Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. o sygn. I SA/Ke 567/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2011 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z należności celnych i określenia ich wysokości.
Sąd I instancji przyjął, że odmowa [...] zwolnienia z należności celnych przywozowych zgłoszonego w dniu [...] lipca 2008 r. do procedury dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego marki [...] i zaksięgowanie retrospektywnie kwoty długu celnego w wysokości [...] zł i odsetek w kwocie [...] zł było uzasadnione. Wynika to z braku wykazania okoliczności związanych z mieniem osobistym przesiedleńczym w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c/ rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. UE.L.83.105.1). Należało w związku z art. 178 ust. 4, 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.) i art. 31 ust. 1 i 2 Wspólnego Kodeksu Celnego przyjąć wartość celną samochodu na podstawie tzw. "ostatniej szansy".
Ocena powyższa jest wynikiem nastepujących okoliczności:
W dniu [...] lipca 2008 r. samochód powyższy (rok produkcji 2002) został zgłoszony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu i zadeklarowano wartość [...] CAD. Jednocześnie strona złożyła wniosek o zwolnienie z należności przywozowych jako mienie osobiste osoby fizycznej przenoszącej swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Z listy rzeczy mienia przesiedleńczego wynikało, że przewożono 7 samochodów osobowych, w tym objęty powyższym zwolnieniem. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, że samochód ten jest składnikiem mienia osobistego, a wskazaną wartość należało zakwestionować. Przyjęto wartość celną ustaloną przez biegłego rzeczoznawcę, która wyniosła [...] PLN. Na podstawie wskazanych kryteriów występował samochód podobny o wartości bazowej [...] PLN.
W związku z tym, że strona do zgłoszenia celnego nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na cenę transakcyjną należało odstąpić od określenia wartości celnej pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej. W trakcie postępowania nie udowodniono, że zaistniały przesłanki, które pozwalałyby na niepobieranie odsetek stosownie do art. 65 § 5 Prawa celnego. Wysokość ich określona została przy zastosowaniu zasad określonych w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w związku z art. 65 ust 5 Prawa celnego.
Sąd I instancji przyjął, że w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy, jak i też prawidłowo oceniony. Nie naruszono przepisów materialnych, jak i procesowych przy rozpoznawaniu sprawy.
Powyższe argumenty były podstawą do oddalenia skargi w sprawie.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w całości złożył [...]. Zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Wskazując naruszenie prawa materialnego, podał błędne jego zastosowanie. Chodzi o art. 1 ust. 2 lit. c/, art. 2, art. 3 lit. a/, art. 4, art. 131 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, art. 184 WKC, art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Naruszenie przepisów procesowych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) a także art. 122, 180 § 1 i 3, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu podał, że stan faktyczny został błędnie ustalony a brak zastosowania zwolnienia narusza obowiązujące prawo. Kluczowe znaczenie w sprawie miało samo oświadczenie skarżącego. Autentyczności i prawidłowości tego oświadczenia nie udało się zakwestionować. Użytkowanie tego pojazdu miało miejsce od dnia [...] października 2007 r. Okres ten był wystarczający do uzyskania zwolnienia. Zainteresowania hobbystyczne były i są powodem posiadania tej ilości samochodów. Udowodniono zatem ciężar wykazania zwolnienia. Oświadczenie skarżącego było wystarczającym dowodem w sprawie, nie zostało zakwestionowane. Kontrola Sądu I instancji jest wadliwa i narusza przepisy wyżej wskazane. Odmowa zwolnienia jest krzywdząca dla strony i spowodowała wniesienie skargi kasacyjnej. Wyrok Sądu I instancji jako wadliwy powinien być uchylony.
Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Podał, że zarzuty są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest sprawa sądowoadministracyjna, rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Ogranicza się ona do kontroli legalności funkcjonowania tej administracji, a jedynym kryterium jest zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Sąd administracyjny kontrolując zgodność aktu z prawem orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu administracyjnym obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wykonaniu tego obowiązku. Do jego kompetencji należy jedynie kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym.
Odwołanie się kasatora do art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi łączy się z krytyczną oceną kontroli pod względem zgodności z prawem, a która doprowadziła do błędnej oceny braku naruszenia przepisów.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, to mają one związek z zebranymi dowodami i oceną Sądu I instancji materiału dowodowego w zakresie ustaleń. Przepisy proceduralne generalnie zakwestionowały brak uwzględnienia oświadczenia skarżącego w zakresie zaliczenia spornego pojazdu do mienia. W ocenie kasatora, oświadczenie to nie zostało zakwestionowane, a potwierdzone innymi dowodami. Nie wskazał jednak o jakie chodzi dowody.
Wbrew wywodom kasatora, nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej skonkretyzowana w art. 122 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody, których ocena mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Dał temu wyraz Sąd I instancji a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację w tym zakresie. Sąd I instancji ocenił też z jakich powodów i jakim dowodom odmówił wiarygodności. Do dowodów tych zaliczył także oświadczenie skarżącego, do którego odwołano się w zarzucie skargi kasacyjnej. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego w zakresie wyżej wskazanym kasator upatruje jedynie w innej ocenie tych samych dowodów, a odwołanie się do nich spowodowane jest próbą wykazania, że w sprawie zachodziły podstawy do zwolnienia z należności celnych. Oznacza to, że zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji naruszył przepisy ustawy procesowej, błędnie oddalając skargę w oparciu o przepis art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mimo jej wskazań i obszernego opisu, jakie miały miejsce w postępowaniu prowadzonym przed organami.
Rację ma kasator, że wymieniony przepis art. 131 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego nałożył na osobę zainteresowaną obowiązek przedstawienia dowodów do spełnienia warunków o zwolnienie celne. W sytuacji gdy mimo powyższego obowiązku nie wskazano w sposób wiarygodny na żadne okoliczności świadczące o faktycznym używaniu na potrzeby gospodarstwa osoby przesiedlającej się spornego samochodu, to trafnie przyjął Sąd I instancji, że decyzja podjęta przez organy została właściwie oceniona. Podkreślić przy tym należy, że na powyższą ocenę niewątpliwie miała także wpływ informacja uzyskana z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, że [...] nie jest właścicielem przedmiotowego samochodu od [...] września 2009 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zatem przyjęto brak podstaw do zastosowania zwolnienia. Nie można więc podzielić zarzutów prawa procesowego, że zostały naruszone.
Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ich naruszenia. Do oceny tego zarzutu nie bez wpływu pozostaje powyższa ocena zarzutów proceduralnych, skoro nie przedstawiono dowodów do zastosowania zwolnienia. Sąd I instancji właściwie ocenił, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 1 ust. 2 lit. c/, art. 2, art. 3 lit. a/ oraz art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych i zasadnie przyjęły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak podstaw do zastosowania zwolnienia. Prawidłowa subsumpcja ustalonego stanu faktycznego przeczy błędnemu zastosowaniu, jak starano się wywieść w postawionym zarzucie. Kasator w uzasadnieniu nie wskazał w istocie na czym polega błędne zastosowanie prawa materialnego poza ogólnym sformułowaniem w postawionym zarzucie.
Rozważania powyższe przy przyjętym prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jednoznacznie wskazują na prawidłowo zastosowane prawo materialne.
Z przyczyn powyższych na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.