Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W., w sprawie o sygnaturze akt I SA/Go 833/07 ze skargi T. NV w A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności przewoźników za kwotę wynikającą z długu celnego oraz podatku od towarów i usług, odrzucił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:
Wniesioną dniu 13 lipca 2007 r. (data nadania) skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. podpisała adwokat M. O., która w dniu 9 października 2007 r. złożyła pełnomocnictwo z dnia 4 czerwca 2007 r. do reprezentowania spółki akcyjnej T. NV.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 17 października 2007 r. wezwał adwokat M. O. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu z którego wynika, że B. H., która podpisała pełnomocnictwo do reprezentowania T. NV jest uprawniona do udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu T. NV - pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie do Sądu wpłynęło tłumaczenie z języka niderlandzkiego dokumentów firmy T. NV dotyczące odwołania i powołania członków zarządu oraz dokumenty firmy TBN G. B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dotyczące powołania prezesa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.
W ocenie Sądu I instancji pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu z którego wynikało uprawnienie B. H. do udzielania pełnomocnictwa w imieniu skarżącej spółki, adwokat M. O. dokumentu takiego nie przedłożyła. Z przedłożonych dokumentów wynikało jedynie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że B. H. upoważniona była do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu TBN G. B spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która to spółka wchodziła w skład zarządu skarżącej spółki T. NV.
Mając, więc na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz uznając, że brak wykazania się należytym umocowaniem do złożenia skargi do sądu i reprezentowania strony uznać należy za brak istotny, uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.
W skardze kasacyjnej T. NV zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów proceduralnych, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższy zarzut wniosła o: "przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że w dniu 17 października 2007 r., kiedy została wezwana przez WSA do uzupełnienia braków formalnych skargi przebywała na zwolnieniu lekarskim - w okresie od 8 października 2007 r. do 10 listopada 2007 r. - w związku z przebytym zabiegiem operacyjnym. Wskazane okoliczności były przyczyną uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych. Dodała, że niezwłocznie po ich ustąpieniu w dniu 15 listopada 2007 r. skierowała do WSA wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, jednocześnie je usuwając. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia wskazanych przez Sąd braków z jednoczesnym ich uzupełnieniem nadany został już po dacie wydania zaskarżonego postanowienia Sąd nie mógł uwzględnić powołanych w nim przyczyn uchybienia terminowi a tym samym nie wziął pod uwagę wszystkich zaistniałych w przedmiotowej sprawie okoliczności i skargę odrzucił.
W kontekście wskazanych okoliczności, w ocenie skarżącej postanowienie WSA o odrzuceniu skargi, jako wydane bez uwzględnienia kwestii istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, bez wątpienia uznać należy za błędne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.
Aczkolwiek w petitum skargi kasacyjnej jej autorka ograniczyła się do wymienienia naruszonego jej zdaniem przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, to jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz stwierdzenia, że nastąpiło błędne jego zastosowanie a naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynikało, że zarzut wiązany był z okolicznościami faktycznymi mającymi wskazywać, iż strona nie była w stanie z niezawinionych przyczyn uzupełnić braków formalnych skargi w terminie, które to braki zostały uzupełnione po upływie terminu ustawowego wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia i co nastąpiło po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Tak sformułowany zarzut jest chybiony.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pojęcie pełnomocnictwa rozumieć należy całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowanie pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 123). Ponieważ w niniejszej sprawie umocowanie pełnomocnika nie zostało wykazane w skardze, brak było podstaw do przyjęcia, że skarga została podpisana przez uprawnioną osobę. Z tej też przyczyny uzasadnione było wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi przez wykazanie umocowania osoby podpisującej pełnomocnictwo do reprezentowania strony, a w konsekwencji do wykazania umocowania pełnomocnika.
Strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje przy tym prawidłowości skierowania wezwania do pełnomocnika. W art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawodawca określił siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, w tym skargi. Bezskuteczny upływ terminu ma ten skutek, że stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd jest obowiązany odrzucić skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
Jeżeli Sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.), to zgodnie z art. 164 p.p.s.a. jest nim związany od chwili jego podpisania wraz z uzasadnieniem. Wobec tego późniejsza zmiana stanu faktycznego, w szczególności uzupełnienie braków formalnych, pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja konieczności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed odrzuceniem skargi skoro wniosek taki wniesiono po wydaniu przez Sąd postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie nie stoi na przeszkodzie ewentualności przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i nadania sprawie biegu.
Z wymienionych powodów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.