerpanie środków nastąpiło np. w wyniku zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie.
Odwołanie się przez organ jedynie do informacji instytucji zarządzającej było dla Skarżącej niemożliwe do zweryfikowania. Tym samym nie czyniło zadość wskazanym zasadom postępowania. Trudno w szczególności uznać, że stronie zapewniono dostęp do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów (zasada przejrzystości – por. rozdz. 4 pkt 1 lit. a Wytycznych), skoro poprzestano na jednozdaniowym stwierdzeniu, że "w dniu (...)r. instytucja zarządzająca PO IR przekazała informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania 3.2.2. PO IR".
Sąd I instancji zauważył, że dopiero na etapie postępowania sądowo-administracyjnego przedstawiono uzasadnienie dla ww. ustalenia o wyczerpaniu środków. Dopiero też w odpowiedzi na skargę wyrażono stanowisko, co do uwzględnianego przez BGK rozumienia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, którego istotą jest, że uzasadnieniem dla ustalenia o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania jest wyczerpanie środków w ramach alokacji przeznaczonej na działanie, rozumiane jako "wskazanie podmiotów wybranych do dofinansowania", które "tworzy zobowiązanie po stronie instytucji publicznej do zapewnienia określonej kwoty środków" (str. 4 odpowiedzi).
W ocenie WSA przedstawienie jednak w sposób wyczerpujący powyższego stanowiska dopiero na etapie postępowania przed Sądem uchybiało podstawowym dla analizowanej procedury konkursowej zasadom przejrzystości i rzetelności, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze - organ nie pozwolił tym samym Skarżącej na poznanie podstaw faktycznych i prawnych (w zakresie przyjmowanej interpretacji art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Po drugie natomiast - Instytucja pośrednicząca nie rozważyła, a co za tym idzie nie wykazała, czy uwzględniona wykładnia przesłanki "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania" jest prawidłowa. WSA powołał się na ugruntowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w rozumieniu art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej musi być faktyczne.
O faktycznym wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów można zaś mówić w sytuacji istnienia prawnie wiążących zobowiązań do wydatkowania tych środków, a takie prawnie wiążące zobowiązania, na gruncie ustawy wdrożeniowej (art. 52 ust. 1 tej ustawy), kreuje zawarta umowa lub wydana decyzja o dofinansowaniu, stanowiące podstawę dofinansowania. Za takim rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia zwłaszcza treść art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu I instancji ustalenie o wyczerpaniu środków nie może opierać się na roboczych (uwidocznionych w arkuszu kalkulacyjnym) ustaleń instytucji zarządzającej, jak w niniejszej sprawie.
W konsekwencji Sąd i Instancji za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. WSA zauważył, że BGK w piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2022 r. poinformował, że w grudniu 2021 r. zakończył proces kontraktacji, tj. podpisane zostały umowy dla wszystkich projektów, to jednak przeprowadzenie tego dowodu ze względu na zachowanie gwarancji procesowych Skarżącej, oraz ze względu na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z dnia 25 stycznia 2022 r. o zdjęciu sprawy z posiedzenia jawnego i skierowaniu na posiedzenie niejawne (w związku ze wzrostem zakażeń wirusem SARS-CoV-2 na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz.U z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami) nie jest dopuszczalne, gdyż pozbawiłoby Skarżącą możliwości odniesienia się do tego dowodu.
WSA wskazał, że Organ, który będzie rozpoznawał protest, w przypadku stwierdzenia wyczerpania środków na dofinansowanie przy uwzględnieniu wykładni art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, będzie mógł pozostawić protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.
Podzielając stanowisko Skarżącej, Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy wdrożeniowej.
Bank Gospodarstwa Krajowego zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną.
Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
- 1) art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyczerpanie środków, o którym mowa w tym przepisu ma miejsce jedynie w przypadku istnienia podpisanych umów na dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które wyczerpują alokację środków w ramach poddziałania, choć należało przyjąć, że środki zostały już wyczerpane;
- 2) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpoznania z uwagi na wyczerpanie środków (art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) nie zostało uzasadnione w sposób przejrzysty, bezstronny i rzetelny;
- 3) art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. 2021.76 ze zmianami) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że kryterium decydującym o wyczerpaniu środków programu jest zawarcie umów o dofinansowanie lub wydanie decyzji o dofinansowaniu, a nie udzielenie promes, o których mowa w tym przepisie.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie Bank Gospodarstwa Krajowego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł o zasądzenie na rzecz Organu kosztów postępowania. Wniósł też o rozpoznanie skargo kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej.
W ramach zarzutów kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzut błędnej wykładni art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. W jego ocenie ogłoszenie listy projektów, które zakwalifikowały się do dofinansowania rodzi zobowiązanie do zagwarantowania dostępności środków dla tych projektów, nawet jeśli nie zostały dotychczas zawarte umowy o dofinansowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji wykładnia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy wdrożeniowej jest prawidłowa. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela i przyjmuje za swój utrwalony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd w tej sprawie (patrz przykładowe orzeczenia NSA: z 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 270/20 i I GSK 333/20 oraz z 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 526). Kluczowe znaczenie ma tu wyrażenie: "wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów", do którego odwołuje się art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.
Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania:
- 1) właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61;
- 2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Takie sformułowanie treści przepisu oznacza konieczność wykazania przez organ okoliczności świadczących o tym, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach właściwego działania (poddziałania) została wyczerpana. Ustawa nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez "wyczerpanie" kwoty, co nakazywało w pierwszej kolejności odwołać się do powszechnego rozumienia poddanego wykładni pojęcia. Według SJP PWN słowo "wyczerpać" ma kilka znaczeń, jednakże wszystkie z nich wskazują na definitywne zużycie, wyczerpanie czegoś (rzeczy, tematu, sił). Z kolei dokonując analizy przepisów ustawy wdrożeniowej, a zwłaszcza tych, na które powołał się wnoszący skargę kasacyjną, należy dojść do wniosku, że do wyczerpania kwoty, o którym mowa w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, dochodzi w momencie zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowanie, bo dopiero wówczas można mówić o rozdysponowaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów.
Natomiast umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania, o którym jest mowa w art. 46 ust. 1 i 3 ustawy wdrożeniowej ma charakter względny i nie może być traktowane na równi z rozdysponowaniem kwoty przeznaczonej na dofinansowanie. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3. Tak więc umieszczenie na liście rankingowej nie przesądza o rozdysponowaniu środków. Lista ta może być bowiem zweryfikowane bezpośrednio przed podpisaniem umowy lub wydaniem decyzji o dofinansowanie projektu na skutek różnych zdarzeń.
Z różnych powodów może nie dojść do zawarcia z niektórymi podmiotami zakwalifikowanymi do dofinansowania umów o dofinansowanie, na przykład na skutek rezygnacji tych podmiotów z dofinansowania lub też z uwagi na brak spełnienia przez nie warunków wymaganych przy zawarciu umowy, co w sposób naturalny może spowodować uwolnienie części zarezerwowanych na ten cel środków i pozwolić na dofinansowanie kolejnego projektu z listy rezerwowej. Wykładając art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej nie można zapominać o treści ramowych wytycznych dla organów przyznających dofinansowanie do projektów zgłoszonych do konkursów. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja ma obowiązek przeprowadzania wyborów projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz przy zapewnieniu wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.
Z powyższych względów należy więc podzielić pogląd Sądu I instancji, że przez wyczerpanie alokacji, o którym jest mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, nie można uznać sporządzenia listy rankingowej projektów wytypowanych do dofinansowania. Ten etap postępowania nie kończy definitywnie podziału środków przeznaczonych na ten cel. Z tego względu dopiero podpisanie umów o dofinansowanie (wydanie decyzji o dofinansowanie) na łączną kwotę rozdysponowującą gwarantowane na ten cel środki pieniężne w ramach działania (poddziałania), obiektywnie daje podstawę do uznania, że zostały one wyczerpane.
