Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1795/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 18 września 2013 r.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego III "Port Lotniczy" w Warszawie orzekł względem Spółki A (dalej: "skarżąca" lub "strona") o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w kwocie 466 zł za towar ujęty z zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.
W związku z wniesionym odwołaniem organ drugiej instancji wezwał stronę do przedłożenia urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów w języku obcym (kontraktów sprzedaży i faktur dotyczących kosztów transportu lotniczego towaru sprowadzonego przez stronę z Chin do Warszawy). Pismem z dnia 3 września 2013 r. Spółka wskazała, że koszt tłumaczeń przekraczałby dodatkową wartość cła w związku z czym odstępuje od wniesionych odwołań. W efekcie Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Organ drugiej instancji stwierdził, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż strona skutecznie wycofała swoje odwołanie.
W piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego III "Port Lotniczy" w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej o.p.).
W ocenie strony postępowanie, które dotyczyło wymiaru należności celnych toczyło się bez uwzględnienia dokumentów w postaci faktur sporządzonych w języku chińskim. Organ nie brał pod uwagę okoliczności z nich wynikających, gdyż nie rozumiał ich treści. Kiedy strona uzyskała ich tłumaczenia zaistniała możliwość ustalenia, że koszty transportu ponosił chiński dostawca towarów. Konieczne jest zatem wznowienie postępowania w celu ustalenia wysokości należności celnych.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia [...] września 2013 r., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727), organ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 18 września 2013 r. z uwagi na brak istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie – stosownie do treści art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 73 ust. 1 Prawa celnego – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r. wydaną w pierwszej instancji.
Organ zauważył, że wskazane dokumenty w postaci faktur transportowych, bez tłumaczeń, znajdowały się w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Nie można zatem w tym przypadku uznać, że nastąpiło ujawnienie nowych dowodów w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Przedstawienie tłumaczenia dokumentu nie uzasadnia bowiem twierdzenia, że przedłożono nowy dowód (wyrok NSA z 17.02.2005 r. sygn. akt GSK 1274/04). Ponadto utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że dowodem w postępowaniu przed organami administracji celnej w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. To ostanie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym lecz służy jedynie ustaleniu, jaka była jego treść. Obowiązek zaś dokonania tłumaczenia dokumentów spoczywa na stronie postępowania, zgodnie z treścią art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego.
Dowód w postaci tłumaczenia faktury transportowej oraz powołana okoliczność ponoszenia kosztów transportu nie wyczerpują przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Powoływane przez stronę tłumaczenie faktury transportowej nie stanowiło nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skarżąca spółka, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzuciła:
- a) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych nie ma podstaw do wznowienia postępowania;
- b) naruszenie art. 128 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że wznowienie postępowania naruszyłoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej z pominięciem faktu, że decyzje winny być wydawane w sposób odpowiadający prawu i faktom stanowiącym podstawę ich wydania.
W ocenie skarżącej rażąco naruszono art. 240 § 1 pkt 5 o.p., albowiem postępowanie, które dotyczyło wymiaru należności celnych toczyło się bez uwzględnienia treści dokumentów sporządzonych w języku chińskim. Organ nie brał pod uwagę okoliczności z nich wynikających, gdyż nie rozumiał ich treści. Obecnie, po przetłumaczeniu wiadome jest, że koszty transportu ponosił sprzedawca wobec czego zaistniała podstawa do wznowienia postępowania; spełniona została przesłanka istnienia dowodu, który w dniu wydania decyzji nie był znany organowi i brany pod uwagę ze względu na niezrozumiałość jego treści.
W sytuacji braku środków na tłumaczenie faktur, to organ powinien – w trosce o zachowanie zasady prawdy obiektywnej – dokonać tłumaczeń, albowiem to na nim spoczywa obowiązek wyjaśnienia istotnych okoliczności. Zatem niewłaściwe jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego organ zwolniony był od obowiązku zbadania treści dokumentu, gdy nie przedłożono jego tłumaczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca musiała wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem miał wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Tymczasem wskazane dokumenty, chociaż bez tłumaczeń, znajdowały się w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Nie można było zatem uznać, że nastąpiło ujawnienie nowych dowodów w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że dowodem w postępowaniu przed organami administracji celnej w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie.
