Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Po 1063/22 oddalił skargę E. H. (dalej "skarżąca") na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] września 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Czarnkowie, na podstawie z art. 10 ust. 1, art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505 z późn. zm.) dalej "ustawa o Agencji", § 9b ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 kwietnia 2022 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów jabłek oraz producentów świń (Dz. U. z 2022 r. poz. 879, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie", po rozpoznaniu wniosku skarżącej, odmówił udzielenia skarżącej wsparcia z tytułu nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów świń. W uzasadnieniu organ wskazał, że podmiotem uprawnionym do otrzymania rzeczonej pomocy finansowej jest producent świń, który realizuje co najmniej jedno z działań wymienionych w załączniku do rozporządzenia.
W sprawie niniejszej organ uznał, że skarżąca w jakikolwiek sposób samodzielnie nie podejmowała czynności zmierzające do realizacji działania polegającego na niezależnym korzystaniu z odnawialnych źródeł energii. Bezspornie wnioskodawczyni jest stronę umowy dzierżawy zawartej z J. B., jest podłączona do instalacji fotowoltaicznej zrealizowanej przez odrębny podmiot - Gospodarstwo Rolne J. B.. W ocenie organu I instancji korzystania z infrastruktury zapewnionej przez inny podmiot nie można utożsamiać ze spełnieniem realizowania działania prośrodowiskowego, opisanego w pkt. 8 załącznika do rozporządzenia.
Ponadto organ wskazał, że skarżąca nie spełnia także drugiej ze wskazanych przez siebie przesłanek przyznania pomocy (utrzymywanie na gruntach ornych posiadanych w gospodarstwie co najmniej dwóch upraw), bowiem z informacji znanych z urzędu i zawartych w systemie teleinformatycznym obsługującego wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, skarżąca prowadziła w latach 2021 i 2022, uprawę tylko jednej rośliny - owsa (2021) oraz pszenicy ozimej (2022) na całym deklarowanym w gospodarstwie areale.
W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w pełni podtrzymując ustalenia i stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji.
Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Po 1063/22 ją oddalił. Sąd I instancji uznał, że wnioskodawca występujący o udzielenie pomocy w ramach mechanizmu Nadzwyczajna pomoc dostosowawcza dla producentów świń, musi spełnić jeden z celów prośrodowiskowych zawartych w załączniku do rozporządzenia. Skarżąca wskazała dwa działania: korzystanie z odnawialnych źródeł energii (wymienione w ust. 8 załącznika) oraz stosowanie praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska w postaci dywersyfikacji upraw - utrzymywanie na gruntach ornych posiadanych w gospodarstwie co najmniej dwóch upraw (wymienione w ust. 12 załącznika).
Sąd I instancji podkreślił, że organy obu instancji słusznie stwierdziły, że skarżąca prowadziła w latach 2021 i 2022, uprawę tylko jednej rośliny - owsa (2021) oraz pszenicy ozimej (2022) na całym deklarowanym w gospodarstwie areale 3,78 ha. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia rozpatrywanego celu działania prośrodowiskowego. Sąd I instancji przyznał również rację organowi w zakresie drugiej przesłanki, bowiem analizując umowę dzierżawy oraz umowę usługi kompleksowej polegającej na sprzedaży energii elektrycznej zawartą z J. B., doszedł do przekonania, że skarżąca nie udokumentowała działania w celu osiągnięcia celów prośrodowiskowych, zawartych w przepisach.
Następnie skarżąca zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2023 roku o sygn. akt: III SA/Po 1063/22.
Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a." zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni § 9a ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 kwietnia 2022 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów jabłek oraz producentów świń w związku z ust. 8 załącznika do tegoż Rozporządzenia polegające na uznaniu, iż korzystanie z odnawialnych źródeł energii, o którym mowa w ust. 8 musi mieć charakter osobisty i samodzielny, co wyklucza korzystanie w tym zakresie z infrastruktury zapewnionej przez wydzierżawiającego jako podmiot trzeci powiązany z wnioskodawcą więzami rodzinnymi i funkcjonalnymi;
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Delegowanego Komisji UE 2022/467 z dnia 23 marca 2022 roku przewidującego nadzwyczajną pomoc dostosowawczą dla producentów w sektorach rolnych polegające na uznaniu, iż angażowanie się przez rolnika w działania określone w art. 1 ust. 3 a) - d) musi mieć charakter osobisty i samodzielny, co wyklucza korzystanie w tym zakresie z infrastruktury zapewnionej przez wydzierżawiającego jako podmiot trzeci powiązany z wnioskodawcą więzami rodzinnymi i funkcjonalnymi;
- 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że skarżąca jako dzierżawca miała możliwość podjęcia działania prośrodowiskowego poprzez zbudowanie i przyłączenie do sieci własnej mikroinstalacji fotowoltaicznej, pomimo tego, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na zweryfikowanie, czy istniały takie możliwości techniczne, co doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do wniosku, iż skarżąca miała możliwość podjąć w.w działanie samodzielnie, bez udziału wydzierżawiającego;
- 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu faktu funkcjonalnego powiązania obu gospodarstw skarżącej i wydzierżawiającego, co było okolicznością znaną temu sądowi z urzędu, gdyż zależność między gospodarstwami została wyjaśniona w sprawie toczącej się między tymi samymi stronami i przed tym samym składem orzekającym pod sygnaturą III SA/Po 991/22, na znajomość której to sprawy powołał się Sąd w zaskarżonym niniejszą skargą wyroku;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 176 w zw. z art. 188 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi;
- 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu;
- 3. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W związku ze związaniem granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani tym bardziej zobowiązany do modyfikowania czy też uzupełniania za strony wadliwie skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej. Nie może także domniemywać ich pełnej treści czy postaci, jak również intencji stron, które przyświecały im przy ich formułowaniu.
