Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt III SA/Po 717/12III SA/Po 717/12, po rozpoznaniu skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr.w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, oddalono skargę.
Sąd pierwszej instancji przyjął w sprawie następujące ustalenia:
Wspomnianą decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 21 października 2011 r., określającą K.M., zwanemu dalej "skarżącym", podstawę opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 13 czerwca 2007 r. samochodu osobowego marki C.. o numerze nadwozia., pojemności silnika 1997 cm3, roku produkcji 2005, w wysokości 13.372,00 zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samochodu w kwocie 415,00 zł.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły w szczególności art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; zwanej dalej "upa"), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), a także rozporządzenie Komisji (WE) 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE 301 z 31 października 2006 r. ze zm.).
W myśl art. 80 ust. 1 upa, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Stosownie do art. 80 ust. 3 pkt 3 upa, obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
W świetle art. 81 ust. 1 upa, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane: 1) po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego;
- 2) dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju.
W świetle przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, stawki akcyzy określone w art. 65 ust. 1, art. 69 ust. 4, art. 70 ust. 4, art. 71 ust. 4, art. 72 ust. 4 i art. 75 ust. 1 wspomnianej ustawy o podatku akcyzowym, obniża się do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych.
W sprawie, jak ustaliły organy, Urząd Celny w L. przekazał do Urzędu Celnego w L.dokumenty dotyczące zarejestrowania omawianego samochodu. Przekazano m.in. kserokopię duńskiego dowodu rejestracyjnego nr. kserokopię faktury nr. wraz z jej tłumaczeniem na język polski, kserokopię faktury VAT - marża nr. z dnia 21 czerwca 2007 r., kserokopię zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr. z dnia 11 grudnia 2007 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą, stanowiącym załącznik do tegoż zaświadczenia.
Na podstawie przekazanej kserokopii faktury nr. z dnia 13 czerwca 2007 r. osobą dokonującą nabycia wewnątrzwspólnotowego omawianego samochodu był skarżący. Nie złożył on deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego, a także nie zapłacił podatku akcyzowego.
Postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego w zakresie podatku akcyzowego w sprawie określenia podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wspomnianego samochodu.
Jak wskazał organ, do celów poboru akcyzy i oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym, stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy omawiany samochód mieści się w pozycji CN 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi".
W celu dokonania prawidłowej klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN), jak podniósł organ, należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, mającymi moc normy prawnej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Mając na uwadze regułę I Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej zdaniem organu, brzmienie pozycji 8703 i pozycji 8704 wskazuje, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569).
Ponadto, zdaniem organu, przy ustalaniu właściwej pozycji CN należy kierować się także Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Nomenklatura CN jest 8 znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS), stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (MP Nr 86, poz. 880). Pomocniczym narzędziem w ustaleniu zasadniczego przeznaczenia danego pojazdu jest licencjonowany program komputerowy zwany Systemem Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's.
Dla standardowej wersji samochodu marki C.. o numerze nadwozia (VIN)., pojemności silnika 1997 cm3, roku produkcji 2005, system EurotaxGlass,s wygenerował wycenę o numerze. Samochód w wersji standardowej wyposażony został m. in. w 4/5 zagłówki, ABS, aribag kierowcy i pasażera, asystenta układu hamulcowego, elektroniczny rozdział sił hamowania, elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, immobiliser, instalację radiową, klimatyzację, komputer pokładowy, lusterka boczne regulowane elektrycznie i ogrzewane, lusterka boczne sferyczne, napinacze pasów bezpieczeństwa, pilota sterującego zamkiem centralnym, schowki w drzwiach przód i tył, stoliki i kieszenie w oparciach foteli, szyby barwione, centralny zamek. Ocena ta, wskazująca ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu, świadczy o osobowych walorach pojazdu (m. in. elektryczne podnoszenie szyb przednich i tylnych, schowki w drzwiach przód i tył, stoliki i kieszenie w oparciach foteli), a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703.
