Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 7 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 9/24, w pkt 1. odrzucił skargę G. (dalej: strona, G.) na informację Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 3 listopada 2023 r. w przedmiocie zmniejszenia kwoty pomocy, w pkt 2. postanowił zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – na rzecz G. 200 zł uiszczone tytułem wpisu sądowego od skargi.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1, art. 174 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – wniosła G. żądając uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Orzeczeniu – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem sprawa miała charakter sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów art. 2 i 3 p.p.s.a.
W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego zażądał odrzucenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia od Gminy na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA2010.3.40).
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaistniała.
W powyższym kontekście wskazać należy, że zarzut skargi kasacyjnej zbudowano w sposób wysoce nieprecyzyjny; tak np. art. 3 p.p.s.a. zawiera kilkanaście jednostek redakcyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny – o czym wyżej była mowa – nie może samodzielnie korygować treści stawianego zarzutu, zwłaszcza w istotnych kwestiach.
Bez wątpienia treść zarzutu winna pozostawać w związku z wywodami poczynionymi w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia. Tymczasem w zarzucie jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 p.p.s.a.", zaś w ostatnim zdaniu uzasadnienia stwierdza się, że "odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. wydaje się być bezpodstawne".
Ujęte w powyższych akapitach zastrzeżenia nie są jedynymi, które należy odnotować. Kolejnym jest kwestia powołania w motywach skargi kasacyjnej szeregu przepisów aktów normatywnych, które nie powołano w treści samego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny samodzielnie zbudować takiego zarzutu, który uwzględniałby treść pomieszczoną w motywach skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze należało – stosowanie do treści art. 184 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.