Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 838/13 oddalił skargę A. spółki z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Decyzją z [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B., działając na podstawie art. 207 § 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749; dalej: Op) w związku z art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 9, art. 105 pkt 1 oraz art. 106 ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11; dalej: upa) po przeprowadzeniu postępowania podatkowego określił dla A. spółki z o.o. w O. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu 23 lutego 2010 r. samochodu osobowego marki KIA SORENTO o pojemności skokowej silnika 2497 cm3, rok produkcji 2002, w wysokości 3 844 zł w następstwie uznania, że pojazd ten był w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodem osobowym.
Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W ocenie organu odwoławczego zasadniczym przeznaczeniem nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu był przewóz osób. Analizie zostały poddane między innymi informacje zawarte w dokumentacji zdjęciowej przedstawionej przez obecnego właściciela pojazdu, G. K., z której wynika, że przedmiotowy pojazd jest w całości przeszklony, pięciodrzwiowy, posiada 4 szt. bocznych drzwi otwieranych wahadłowo i tylną klapę otwieraną ku górze. W pojeździe stwierdzono miejsca siedzące usytuowane w dwóch rzędach wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami. Siedzenia oddzielone zostały od bagażnika metalową kratką, która nie ingeruje w przestrzeń pasażerską pojazdu.
Ponadto ze zdjęć pojazdu wynika, że samochód posiada wyposażenie charakterystyczne dla samochodów osobowych, w postaci m.in. dywaników, wykładziny podłogowej i bocznej czy podłokietników. Zarówno w chwili jego rejestracji we Włoszech jak i w Polsce pojazd posiadał dwa rzędy siedzeń. W sprawie nie można stwierdzić, że w pojeździe dokonano trwałych zmian konstrukcyjnych wskazujących na to, że w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd spełniał warunki umożliwiające jego zaklasyfikowanie do kodu CN 8704.
Dyrektor IC w T. wskazał na niespójność przepisów ustawy o podatku akcyzowym i ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908; dalej: Prd), które różnie definiują samochody osobowe i ciężarowe, jednak podkreślił, że dany pojazd może być uznawany za ciężarowy zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym i jednocześnie może być - dla celów poboru akcyzy - zakwalifikowany jako samochód osobowy, zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym. W ustawie o podatku akcyzowym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego ustawodawca odsyła wprost do klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), stąd skonstruowana dla potrzeb Prawa o ruchu drogowym definicja samochodu ciężarowego przewidziana w art. 2 pkt 42 ww. ustawy nie ma zastosowania w sprawach z zakresu prawa akcyzowego.
Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka diagnosty, który dokonywał badań technicznych samochodu, jest niezasadne. Zauważył, że pomiędzy przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, która była podstawą wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, a Taryfą celną i wyjaśnieniami do niej, którą stosuje się do celów poboru akcyzy, nie występują żadne korelacje. Z tego dokumentu w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej.
Organ podkreślił, że Informacje od producenta nie przesądzają o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu, mogą mieć jedynie znaczenie pomocnicze. Natomiast dowodu w postaci oględzin pojazdu i przesłuchania właściciela pojazdu w charakterze świadka nie przeprowadzono, z uwagi na nieobecność w kraju właściciela pojazdu. Ustalenia stanu ogólnego i budowy samochodu dokonano na podstawie dostarczonej dokumentacji zdjęciowej, na co zezwala art. 180 § 1 Op, zgodnie z którym w postępowaniu podatkowym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wskazał, iż spór w sprawie koncentrował się na problemie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód marki KIA SORENTO należało zakwalifikować do pojazdów samochodowych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób - kod 8703, czy też do pojazdów klasyfikowanych pod pozycją właściwą dla pojazdów silnikowych do transportu towarów - kod CN 8704.
Analizując mające zastosowanie w sprawie przepisy WSA w B. podkreślił, że ustawodawca w uchwalanym akcie prawnym może zamieścić legalną definicję określonego wyrażenia lub zwrotu, która wiąże na gruncie wyłącznie danego aktu prawnego i aktów wykonawczych do ustawy. Definicja tego samego pojęcia może być różna w różnych ustawach. Stąd definicja zawarta w innych ustawach niż upa, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa, nie ma wpływu na wyjaśnianie pojęcia zdefiniowanego w tym akcie prawnym. Definicje "samochodu osobowego" zamieszczone w przepisach dotyczących prawa o ruchu drogowym nie wpływają na wyjaśnienie pojęcia "samochód osobowy" na gruncie rozstrzyganej sprawy. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w art. 100 ust. 4 upa, zgodnie z którą samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym, to jest ona wyłącznie właściwa dla rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem jest wymiar podatku akcyzowego.