W wyniku oględzin przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w L. w dniu 7 lipca 2011 r. oraz na podstawie dokumentacji fotograficznej, w ocenie organu, sporny samochód wyróżnia się jednobryłowym kształtem. Jest zamknięty i przeszklony. Nadwozie jest pięciodrzwiowe, wyposażone w miejsca dla 5 osób. Całość części pasażerskiej jest wyłożona jednolitą tapicerką i posiada podsufitkę. Zarówno przednie, jak i tylne siedzenia, pokryte są jednolitą tapicerką. Wszystkie siedzenia posiadają pasy bezpieczeństwa i zagłówki. Samochód wyposażony jest w dywaniki, posiada podłokietniki, miejsca na głośniki, oświetlenie, uchwyty boczne, górne dla pasażerów (z tyłu jest tylko jeden uchwyt), stoliki rozkładane i kieszenie w oparciach przednich siedzeń. Podłoga w części bagażowej i pod drugim rzędem siedzeń wyłożona jest miękką tkaniną.
Ponadto, jak stwierdzono, również otwory w podłodze przed drugim rzędem siedzeń, do których zamocowana była przegroda oddzielająca część pasażerską od bagażowej, wykładzina w samochodzie posiada ślady zniszczenia. Mocowanie boczne do zamontowania rolety bagażnikowej jest zaślepione. Zamontowana jest inna nowa nieoryginalna roleta. Nie ma natomiast możliwości otwierania okna w drzwiach tylnych prawych.
W świetle tego materiału, zdaniem organu celnego, cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują na główną funkcją użytkową, jaką jest przewóz osób. Nie ma dla sprawy znaczenia kryterium pomocnicze, w tym kryterium ładowności. Te ostatnie należy brać pod uwagę w sytuacji braku możliwości jednoznacznego ustalenia przeznaczenia pojazdu samochodowego, a tak nie jest w niniejszej sprawie.
W ocenie organów analiza treści Not wyjaśniających do HS (System Zharmonizowany) pozwala jednoznacznie ustalić przeznaczenie spornego pojazdu, raczej do przewozu osób, niż transportu towarów. Świadczą o tym następujące cechy: cały samochód jest przeszklony, posiada 5 drzwi, posiada stałe punkty kotwiące do zainstalowania 5 siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego (obecnie posiada 5 miejsc siedzących wraz z pasami bezpieczeństwa), jego charakterystyka oraz wyposażenie wnętrza kojarzone jest z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, brak stałej przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, przegroda ta okazała się być usuwalna w sposób łatwy, co świadczy o jej niestałym charakterze (obecnie brak przegrody). Toteż pojazd winien on być klasyfikowany do kategorii 8703.
Ponadto osobowy charakter spornego pojazdu został potwierdzony przez autoryzowanego dealera tej marki samochodów. W świetle pisma C. P.Sp. z o.o. w W. z dnia 5 stycznia 2012 r. samochód marki C.o numerze nadwozia. opuścił fabrykę, jako samochód osobowy, co jest w sprawie, zdaniem organu, miarodajnym dowodem, że zasadniczym przeznaczeniem tego samochodu był przewóz osób, a nie jak dowodzi skarżący, przewóz towarów. Z oświadczeń, zarówno strony, jak i świadka – A. K.- obecnej właścicielki samochodu, posiadał on panel podłogowy, po demontażu którego możliwe było zamontowanie siedzeń.