Bezsprzecznie obowiązek dokonania tłumaczenia dokumentów w postępowaniu wyjaśniającym spoczywa na stronie. Nie jest też prawdą, że skarżąca nie posiadała środków na ten cel, albowiem z treści pisma z dnia 3 września 2013 r. jednoznacznie wynika: "koszt tłumaczenia dokumentów z języka chińskiego na język polski przekraczałby dodatkowo wartość cła naliczonego przez Naczelnika UC "Port Lotniczy" w Warszawie w związku z powyższym odstępuje od wymienionych odwołań". Jak wynika z tego skarżącą nie kierował brak środków lecz rachunek ekonomiczny.
Nadto niezasadne jest stanowisko skarżącej, że organ przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę treści faktur, a tym samym nie dokonał ustaleń faktycznych zmierzających do rozstrzygnięcia wymiaru należności celnych. Ocena dokumentów zgromadzonych w sprawie z uwzględnieniem dokumentów z kontroli postimportowej przeprowadzonej w siedzibie firmy jak i dokumentów przedłożonych przez stronę (w tym faktur transportowych) została dokonana i znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji określającej wartość celną z uwzględnieniem kosztów transportu. Ze zgromadzonych w toku kontroli i postępowania podatkowego dokumentów wynikało m.in., że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru nie zawierała rzeczywistych kosztów transportu lotniczego. Powyższe stanowiło przedmiot postępowania przed organem celnym pierwszej instancji.
Natomiast organ odwoławczy w decyzji umarzającej postępowanie oceniał jedynie wniosek strony o cofnięcie odwołania z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 232 o.p. W tym zakresie nie stwierdził by w postępowaniu prowadzonym przed organem niższej instancji naruszone zostały przepisy prawa materialnego czy zasady procedury podatkowej.
Naturalną konsekwencją jest, że postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej, zwłaszcza, kiedy – jak w niniejszej sprawie – skarżąca z niej sama rezygnuje biorąc pod uwagę rachunek ekonomiczny. Ostateczna decyzja administracyjna posiada w swym założeniu cechy trwałego rozstrzygnięcia i przysługuje jej przymiot domniemania prawdziwości ustaleń faktycznych, poczynionych w danej sprawie i stanowiących podstawę decyzji (art. 128 o.p.). Naruszenie tego domniemania, a w konsekwencji decyzji ostatecznej, w drodze wznowienia i postępowania, może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych.
Spółka A zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie za właściwe działanie organów celnych, które jest sprzeczne z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w zakresie błędnego przyjęcia, że złożenie przetłumaczonych faktur nie jest okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania;
naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie za właściwe, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 128 o.p., gdy wydana decyzja nie odpowiada stanowi faktycznemu i prowadzi do konieczności uiszczenia nienależnych opłat;
naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego, poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu że organ prowadzący postępowania jest zwolniony od obowiązku dokonania tłumaczenia faktur i dokonuje ich oceny w języku obcym.
Skarżąca kasacyjnie wskazała, że wykazała brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym dowodem, która miała wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Jak sam Sąd przyznał w uzasadnieniu z treści faktur wynikało, że koszty transportu ponosił sprzedawca. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wymiaru należności celnej i nie była brana pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Organ pierwszej instancji posługiwał się fakturami, których treści nie rozumiał. Samo to, że faktury były złożone nie oznacza, że przeprowadzono z nich dowód. Również stanowisko, że skarżąca nie posiadała środków na dokonanie tłumaczeń jest nadinterpretacją organu i Sądu.