Powołana definicja odwołuje się do pozycji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 upa do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z powołanym przez organ rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia Rady nr 2658/87. Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, ustanowionymi w rozporządzeniu Rady nr 2658/87.
Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym jest przewóz osób. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" oznacza, że pojazdami tymi zawsze można przewieźć osoby, natomiast towary - w zależności od ich rozmiaru i wagi. Wskazane sformułowanie wskazuje na ich funkcję dominującą, przeważającą. Dla prawidłowej klasyfikacji towarów pomocne są noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Nomenklatury Scalonej. Wskazano w nich, że określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. W wyjaśnieniach stwierdzono, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704).
W ocenie Sądu pierwszej instancji cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny jego wygląd w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia, jak i w całym okresie eksploatacji dowodzą, że nabyty samochód w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób, co klasyfikowało go do kodu CN 8703. Potwierdziły to przeprowadzone dowody w postaci oględzin na bazie materiału fotograficznego. W kontekście przedstawionych przez organ dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń, nie można uznać, że skarżąca skutecznie je podważyła. Klasyfikacja pojazdu na potrzeby jego zarejestrowania zawarta w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu i dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy, realizowały inny cel. Badanie techniczne samochodu ma na celu stwierdzenie, czy pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach Prawa o ruchu drogowym.
Dowód rejestracyjny samochodu jest natomiast dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu, wydawanym w trybie Działu III Rozdział 2 Prawa o ruchu drogowym. Wynikająca z powyższych dokumentów klasyfikacja typu pojazdu uwzględnia definicje samochodu osobowego zamieszczone w przepisach Prawa o ruchu drogowym, które nie odwołują się do Nomenklatury scalonej. Dowód rejestracyjny i zaświadczenie o badaniu technicznym nie są zatem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych, jako wyrobów akcyzowych.
Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 120, art. 122, art. 191 i art. 194 § 1, 2 3 Op Sąd uznał za nieuzasadnione. Skarżąca nie wskazała dowodów, które w świetle przedstawionych regulacji prawnych uzasadniałyby podważenie ustaleń dokonanych przez organy, ograniczając się jedynie do polemiki z ich stanowiskiem. Całość argumentacji koncentrowała się na treści dokumentów wydanych na potrzeby rejestracji pojazdu, zarówno włoskich, jak i polskich, które nie przesądzają o charakterze pojazdu w świetle zasad opodatkowania podatkiem akcyzowym. W tym kontekście niczego do sprawy nie mógł wnieść dowód z przesłuchania w charakterze świadka diagnosty, który oceniał pojazd w świetle wymogów ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zaskarżyła A. spółka z o.o. w O., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi, tj. uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. [...] sierpnia 2013 r., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., w każdym wypadku o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Środek prawny oparto na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa.), zarzucając:
- - mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania tj. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 122 i art. 191 Op przejawiające się w tym, że Sąd naruszając zasady swobodnej oceny dowodów uznał za udowodniony fakt, iż nabyty samochód jest samochodem osobowym, mimo braku dowodu jak wyglądał samochód w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego;
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 4 upa, art. 101 ust. 2 pkt 1 upa w zw. z jego niewłaściwym zastosowaniem z uwagi na fakt, iż przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód ciężarowy, a nie jak przyjęły organy celne i Sąd pierwszej instancji, samochód zaklasyfikowany do kodu CN 8703.
Skarżąca zarzuciła, że organ nie obalił prawdziwości informacji wynikających z zagranicznego dowodu rejestracyjnego i z przeprowadzonych badań technicznych, a także nie ustalił rzeczywistego stanu pojazdu w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia, a oparł się na oględzinach przeprowadzonych po kilku latach po dokonaniu sprzedaży. W ten sposób zdaniem skarżącej Sąd naruszył wskazane przepisy postępowania. Nadto Sąd dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, przyjmując, że sporny samochód należy przyporządkować pod pozycję CN 8703.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia środka prawnego związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
W myśl art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech środka prawnego (art. 176 ppsa). Przepis art. 174 pkt 1 ppsa określający podstawy skargi kasacyjnej zawiera dwie odrębne przesłanki naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej jego wykładni oraz (lub) niewłaściwego zastosowania, które mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie.
