Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 307/06 oddalił skargę B. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia długu celnego, z następującym uzasadnieniem:
W dniu [...] sierpnia 2003 r. w Oddziale Celnym w K. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu – używany samochód ciężarowy [...], rok produkcji 1995. Do zgłoszenia dołączono m.in. rachunek potwierdzający zakup samochodu, świadectwo przewozowe EUR-1 nr [...], DWC, oświadczenie o poniesionych kosztach transportu, dowód rejestracyjny i opinię techniczną samochodu.
W dniu [...] kwietnia 2005 r. do Izby Celnej w K. wpłynęło pismo z informacją władz niemieckich, iż użyta w świadectwie przewozowym EUR-1 nr [...] pieczęć Urzędu Celnego w L. jest pieczęcią sfałszowaną, co uniemożliwia potwierdzenie pochodzenia przedmiotowego samochodu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] sierpnia 2003 r. za nieprawidłowe w zakresie elementów kalkulacyjnych, tj. zastosowanej stawki celnej oraz zapisów w polach 36 i 47 dokumentu SAD.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę B. O. na powyższą decyzję stwierdził, że organy celne obu instancji właściwie ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Ustaliły, iż bezspornym jest doręczenie przez stronę do zgłoszenia celnego sfałszowanego świadectwa przewozowego EUR-1.
Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 13 § 1 i 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) – dalej Kodeks celny – cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych a obniżone stawki celne stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi spełniają warunki do ich zastosowania. Podmiot zamierzający skorzystać z preferencji celnych ma obowiązek wykazania istnienia okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Skarżący dokonując zgłoszenia celnego przedmiotowego samochodu określił kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki obniżonej UE-0%, jako towaru pochodzącego z N., przedkładając świadectwo przewozowe EUR-1. Produkty pochodzące ze Wspólnoty, stosownie do art. 16 ust. 1 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. Nr 11, poz.
- – dalej: Protokół Nr 4 – korzystają w imporcie do Polski z postanowień Układu pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR-1. Przepisy powyższe nie dopuszczają możliwości udokumentowania pochodzenia towarów, takich jak samochód, innymi środkami. Przedłożenie fałszywego świadectwa przewozowego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, pozbawia importera prawa do skorzystania z obniżonej stawki celnej.
Sąd uznał, iż stosownie do art. 83 § 2 i 3 Kodeksu celnego po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu, może przeprowadzić weryfikację przedstawionych dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe bądź nieprawidłowe dane lub dokumenty organ podejmuje niezbędne działania w celu prawidłowego zastosowania przepisów prawa celnego.
Sąd wskazał, że weryfikacja towarów pochodzących z N., których preferencyjne pochodzenie udokumentowano świadectwem EUR-1, dokonywana jest na podstawie przepisów cyt. Protokołu Nr 4. Stosownie do treści art. 32 ust 1 i 2 Protokołu weryfikacja jest przeprowadzana wyrywkowo lub gdy organy mają wątpliwości co do autentyczności dokumentów.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. uzyskanie przez organ celny w omawianym wyżej trybie informacji od niemieckich władz celnych, iż badany dokument jest sfałszowany było wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z zeznań wnioskowanych przez stronę świadków – urzędników celnych weryfikujących zgłoszenie celne, jak również ustalania okoliczności w jakich doszło do sporządzenia kwestionowanego świadectwa.
Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej: Ordynacja podatkowa – albowiem decyzja organu celnego zawiera wyczerpujące uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne.
B. O. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
- Naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., tj. naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ celny w toku postępowania art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, czyli naruszenia zasady nakazującej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych), poprzez przyjęcie, iż organ nie miał obowiązku informowania skarżącego o wszczęciu we wrześniu 2003 r. procedury weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 co uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie retrospektywnego świadectwa przewozowego o jakim mowa w art. 18 Protokołu Nr 4, albowiem z dniem 1 maja 2004 r. świadectwo takie nie mogło już być wydane.
- Naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenie:
- art. 16 pkt 1 Protokołu Nr 4 przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż jedynym dowodem na wykazanie pochodzenia towaru jest przedłożenie świadectwa przewozowego EUR-1, w sytuacji gdy z wykładni celowościowej wskazanego przepisu wynika, iż z obniżonej stawki celnej korzystają towary, które w istocie zostały wytworzone na terenie Państwa Członkowskiego, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż art. 18 Protokołu Nr 4 stwarzał możliwość uzyskania retrospektywnego świadczenia przewozowego tylko do dnia 1 maja 2004 r. – od tej daty bowiem brak było podstaw prawnych do wystawiania dodatkowych dowodów preferencji stosownie do art. 22 Traktatu Akcesyjnego oraz aneksu nr IV "Unia celna". Skarżący został poinformowany o procedurze weryfikacyjnej dopiero 20 czerwca 2005 r. i tym samym został pozbawiony uzyskania retrospektywnego świadectwa przewozowego. Powyższe uniemożliwiło mu przedłożenie dokumentu, który był niezbędny dla zastosowania obniżonej stawki celnej.
W ocenia autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 16 pkt 1 Protokołu Nr 4 przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż jedynym dowodem na wykazanie pochodzenia towaru jest przedłożenie świadectwa przewozowego EUR-1. Nie można zgodzić się z powyższym stanowiskiem albowiem z wykładni celowościowej wskazanego przepisu wynika, iż z obniżonej stawki celnej korzystają towary, które w istocie zostały wytworzone na terenie Państwa Członkowskiego. Bezspornym jest, iż przedmiotowy pojazd został wyprodukowany na terenie Unii Europejskiej. Okoliczność powyższą potwierdza nr VIN – unifikowany sposób oznaczenia pojazdu. W sytuacji gdy zakwestionowano autentyczność świadectwa przewozowego EUR-1, a pozostaje bezsporne, iż pojazd został wytworzony na terenie Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, odmowa zastosowania obniżonej stawki celnej pozostaje w sprzeczności z wykładnią celowościową art. 16 pkt 1 Protokołu Nr 4.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.
Organ podkreślił, iż dochodzenia weryfikacyjne (kontrola eksportera) są wykonywane przez władze celne kraju eksportu i jej wyniki są wiążące dla polskich organów celnych. Importer korzystający ze stawek celnych obniżonych bierze zatem na siebie ryzyko związane z ewentualną weryfikacją negatywną. Stosując w zgłoszeniu celnym stawkę celną preferencyjną zgłaszający zgodził się z postanowieniami Protokołu Nr 4 m.in. normującymi zasady współpracy administracyjnej. Art. 31 cyt. Protokołu stanowi, iż Wspólnota i Polska udzielają sobie wzajemnie pomocy za pośrednictwem kompetentnych władz celnych, w zakresie weryfikacji autentyczności świadectw EUR-1 lub deklaracji na fakturze oraz poprawności informacji podanych w tych dokumentach. Zatem pomimo tego, że to organ celny wystawia dowód pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR-1 na wniosek eksportera to na wnioskodawcy ciąży odpowiedzialność udowodnienia statusu pochodzenia produktu.
Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, iż art. 18 Protokołu Nr 4 przewiduje retrospektywne wystawianie dowodów pochodzenia tylko w wyjątkowych sytuacjach, których katalog jest ściśle określony w cyt. przepisie i nie dotyczy świadectw sfałszowanych z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały być zastosowane w toku rozpoznawania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39).
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do określonego ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez wojewódzki sąd administracyjny.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania obejmują naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Oznacza to, że powołane przepisy odnoszą się do przepisu regulującego postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza tych zarzutów i ich uzasadnienie wskazuje na błędną ocenę Sądu I instancji, iż organ nie miał obowiązku informowania skarżącego o wszczęciu procedury weryfikacyjnej świadectwa przewozowego EUR-1, co uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie retrospektywnego świadectwa przewozowego. Odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania naruszenia zasady nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej był także podnoszony przed Sądem I instancji i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonano jego prawidłowej oceny.