W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię.
W orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady, w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można co do zasady przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, tamże). W rozpoznawanej sprawie sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w kontekście zakresu ustaleń faktycznych potrzebnych do rozpatrzenia sprawy wymaga, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności odniesienia się do podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, z uwagi na to, że zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego oraz z uwagi na to, że podniesiony w sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z zarzucanym naruszeniem przepisów materialnoprawnych.
Zgodnie z § 9a rozporządzenia, nadzwyczajna pomoc określona w Rozporządzeniu 2022/467przysługuje producentowi świń, który – między innymi - realizuje co najmniej jedno z celów prośrodowiskowych i odpowiadających mu działań wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Skarżąca wskazała dwa działania: korzystanie z odnawialnych źródeł energii (wymienione w ust. 8 załącznika) oraz stosowanie praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska w postaci dywersyfikacji upraw - utrzymywanie na gruntach ornych posiadanych w gospodarstwie co najmniej dwóch upraw (wymienione w ust. 12 załącznika). Niespełnienie tego ostatniego warunku nie kwestionowała. Natomiast zarzut dotyczy zadeklarowanego korzystanie z odnawialnych źródeł energii, wymienione w ust. 8 załącznika rozporządzenia tj. błędnego uznania, że korzystanie z odnawialnych źródeł energii, musi mieć charakter osobisty i samodzielny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w którym wprost wskazano warunki weryfikacji korzystania z odnawialnych źródeł energii, które następuje na podstawie ściśle określonych dokumentów tj. umowy o przyłączenie instalacji odnawialnego źródła energii do sieci, o której mowa w art. 7 ust. 1, albo zgłoszenia przyłączenia mikroinstalacji, o którym mowa w art. 7 ust. 8d4 - ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.). Pomocą określoną w rozporządzeniu 2022/467 (art. 1 ust.
3) wspierani są rolnicy, którzy angażują się w co najmniej jedno z wymienionych działań służących realizacji tych celów, tj. metody produkcji przyjazne dla środowiska i klimatu. Jest to więc rekompensata dla producenta świń z tytułu poniesionych strat, ale pod warunkiem spełnienia jednego z celów/działań przyjaznych dla środowiska i klimatu Jak trafnie zauważył Sąd I instancji oczekuje się od beneficjentów działania prośrodowiskowego, a więc aktywności a nie biernego korzystania z infrastruktury zapewnionej przez podmiot trzeci, gdyż wówczas nie można mówić, o zaangażowaniu wnioskodawcy w przeprowadzenie przez niego działań przyjaznych dla środowiska i klimatu ale o zaangażowaniu i działaniach podjętych przez osoby trzecie tj. ojca skarżącej. I nie zmienia oceny braku charakteru osobistego czy samodzielności, istniejące między wnioskodawcą a wydzierżawiającym "więzy rodzinne i funkcjonalne" na które powoływała się skarżąca kasacyjnie. Nie ma wątpliwości że organ prawidłowo stwierdził a Sąd I instancji zaakceptował, że zapis punktu 8 załącznika rozporządzenia, w sposób jasny oraz jednoznaczny określa zarówno zakres dokumentów jak i adresatów działania. Mając na względzie powyższe, zarzut błędnej wykładni § 9a rozporządzenia nie jest usprawiedliwiony.
Nie są zasadne zarzuty skarżącej kasacyjnie, że interpretacja wskazanych w pkt.