Zatem samochód posiadał punkty kotwiące do zainstalowania siedzeń w przestrzeni tylnej. Poza tym samochód był przeszklony. Dokonane w samochodzie zmiany były stosunkowo niewielkie i odwracalne, ponieważ nie naruszyły konstrukcji pojazdu. Jak wynika z akt (pisma P. P. T. PKS L. S.A.) zmiany te polegały jedynie na demontażu tylnej ściany umiejscowionej za przednimi fotelami oraz na zamontowaniu tylnej kanapy (dostarczonej osobiście przez obecną właścicielkę pojazdu) i przystosowaniu pojazdu do przewozu 5 osób. Ponadto firma dokonująca ww. czynności oświadczyła, że pojazd posiadał oryginale otwory do mocowania siedzeń oraz obicia tapicerskie wewnątrz całego pojazdu. Dokonując tych prostych zabiegów przywrócono pojazdowi jego pierwotny charakter. O tym, że zmiany były niewielkie dowodzi również kwota do zapłaty w wysokości jedynie 150 zł. Zatem, dokonanie ponownego zamontowania siedzeń i elementów zabezpieczających (pasy bezpieczeństwa) oraz wyposażenia wnętrza do użytku pasażerów świadczy o tym, że omawiany samochód konstrukcyjnie był dostosowany do przewozu osób, a dokonane zmiany nie zmieniły jego konstrukcji.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z przesłuchania osoby dokonującej zmian konstrukcyjnych w pojeździe, a także powołania biegłego w celu ustalenia sposobu montażu panela podłogowego, w ocenie organu nie wniosło by to nic nowego do sprawy.
Ustosunkowując się natomiast do interpretacji indywidualnych wydanych przez Izbę Skarbową w Łodzi, na które powołuje się skarżący, jak wskazał organ, wydane one zostały wobec ściśle określonych podmiotów i dotyczą konkretnego stanu faktycznego, stąd nie mogą być uznane za wiążące w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów sporny samochód podlegał obowiązkowi zapłaty akcyzy.
Obliczając wysokość podatku akcyzowego, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu powstał w dniu 13 czerwca 2007 r., zgodnie z zaświadczeniem VAT-24 wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T.. Jako podstawę opodatkowania organ uznał kwotę wyrażoną w koronach duńskich, wynikającą z kopii rachunku zakupu nr 235505 z dnia 13 czerwca 2007 r. Po przeliczeniu na walutę polską podstawa opodatkowania wyniosła 13.372,00 zł. Do obliczenia wysokości podatku akcyzowego zastosowano stawkę akcyzy w wysokości 3,1%.
Rozpoznając skargę od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., o czym była mowa na wstępie, skargę tę oddalił, uznając ją za bezzasadną.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ celny nie naruszył prawa, ustalając przeznaczenie omawianego pojazdu, jako samochodu osobowego, podlegającego akcyzie. W szczególności, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, istotnym w sprawie dowodem jest pismo C. P. Sp. z o.o. z dnia 5 stycznia 2012 r., informujące o tym, że samochód marki C.o numerze nadwozia. opuścił fabrykę, jako samochód osobowy. Stąd w sprawie nie jest miarodajne duńskie świadectwo homologacji wystawione dla tego samochodu, jako samochodu ciężarowego, tym bardziej w sytuacji na niewielkie koszty związane z przywróceniem pojazdowi pierwotnej funkcji samochodu osobowego.
Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., a także zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. Sądowi pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ust 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 80 i art. 81 oraz w związku z poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że sporny samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób w rozumieniu poz. 59 powyższego załącznika oraz w rozumieniu pozycji CN 8703, a zatem stanowi wybór akcyzowy;
- - rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r. ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) skutkującej przyjęciem, że omawiany samochód podlega zaliczeniu do pozycji CN 8703, a nie do CN 8704, przy jednoczesnym nie uwzględnieniu decydującego, zdaniem skarżącego, argumentu o zasadniczym przeznaczeniu samochodu do przewozu towarów, przemawiającego za klasyfikacją do CN 8704;
- - zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu oznaczania i Kodyfikowania Towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (zał. Dz. U. z 1997 r. Nr 11 poz. 62), poprzez nie wzięcie pod uwagę w sprawie Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, ponieważ Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą się tylko do niej odwoływać, jednakże nie zastępują ich, co w konsekwencji spowodowało, że nie uwzględniono argumentu skarżącego o złej klasyfikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703, a nie do kodu CN 8704.
Skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym przez skarżącego w jego skardze i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w P. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania.
W świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjną tylko wówczas, jeżeli zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania nie mają takiego charakteru.
Jak już wspomniano, jednym z istotnych w sprawie dowodów na okoliczność, że samochód marki C.. o numerze nadwozia., pojemności silnika 1997 cm3, rok produkcji 2005, nabyty przez skarżącego w ramach wewnątrzwspólnotowego obrotu, jest samochodem osobowym, mieszczącym się w pozycji CN 8703, a zatem podlegający akcyzie, było pismo C. P. Sp. z o.o. w W. z dnia 5 stycznia 2012 r. W świetle tego pisma, o czym była już mowa, wspomniany samochód opuścił fabrykę, jako samochód osobowy. Na taki charakter samochodu wskazywały także jego oględziny przeprowadzone przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w L. w dniu 7 lipca 2011 r. oraz dokumentacja fotograficzna tego samochodu. Również niewielki koszt przywrócenia pojazdowi pierwotnej funkcji samochodu osobowego wskazywał na zasadnicze jego przeznaczenie, jako samochodu do przewozu osób, a więc podlegającego akcyzie.
Powyższa argumentacja jest racjonalna i przekonująca. Żaden ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w najmniejszym stopniu nie wskazuje na wadliwość tej argumentacji, jak również nie podważa zgodności ze stanem rzeczywistym dowodów, na jakich oparł się Sąd pierwszej instancji, akceptując ustalenia i stanowisko organu celnego. I tak, wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 p.p.s.a. zawierają jedynie katalog rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść przed Sądem administracyjnym. Analizując sprawę pod tym kątem Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, nie naruszył przepisu art. 151 p.p.s.a, w myśl którego, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Podobne uwagi można odnieść do podanych w skardze kasacyjnej przepisów 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które określają kompetencje kontrolne sądu administracyjnego i rodzaje spraw, w jakich sąd orzeka.
Skoro Sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie skargi na decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w P., nie mógł naruszyć powyższych przepisów, a w szczególności zaś art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Mankamentem skargi kasacyjnej jest brak wskazania przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, regulujących postępowanie podatkowe, w oparciu o które toczy się postępowanie przed organami celnymi, a które zostały naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to w szczególności braku powołania przepisów normujących postępowanie dowodowe (art. 180-200), w tym przepisu art. 191, dotyczącego zasady swobodnej oceny dowodów.
Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.s.a., skarga kasacyjna nie wskazała na czym polegało naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powołanych przepisów przez błędną ich wykładnię. W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa, zarzut błędnej wykładni prawa materialnego sprowadza się do niewłaściwego zrozumienia treści lub znaczenia przepisu prawnego, wadliwej interpretacji, niezrozumienia intencji ustawodawcy. Formułując zarzut błędnej wykładni należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. Takich zaś rozważań skarga kasacyjna nie przeprowadziła.
Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie może przybrać formę wadliwego wyboru normy prawnej w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a więc błąd w subsumpcji. Przejawem takiego naruszenia prawa materialnego może być również przyjęcie braku przepisu prawa, podczas gdy on istnieje, a więc na nieznajomości prawa lub nawet dopuszczenie się prostej omyłki. Niewłaściwe zastosowanie prawa może także powstać przy stosowaniu analogii, a więc w sytuacji, gdy w braku odpowiedniej normy prawnej zachodzi potrzeba wypełnienia zaistniałej luki poprzez zastosowanie innego przepisu. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, co wymaga podkreślenia, rozpatrywany jest na tle stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd pierwszej instancji. Tego zaś skarga kasacyjna, oparta na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skutecznie nie podważyła.
W świetle stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd pierwszej instancji, skutecznie nie podważonego, o czym była wyżej mowa, sporny samochód był samochodem osobowym. Tym samym w świetle przepisu art. 80 ust. 1 upa samochód ten podlegał akcyzie, zaś obowiązek podatkowy spoczywał na skarżącym, który dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego tego pojazdu, zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 2 upa.
Z omawianych względów niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej przepisów prawa materialnego.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).