Trafnie Sąd I instancji przyjął, że zarówno przepisy Kodeksu celnego, jak i przepisy Protokołu Nr 4 nie przewidują obowiązku informowania strony o zamiarze przeprowadzenia weryfikacji. Dopiero negatywny wynik kontroli uzasadnia podjęcie działań niezbędnych do właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, wszczęcia postępowania i obowiązku zapewnienia możliwości udziału strony w postępowaniu. W sprawie chodzi o wewnętrzną kontrolę zgłoszenia celnego na podstawie art. 32 Protokołu Nr 4. Przyczyną wszczęcia postępowania weryfikacyjnego w sprawie były wątpliwości co do przedstawionego świadectwa przewozowego EUR-1 Ustalono, iż użyta w świadectwie przewozowym EUR-1 nr [...] pieczęć Urzędu Celnego w L. jest pieczęcią sfałszowaną. Organy celne prowadząc postępowanie działały na podstawie przepisów Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz.
- a nie przepisów Ordynacji podatkowej, skoro skarżący zabiegał o zastosowanie obniżonej stawki celnej do sprowadzonego z zagranicy towaru. Podkreślić należy, że Układ Europejski jest umową międzynarodową ogłoszoną w Dzienniku Ustaw RP. Odrębnej ratyfikacji i ogłoszeniu podlegał Protokół nr 4 w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, nadanym Porozumieniem podpisanym w Brukseli w dniu 24 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662). Tego rodzaju umowy mają konstytucyjnie zagwarantowane pierwszeństwo na wypadek kolizji z ustawami krajowymi. Wynika to z art. 91 Konstytucji. Także art. 2 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że obowiązki i uprawnienia przewidziane w prawie celnym, a związane z wprowadzeniem towarów na polski obszar celny, bądź z ich wyprowadzeniem z tego obszaru, powstają z mocy prawa, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
W sprawie niniejszej importer zabiegał o zastosowanie obniżonej stawki celnej do sprowadzonego z zagranicy towaru. Zgodnie z postanowieniami art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego oraz części A Postanowień wstępnych Taryfy Celnej, stawki celne obniżone określone są w umowach zawartych przez Polskę z niektórymi krajami lub grupami krajów i znajdują zastosowanie do niektórych towarów pochodzących w szczególności z państw członkowskich Unii Europejskiej. Jedną z tych umów jest Układ Europejski. Obniżone stawki celne stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi spełniają warunki do ich zastosowania. W myśl postanowień art. 20 § 1 i 2 Kodeksu celnego warunki uzyskania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać z obniżonych stawek celnych oraz sposoby dokumentowania tego pochodzenia określone są według reguł preferencyjnego pochodzenia towarów, zawartych w umowach międzynarodowych. Oznacza to, że w odniesieniu do przywozu z zagranicy towarów "pochodzących" wnioskowanych do obniżonej stawki celnej, prawo krajowe stosuje się w ograniczonym zakresie, z wyłączeniem tej części postępowania, która dotyczy spełnienia warunków uzyskiwania pochodzenia dla korzystania z omawianej preferencji celnej oraz sposobu dokumentowania tego pochodzenia. Regulacja prawna w omawianym, objętym umową międzynarodową zakresie zawarta jest w Protokole Nr 4 Układu Europejskiego dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu, pochodzenie towaru można dokumentować na dwa sposoby: bądź to przy pomocy świadectwa przewozowego EUR-1 wystawionego na wniosek eksportera przez władze celne tego kraju, bądź, w zakresie ograniczonym do przypadków objętych art. 21 Protokołu, przy pomocy deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Protokół Nr 4 określa szczegółowe wymagania związane z wystawianiem dowodu pochodzenia i związane z tym procesowe uprawnienia władz celnych do żądania stosownych dowodów, ale dotyczą one władz celnych kraju eksportu (art. 17 ust. 3 i 5, art. 18 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22). Niezależnie od tego, władze celne kraju eksportu są uprawnione w myśl postanowień art. 32 Protokołu do dodatkowej, wyrywkowej weryfikacji dowodów pochodzenia, w ramach której mają prawo żądać każdego dowodu, przeprowadzić każdą kontrolę i mogą to czynić zarówno z urzędu, jak i na wniosek władz celnych kraju importu. Jeśli chodzi o władze celne kraju importu, to ich rola w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodów pochodzenia jest ograniczona i wynika także z postanowień art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. W razie uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzonych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu, władze celne kraju importu zwracają się o weryfikację (nie mając obowiązku powiadamiania nawet o tym importera), której dokonują władze celne kraju eksportu, a następnie informują wnioskodawcę o wynikach weryfikacji. Wyniki te muszą być takie, żeby umożliwiały wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub z Polski, lub z innego kraju wymienionego w art. 4 Protokołu i czy spełniają inne wymogi Protokołu (art. 32 ust. 1, 3, 5). Z powyższych unormowań wynika, że w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodów pochodzenia organy celne kraju importu korzystają z wyników postępowania organów celnych kraju eksportu i dokonują w tym zakresie jedynie oceny.