Nie do zaakceptowania jest stanowisko, gdy decyzja wymierza w istocie nienależne opłaty celne, a mimo tego funkcjonuje w obrocie. W okolicznościach sprawy są podstawy aby wznowić postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. Skarżąca uzyskała tłumaczenia dokumentów, których ocena ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy załatwionej decyzją ostateczną, w szczególności w zakresie ustalenia, że koszty transportu ponosił sprzedawca, czyli chiński dostawca towarów i przedłożył je do wniosku o wznowienie. Fakt, że w aktach postępowania znajdowały się dokumenty nie przetłumaczone oznacza, że ich treść nie była brana pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Twierdzenie, że dowody te były dopuszczone jest dowolne, gdyż w rzeczywistości nie były znane organowi bo nie znał ich treści. Okoliczności faktyczne wynikające z treści dokumentów mają istotny dla sprawy charakter, co potwierdza wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 1212/11.
Dalej skarżąca podkreśliła, że w pierwotnym postępowaniu wymiarowym to organ ma obowiązek wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzić dowody. Jeżeli strona nie miała środków finansowych na dokonanie tłumaczeń to winny być one zlecone przez organ prowadzący postępowanie. To na nim ciąży obowiązek wyjaśnienia istoty sprawy. Organ nie sprostał temu obowiązkowi, gdyż dowodu z dokumentów nie przeprowadził, pominął je całkowicie tylko dlatego, że prowadziło to do przypisania w istocie nienależnych świadczeń, zatem to nie strona postępowania ale organ je prowadzący działał z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej i nie może teraz twierdzić, że jego zachowanie było w pełni legalne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie utrzymując, że skarżąca nie wykazała przesłanek określonych w art. 174 p.p.s.a. Zdaniem organu wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić m.in. naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie za właściwe działanie organów celnych, które jest sprzeczne z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w zakresie błędnego przyjęcia, że złożenie przetłumaczonych faktur nie jest okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania. Podkreślił, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z dnia 18 września 2013 r. miała charakter formalny a nie merytoryczny tzn. nie rozstrzygała, co do istoty sprawy.
Co ważne, przedmiotem postępowania o wznowienie nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 o.p.
Organ dodał, że koszty, na których doliczenie ma wpływ aspekt logistyczny (transport i ubezpieczenie) powinny być doliczane do ceny faktycznie zapłaconej należnej niezależnie od tego przez kogo zostały poniesione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należało zatem ograniczyć się do zarzutów skargi kasacyjnej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania – tj. zarzuty z pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, wyjaśnić na wstępie należy, że zarzut ten powinien być powiązany z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, gdyż dokonując kontroli prawidłowości postępowania organów celnych, Sąd pierwszej instancji naruszyć może jedynie przepisy procedury w oparciu o które działa czyli ustawy o postępowaniu przed sądem administracyjnym. W świetle zarzutów skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości NSA, że należy odnieść się do wskazanych zarzutów ww. kontekście. Podkreślić należy, że ocena zasadności zarzutu nie może nie uwzględniać tego, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a., o skuteczności zarzutów opartych na podstawie wymienionego przepisu, nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem dla jego oceny kluczowe znaczenie ma treść art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie.
Ponadto oceniając argumentację zawartą w skardze kasacyjnej trzeba przypomnieć, że w piśmiennictwie wskazuje się, iż postępowanie wznowieniowe, które nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, różni się przede wszystkim zasadami rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnym (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2013, s. 952). W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna brana pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Na różnicę w zakresie rozpoznania sprawy w przypadku postępowania wznowieniowego i zwykłego wskazuje się również w orzecznictwie. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 2001 r., sygn. III SA 1974/00 (niepubl.), pełna merytoryczna kontrola decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w toku postępowania wznowieniowego naruszałaby zasadę trwałości decyzji (art. 128 o.p.), z której wynika, że tylko wyraźnie określone przyczyny (w przypadku zaistnienia najdalej idących wad decyzji lub poprzedzających ich wydanie postępowania) mogą prowadzić do jej wzruszenia.
Zaznaczyć także należy, że postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego. Nadto, przyjęcie założonego przez kasatora w niniejszej sprawie poglądu mogłoby prowadzić do orzekania w tej samej sprawie wielokrotnie.