Z kolei, aby zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 ppsa) mógł okazać się skuteczny, trzeba nie tylko wykazać, że doszło do naruszenia określonych przepisów postępowania, ale i że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Taka regulacja oznacza, że w ramach sprawowanej kontroli legalności sądy administracyjne są zobowiązane do oceny poprawności stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd mógłby naruszyć ten przepis, gdyby wykroczył poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową, bądź gdyby odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy należącej do jego właściwości. Sąd nie może uchybić temu przepisowi dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiada prawu. Zatem zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 ppsa jest nietrafny, w szczególności gdy skarga kasacyjna nie wskazuje, jakie konkretnie czynności podjął ten Sąd, które nie miały oparcia w ustawie.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. art. 122 i art. 191 Op.
Zgodnie z art. 122 Op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten nie nakłada na organ obowiązku zebrania wszelkich wchodzących w grę dowodów mogących mieć jakiś związek ze sprawą, jak również uwzględnienia wszelkich takich dowodów zgłoszonych przez stronę, lecz tylko takich, które są istotne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Natomiast w myśl art. 191 Op organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zatem z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie zasadniczy wniosek, że organ podatkowy, na którym ciąży z mocy ustawy obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, musi jako dysponent tego postępowania czuwać, by prowadzone postępowanie realizowało swój cel, czyli doprowadziło do wyjaśnienia sprawy i podjęcia końcowego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że wywodzona tak w doktrynie, jak i w judykaturze z treści art. 191 Op zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, iż dokonywanie ustaleń stanu faktycznego poprzez ocenę materiału dowodowego jest niewątpliwie prerogatywą organu podatkowego. Owa "swoboda" oceny nie oznacza przyzwolenia na dowolność wniosków prezentowanych przez organ podatkowy, gdyż ocena ta winna być zgodna z wiedzą, doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki. Kontrola sądu administracyjnego w zakresie stosowania art. 191 Op winna sprowadzać się do oceny, czy wnioski przedstawione przez organ podatkowy mieszczą się w granicach wyznaczonych przez podane wyżej wskazania (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I GSK 1799/13, baza orzeczeń nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób uznać, że reguły postępowania zawarte w art. 122 i 191 Op zostały naruszone przez organy celne, a Sąd I instancji uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, akceptując to naruszenie organów.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji okolicznością sporną w niniejszej sprawie była kwestia, czy nabyty w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia samochód należało zakwalifikować do pojazdów samochodowych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) – zakwalifikowanych do kodu CN 8703, czy też do pojazdów klasyfikowanych pod pozycją właściwą dla pojazdów silnikowych do transportu towarów – kod CN 8704.
Autor skargi kasacyjnej próbuje wykazać, iż Sąd I instancji błędnie zaakceptował braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organy, przede wszystkim akceptując zaniechanie ustalenia stanu pojazdu w dniu dostawy wewnątrzwspólnotowej. Sąd I instancji oceniając zaskarżoną decyzję w powyższym aspekcie podzielił stanowisko organów, iż ocena całości zebranego materiału dowodowego uprawniała do ustaleń, że przedmiotowy pojazd należało zakwalifikować jako osobowy.
Stanowisko to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowe i przez kasatora nie zostało skutecznie, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ppsa, podważone.
Jak wynika z akt sprawy, przeprowadzenie dowodu z oględzin w ramach pomocy prawnej nie mogły dojść do skutku ze względu na nieobecność w kraju właściciela pojazdu. Kolejna próba przeprowadzenia oględzin pojazdu, oddalona w czasie, prowadziłaby jedynie do dodatkowego przedłużenia postępowania w tej sprawie. Wobec tych okoliczności zasadnicze przeznaczenie spornego pojazdu w dacie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, jako osobowe, organ ustalił ponad wszelką wątpliwość na podstawie innego dokumentu, tj. na podstawie informacji, w tym dokumentacji fotograficznej, uzyskanych od aktualnego właściciela pojazdu – G. K., z której wynikają cechy, budowa oraz wyposażenie spornego auta. Stwierdzone na tej podstawie cechy samochodu dały podstawy do twierdzenia, iż jest on samochodem osobowym, na co szczególnie wskazywała jego konstrukcja.
Podkreślenia wymaga, że oceny stanu pojazdu organy dokonały nie tylko w oparciu o dokumentację fotograficzną, która została nadesłana przez aktualnego właściciela pojazdu po nabyciu wewnątrzwspólnotowym, ale przede wszystkim także przy uwzględnieniu wskazywanych przez skarżącą Spółkę dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego oraz zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych. Zauważyć przy tym należy, że nie było w sprawie kwestionowane, iż nabyty przez skarżącą pojazd był ciężarowym według dowodu rejestracyjnego wystawionego we Włoszech i jako taki sprowadzony do Polski. Istota sprawy sprowadzała się bowiem do ustalenia, czy w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowy pojazd spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób, co klasyfikowało go do kodu CN 8703. Wbrew zarzutom skarżącej Spółki, zebrane w sprawie dowody pozwoliły na jednoznaczną ocenę, iż ustalone cechy konstrukcyjne tego pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia, jak i w całym okresie eksploatacji, dowodzą, że samochód ten w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób.