Tym samym zarzut naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię należało uznać za niezasadny. Nie jest też trafna argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2018 r. sygn.. akt II GSK 152/18. W wyroku tym wskazano tylko, że "pojęcia wyczerpania kwoty nie można rozumieć jako rzeczywistego wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania, czyli wydatkowania ich poprzez faktyczne wypłacenie uprawnionym podmiotom." Pogląd ten nie jest sprzeczny z wyrażonym w zaskarżonym wyroku i podzielanym przez Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Wydatkowanie kwot na podstawie zawartych umów o dofinansowanie jest oczywiście następstwem zawarcia umów i ich realizacji. Tak więc samo zawarcie umów o dofinansowanie uznawane w zaskarżonym wyroku za wyczerpanie środków następuje przed wydatkowaniem środków, a co za tym idzie to nie rzeczywiste wydatkowanie środków na podstawie zawartych umów stanowi wyczerpanie środków, a już zawarcie wiążących umów.
Taką samą argumentację należy odnieść do art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zgodnie z tym przepisem, Bank Gospodarstwa Krajowego przyznaje promesy premii technologicznej do wyczerpania środków przewidzianych na udzielanie premii technologicznych określonych w Programie Operacyjnym Inteligentny Rozwój na lata 2014-2020. Przepis ten uzależnia ustanie możliwości przyznania promes kredytowych od wyczerpania środków. Pojęcie wyczerpania środków i w tym przypadku należy rozumieć tak, jak w przypadku tego samego określenia zawartego w art.. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Ponieważ promesy kredytowe rodzą zobowiązanie po stronie BGK, to ich przyznanie nie oznacza automatycznego zawarcia umów kredytowych, gdyż to uzależnione jest od oświadczeń kredytobiorców zawierających umowy w wyniku przyznania promes.
Należy też zauważyć, że BGK w swoim piśmie z 22 września 2021 r., które było przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, nie powoływało się na sytuację, o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w tylko na art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej
W konsekwencji prawidłowej wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej Sąd I instancji zasadnie też uznał, że naruszony został art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niedostateczne wyjaśnienie w rozstrzygnięciu przyczyn pozostawienia protestu bez rozpoznania. Posłużono się tylko bardzo ogólnikowo stwierdzeniem, że wyczerpana została kwota przeznaczona na dofinasowanie bez wyjaśnienia na czym wyczerpanie tej kwoty polegało – to jest bez wyjaśnienia, jak Organ rozumie to pojęcie, oraz jak konkretnie sytuacja faktyczne (sporządzenie listy rankingowej, czy może podpisanie umów) spowodowała wyczerpanie środków. Powołanie się tylko na ogólnikową informację Instytucji Zarządzającej o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie bez podania szczegółów tej informacji nie mogło zostać uznane za uzasadnienie przejrzyste i rzetelne, zgodne z wymogami art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej
Zatem zarzuty skargi kasacyjnej nie były uzasadnione, gdyż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że ocena projektu ze względu na pozostawienie protestu bez rozpoznania zostało dokonane z naruszeniem prawa.
BGK już po wniesieniu skargi pismem procesowym z 24 stycznia 2022 r. poinformował o wyczerpaniu środków ze względu na podpisanie umów, jednak nie mogło to wpływać na prawidłowość zaskarżonego wyroku, gdyż jak słusznie zauważył Sąd I instancji ze względu na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym Skarżącą nie miała możliwości odniesienia się do tego dowodu. Z drugiej stromy fakt ten będzie mógł zostać uwzględniony przy ponownym odniesieniu się do protestu w nowym stanie faktycznym. Organ, który będzie rozpoznawał protest, w przypadku stwierdzenia wyczerpania środków na dofinansowanie przy uwzględnieniu wykładni art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej dokonanej przez sądy obu instancji w sprawie niniejszej, będzie mógł pozostawić protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.
Biorąc to wszystko pod uwagę, należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ppsa jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.