Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1111/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę P. T. na postanowienie Poczty Polskiej S. A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z 19 lipca 2022 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Od tego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczyły art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022, poz. 200 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." poprzez bezzasadne oddalenie skargi będące skutkiem przyjęcia za prawidłowy stanu faktycznego sprawy, ustalonego przez orzekający w sprawie organ, a mianowicie uznanie że doszło do spełnienia przesłanki powiadomienia przez Pocztę Polską o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych, które zostało doręczone skarżącemu dopiero w toku postępowania egzekucyjnego, niedopełnienia obowiązku podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób dokładny oraz do załatwienia sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, oparcia się przy ocenie kwestii powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wyłącznie na twierdzeniach Poczty Polskiej, uznania za dowód w sprawie zgłoszenia z 31 sierpnia 19993 r. rejestracji odbiorników radiofonicznych.telewizyjnych pomimo tego, że na mocy § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. nie może to stanowić dowodu zarejestrowania odbiornika. Zarzucił ponadto naruszenie art. 21 § 1 ust. 3 k.p.a. i art. 42 § 1 k.p.a.
Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły art. 2 Konstytucji przez to, że naruszono zasadę pewności prawa i zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa, w szczególności należytego formułowania przepisów nowych ustaw i praw słusznie nabytych rozporządzeniem Ministra Transportu z 25 września 2007 r., na podstawie którego wszystkie dowody zarejestrowania odbiorników straciły ważności 25 listopada 1998 r., art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689).
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bo zarzuty środka odwoławczego są nieuzasadnione, a częściowo wadliwie skonstruowane. Ta ostatnia uwaga odnosi się do zarzutu "art. 21 § 1 ust. 3 k.p.a. i art. 42 § 1 k.p.a.". Artykuł 21 § 1 k.p.a. nie zawiera mniejszej jednostki redakcyjnej oznaczonej "ust. 3". Zredagowanie w ten sposób zarzutu czyni niemożliwym jego rozpoznanie. Z kolei formułując zarzut naruszenia art. 42 § 1 k.p.a. skarżący nie wskazał, na czym miałoby ono polegać, w czym upatruje uchybienia. Zarzut ten pozostaje zatem nieuzasadniony.
Pozostałe zarzuty są niezasadne dlatego, że oparte zostały na tezie, że prawnie znaczące w tej sprawie było ustalenie faktu zawiadomienia przez Pocztę Polską skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników. Tymczasem okoliczność ta jest bez znaczenia w tej sprawie, bo nadanie z urzędu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie wymaga – dla swojej skuteczności – doręczenia zawiadomienia o tym fakcie. Pogląd ten należy do ugruntowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1503/21, LEX nr 3173384 i podane tam wcześniejsze orzecznictwo). W tej sprawie obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej spoczywał na skarżącym dlatego, że nie doszło do wyrejestrowania odbiornika. Niedoręczenie wspomnianego zawiadomienia nie mogło usprawiedliwiać nieponoszenia opłat. Z tych powodów zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są nieuzasadnione.
Z kolei zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są niezasadne, dlatego że skarżący nie skonstruował ich w sposób odpowiadający wymaganiu stawianemu przez art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Nie sprecyzowano czy wskazane naruszenie polegać miało na wadliwej wykładni czy też błędnym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Niezależnie od tego należy podkreślić, że zarzuty te zredagowano w sposób mało zrozumiały, bo w zasadniczej części koncentrują się na kwestionowaniu legalności aktu wykonawczego, bez wskazania jednak konkretnych jednostek redakcyjnych rozporządzenia, które zdaniem skarżącego sformułowano z naruszeniem prawa. Skonstruowany wbrew postanowieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut również uchyla się spod kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.