Wobec argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej wymaga podkreślenia, że ustalenia organów, zaakceptowane przez Sąd I instancji, zostały dokonane przy uwzględnieniu szczegółowego opisu przedmiotowego pojazdu i wszechstronnej ocenie elementów konstrukcyjnych oraz wyposażenia tego samochodu, które pozwalały na sformułowanie wniosków o zasadniczym jego przeznaczeniu do przewozu osób.
Należy też podkreślić, iż skarżąca nie przedstawiła dowodów ani nawet nie uprawdopodobniła w toku postępowania prowadzonego przed organami, że stan samochodu w momencie jego wspólnotowego nabycia był inny niż wynika z oględzin na podstawie dokumentacji fotograficznej. Skarżąca jedynie w skardze kasacyjnej zarzuca, że nie obalono prawdziwości informacji zawartych we włoskim dowodzie rejestracyjnym oraz w zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu, z których wynika, iż nabyty samochód jest uznany za samochód ciężarowy. Wskazywane przez skarżącą dokumenty nie mogły zmienić oceny co do głównej funkcji użytkowej przedmiotowego pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Zagraniczny dowód rejestracyjny i zaświadczenie z badań technicznych zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a nie przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów jako wyrobów akcyzowych, co wyraźnie wynika z art. 3 ust. 1 upa.
Dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym nakazują stosowanie klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze CN.
Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 upa w przypadku samochodów osobowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu a także z treści art. 100 ust. 2 upa wynika, że przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach ustalania podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany, bądź też nie, na terytorium kraju, ale nie mają zastosowania do ustalania zobowiązania w tym podatku.
Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca Spółka, wskazując na niedostatki w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, sama nie przedstawiła materiału dowodowego na okoliczność, iż zasadniczą funkcją przedmiotowego pojazdu w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu był przewóz towarów, nie zaś osób. Za taki liczący się dowód w sprawie nie mogły zostać uznane – jak wyżej wykazano – zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu oraz wpis w dowodzie rejestracyjnym. Trudno też argumentacji organu, opartej na wszechstronnej analizie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności oględzinach pojazdu, w świetle których przedmiotowy pojazd był zasadniczo przeznaczony do przedwozu osób, byłoby postawić zarzut dowolności naruszający art. 191 Op.
Tak więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy celne na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wyczerpująco ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały prawidłowej jego oceny, tak więc nie uchybiły normie art. 122 i art. 191 Op. Także kontrola Sądu pierwszej instancji w zakresie przebiegu postępowania dowodowego została przeprowadzona prawidłowo i tym samym bezzasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Skarżąca Spółka zarzuciła również naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 101 ust. 2 pkt 1 w związku z niewłaściwym ich zastosowaniem z uwagi na fakt, iż przedmiotem nabycia był samochód ciężarowy, a nie samochód zakwalifikowany do kodu CN 8703.
W związku z tak przedstawionym zarzutem należy wskazać, iż błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, że brak jest możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 6 kwietnia 2005 r., FSK 692/04, niepubl.; wyrok z 13 października 2004 r., FSK 548/04 niepubl.). W ramach przedstawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje na próbę podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co jest możliwe tylko w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 ppsa (wyrok NSA z 13 lipca 2004 r., GSK 246/04; wyrok NSA z 4 sierpnia 2004 r., FSK 291/04), co też skarżąca uczyniła.
Wobec tego, iż wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, uznać należy przedstawione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, za nieskuteczne.
Na marginesie należy zauważyć, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej jest chaotyczne i niezborne z zarzutami sformułowanymi w części wstępnej środka prawnego. W uzasadnieniu zarzutów prawa materialnego, skarżąca wskazała bowiem na błędną ich wykładnię, jednakże nie wskazała, na czym owa błędna wykładnia polega. Tym samym formułując w ten sposób zarzut skargi kasacyjnej, skarżąca nie spełniła wymogów określonych w art. 176 ppsa. Zarzut naruszenia prawa musi być bowiem postawiony wyraźnie, a więc winien być wskazany konkretny przepis prawa i określony sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za skarżącą zarzutów skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 § 1 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).