O ile służby celne kraju eksportera nie udzielą odpowiedzi w ciągu 10 miesięcy od dnia złożenia wniosku o sprawdzenie, albo jeśli odpowiedź nie zawiera wystarczającej informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności (art. 32 ust. 6). Potwierdza to dodatkowo, że organy celne kraju importu nie są uprawnione do żądania od władz celnych kraju eksportu żadnych dodatkowych dokumentów ponad wynik weryfikacji, a jeśli wynik ten nie wystarcza, to zasadniczo odmawiają preferencji.
W przedmiotowej sprawie przepis art. 83 Kodeksu celnego umożliwił organom celnym przeprowadzenie weryfikacji niezależnie od czasu i miejsca. Uzasadnione wątpliwości zostały potwierdzone w sprawie niniejszej poprzez stwierdzenie władz celnych kraju eksportu, że użyte przez skarżącego przed organami celnymi świadectwo przewozowe EUR-1 zawiera pieczęć Urzędu Celnego w L., która jest sfałszowana. Fakt ten uniemożliwił potwierdzenie pochodzenia samochodu ciężarowego [...] zgodnie z postanowieniami Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, że należało odmówić zastosowania obniżonej stawki celnej. Wobec takich okoliczności nie ma racji skarżący twierdząc, że mógł uzyskać świadectwo retrospektywne, które wydawane jest w ściśle określonych przypadkach. Przypadki te zostały wymienione w art. 18 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego i nie dotyczą świadectw sfałszowanych, a z takim świadectwem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Powyższe wskazuje, że zarzut naruszenia przepisów procesowych jest nieuzasadniony.
Kolejny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego koncentruje się wokół błędnej wykładni art. 16 pkt 1 Protokołu Nr 4. Chodzi o to, że świadectwo przewozowe EUR-1 nie jest jedynym dowodem wykazania pochodzenia towaru. Rację ma skarżący, że istotnie nie jest to jedyny dowód. Powołany przepis enumeratywnie wymienia, jakimi dokumentami można wykazać pochodzenie towaru. Przepis ten nie wymienia unifikowanego sposobu oznaczania pojazdu, a więc VIN. Ustalenie pochodzenia towaru na podstawie trwałego oznaczenia zamieszczonego na towarze nie daje podstaw do preferencyjnego traktowania, czyli zastosowania obniżonej stawki celnej. Uprawnia jedynie do zastosowania stawki celnej autonomicznej, albo stawki celnej konwencyjnej.
W przedmiotowej sprawie istniała możliwość ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia w oparciu o numer nadwozia samochodu, sporządzony w formacie VIN, gdyż trzyczęściowy format VIN składa się z siedemnastu pozycji numeru podwozia i jest złożonym zestawieniem znaków, który pojazdowi zostaje przyporządkowany przez producenta w celu jego identyfikacji. Na podstawie numeru podwozia samochodu ustalono w przedmiotowej sprawie, że samochód ciężarowy opisany w zgłoszeniu celnym jest towarem pochodzenia niemieckiego. Wobec tego zgodnie z zasadami stosowania stawek celnych, które zawarto w Postanowieniach wstępnych (część A – stawki celne) Taryfy celnej, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) określono kwoty wynikające z długu celnego i prawidłowo zastosowano stawkę celną autonomiczną 35% dla używanych pojazdów samochodowych do transportu samochodowego o masie całkowitej powyżej 5 ton, ale nie więcej niż 20 ton.
W związku z tym, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, skarga ta podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.