Uwzględniając przedstawione uwagi wprowadzające, według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
Skarżąca spółka jako nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wskazała tłumaczenie faktury transportowej. Przypomnieć należy, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, muszą one jednak istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Trafnie Sąd I instancji uznał, że spółka nie wykazała, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem miał wpływ na rozstrzygnięcie. Istotnym było bowiem że dokumenty, tyle że bez tłumaczeń, znajdowały się w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Nie można zatem uznać, że nastąpiło ujawnienie nowych dowodów w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia w odniesieniu do tej konstatacji wymaga, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, dowodem w postępowaniu przed organami administracji celnej w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że dokument ten nie stanowi dowodu, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż organ przy wydawaniu decyzji uwzględnił treść faktur przedłożonych przez spółkę za transport towaru, która to spółka sama dokonała przyporządkowania faktur sporządzonych w języku chińskim do konkretnych zgłoszeń celnych zaś na każdej fakturze zamieszczony był także numer listu przewozowego załączony do danego zgłoszenia celnego.
Zatem zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że organ dokonał ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia wymiaru należności celnych zaś sporządzone po wydaniu decyzji tłumaczenie nie stanowi dowodu o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ocena dokumentów zgromadzonych w sprawie z uwzględnieniem dokumentów z kontroli postimportowej przeprowadzonej w siedzibie firmy jak i dokumentów przedłożonych przez stronę (w tym faktur transportowych) została dokonana i znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji określającej wartość celną z uwzględnieniem kosztów transportu. Ze zgromadzonych w toku kontroli i postępowania podatkowego dokumentów wynikało m.in., że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru nie zawierała rzeczywistych kosztów transportu lotniczego. Powyższe stanowiło przedmiot postępowania przed organem celnym pierwszej instancji. Skarżąca spółka zrezygnowała z kwestionowania decyzji organu pierwszej instancji cofając złożone odwołanie.
Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji - w poszanowaniu reguł wymaganych w postępowaniu wznowieniowym – uznał, że postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej, zwłaszcza w sytuacji gdy z uwagi na kalkulację ekonomiczną, skarżąca kasacyjnie sama z tej kontroli zrezygnowała. Tym samym Sąd pierwszej instancji, nie naruszył przepisów postępowania akceptując zaskarżone rozstrzygnięcie organów celnych uznających, że nie zostały spełnione przesłanki wzruszające domniemanie prawdziwości ustaleń faktycznych poczynionych w danej sprawie i stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej (art.128 o.p.).
Całkowicie nietrafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego określony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej poprzez niewłaściwą wykładnię art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego, polegającą na przyjęciu, że organ prowadzący postępowania jest zwolniony od obowiązku dokonania tłumaczenia faktur i dokonuje ich oceny w języku obcym.
Zarzut ten nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa. W myśl tego przepisu naruszenie prawa materialnego może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Błędna wykładania prawa opiera się na założeniu, że wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa ma w sprawie zastosowanie, jednakże został mylnie zrozumiany przez Sąd pierwszej instancji, czy to sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania, czy też niezgodnie z intencją jaka przyświecała ustawodawcy przy redagowaniu danego przepisu. Wówczas skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 ppsa, powinna uzasadnić, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie treści tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji.
Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie może przybrać formę wadliwego wyboru normy prawnej w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a więc błąd w subsumpcji. Przejawem takiego naruszenia prawa materialnego może być również przyjęcie braku przepisu prawa, podczas gdy on istnieje, a więc na nieznajomości prawa lub nawet dopuszczenie się prostej omyłki. Skarga kasacyjna pod wspomnianym kątem nie zarzuciła i nie uzasadniła zarzutu naruszenia prawa materialnego. Marginalnie jedynie zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji w postępowaniu wznowieniowym nie dokonywał oceny wykładni przepisu art. 86 ust. 2 pkt 1 Prawa celnego.
Reasumując, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji uznać należy za prawidłowe.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.