1) i 2) petitum przepisów prawa materialnego prowadzi do dyskryminacji producentów rolnych, którzy dzierżawią nieruchomość i korzystają przy tym z instalacji należących do wydzierżawiającego w stosunku do producentów rolnych, którzy mają możliwość zostać właścicielami mikroinstalacji fotowoltaicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji zaakceptował ocenę organu II instancji że odmowy dofinansowania nie można uznać za dyskryminację, gdyż przepisy jasno wskazują, jakie należy spełnić wymogi, aby uzyskać płatność. Równe traktowanie oznacza traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących. Konstytucyjna zasada równości nakazuje organom administracji nakładać jednakowe obowiązki względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom które taką cechę posiadają oraz podmiotom, które jej nie posiadają (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2021r., II GSK 995/18, tamże). Zgodnie z przepisami Rozporządzenia 2022/467 pomoc przyznawana jest tylko ograniczonej części producentów, którzy spełniają wskazane tam wymogi i realizują cel programu. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest wyjaśnienie organów, że zgodnie z brzmieniem przepisów nie można uznać za dyskryminację odmowy przyznania płatności producentom, którzy nie posiadają odnawialnych źródeł energii np. ze względu na brak takich możliwości, tak jak nie można uznać za dyskryminację nieuwzględnienie producentów, którzy nie zaangażowali się w realizację przejścia na korzystanie z odnawialnych źródeł energii (celów programu), a jedynie są dzierżawcami od osób, które takie działania realizują. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia 2022/467.
Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów, dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania ich zasadności. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, podniesiono zarzut naruszenia art.133 §1 p.p.s.a. dotyczący wydania wyroku w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, który zdaniem skarżącej kasacyjnie nie pozwalał WSA na zweryfikowanie, czy istniały możliwości techniczne, pozwalające na podjęcie działania prośrodowiskowego poprzez zbudowanie i przyłączenie do sieci własnej mikroinstalacji fotowoltaicznej. Według skarżącej kasacyjnie doprowadziło to Sąd I instancji do wniosku, iż skarżąca miała możliwość podjąć ww. działanie samodzielnie, bez udziału wydzierżawiającego. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono, jakie dowody zostały rzekomo pominięte przez Sąd.
Natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd obficie czerpał ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w celu kontroli postępowania dowodowego i zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Do kompetencji sądu administracyjnego nie należy bowiem rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił zgodność z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym dokonał oceny, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do materiału dowodowego sprawy i ustaleń dokonanych przez organy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, opiera się na stanie faktycznym ustalonym przez organy administracji publicznej i słusznie zaakceptowanym przez Sąd I instancji.
Także niezasadne są zarzuty naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. art. 228 § 2 k.p.c., poprzez całkowite pominięcie faktu funkcjonalnego powiązania obu gospodarstw, co jak wskazuje skarżąca kasacyjnie było okolicznością znaną sądowi z urzędu, gdyż zależność między gospodarstwami została wyjaśniona w sprawie III SA/Po 991/22, na znajomość której powołał się Sąd w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wskazano że "budynki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego Wynajmującego J. B., a budynki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego Skarżącej są zlokalizowane na tym samym terenie (obok siebie) i stanowią jeden połączony funkcjonalnie kompleks, gdyż w gospodarstwie Skarżącej w budynku chlewni rodzą się prosięta, które następnie są sprzedawane do gospodarstwa J. B., gdzie następnie są hodowane do dalszej sprzedaży. Gospodarstwa córki i ojca są ze sobą połączone terytorialnie i funkcjonalnie, co oznacza, iż funkcjonują we wzajemnej zależności od siebie(...)".
Powyższe powiązania funkcjonalne, jak słusznie stwierdził organ i zaakceptował Sąd I instancji nie mają znaczenia na przyznanie prawa do nadzwyczajnej pomocy. Nie mają wpływu wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie czynności takie jak podłączenie instalacji fotowoltaicznej obejmującej wszystkie budynki, czyli oba gospodarstwa rolne, co nastąpiło w uzgodnieniu pomiędzy Wynajmującym (ojcem) i Skarżącą a miało na celu zapewnienie odnawialnego źródła energii elektrycznej dla obu gospodarstw. Jak zauważył Sąd I instancji sama skarżąca wskazała w skardze "że jako dzierżawca jest zależna od właściciela, tym samym przyznała, co wynikało ze stanu faktycznego w niniejszej sprawie, że korzystanie z odnawialnych źródeł energii przez nią jest niezależne od jej działań i woli a tym samym sama nie angażowała się w działania na rzecz klimatu a jedynie w sposób bierny korzystała z działań swojego ojca".
Dodatkowo wymaga podkreślenia, że ocena prawna i faktyczna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest prawidłowa, zaś sam fakt, że Sąd I instancji doszedł na podstawie kompleksowej oceny sprawy do odmiennych wniosków niż podnosi skarżący kasacyjnie, nie może być poczytywane w kategoriach naruszania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).