Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z 21 października 2016 r., sygn. akt II GSK 715/15 oddalił skargę kasacyjną K. S. P. A. i B. w G. ("strona") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Warszawie z 9 grudnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1442/14, oddalającego skargę strony na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 20 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.
W dniu 30 kwietnia 2024 r. pełnomocnik strony złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem z 21 października 2016 r. W podstawie prawnej skargi wskazano na przepis art. 273 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na wykrycie przez stronę takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Chodzi tu o nie uwzględnienie przez WSA i NSA, iż na dzień wyrokowania nie uległo zakończeniu postępowania przed Marszałkiem Województwa K. o wyrażenie zgody na wycofanie planu dochodzenia do uznawania a w konsekwencji przyjęcie, że strona została prawomocnie wykreślona z listy grup dochodzących do uznawania. Wskazano, że strona złożyła wniosek o wycofanie Planu Dochodzenia do Uznania, który do dnia złożenia niniejszego wniosku nie został prawomocnie rozpoznany zarówno Marszałka Województwa K. jak i organ odwoławczy tj. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
W ocenie strony decyzja wydawana przez Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jest tzw. decyzją związaną. Oznacza to, iż organ wydający decyzję, związany jest skutecznym wpisem do rejestru i w tym zakresie nie prowadzi odrębnego postępowania dowodowego. Poprzez wpis do rejestru uznaje się każdą czynności polegającą na uwzględnieniu jak i nieuwzględnieniu określonego podmiotu w rejestrze. Z tego względu skreślenie z listy podmiotów, które miały zatwierdzony Plan Dochodzenia do Uznawania winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, która do dnia złożenia niniejszego wniosku nie została wydana. Z tego względu K. S. A. i B. w Likwidacji jest podmiotem, który w dalszym ciągu jest ujęty w rejestrze prowadzonym przez Marszałka Województwa K. K. S. P. A. i B. 17 września 2012 r., (data wpływu 1 października 2012 r.), złożyła ponowny wniosek o wycofanie Planu Dochodzenia do Uznania.
Marszałek Województwa K. w piśmie informacyjnym o niepodjęciu postępowania z 20 maja 2013 r., wskazał, iż nie została wydana decyzja o skreśleniu S. P. A i B. w likwidacji jak i nie zostało zakończone postępowanie prowadzone w trybie w trybie art. 2 ust. 3 lit. d rozporządzenia wykonawczego Komisji Unii Europejskiej nr 302/2012 z 4 kwietnia 2012 r.
Autor skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wniósł o zmianę wyroku WSA w Warszawie z 9 grudnia 2014 r. o sygn. akt V Sa/Wa 1442/14 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Warszawie z 8 lipca 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 702/20 utrzymanego w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 lutego 2024 r. o sygn. akt I GSK 331/21 na fakt nieprawomocnej decyzji administracyjnej w sprawie wykreślenia K. S. P. A. i B z siedzibą w G., braku wymagalności roszczenia, nierozpoczęcia terminu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez likwidatorów s.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje.
Postępowanie w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego ma charakter wieloetapowego postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest weryfikacja mocy obowiązującej prawomocnego wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 270 p.p.s.a.). Pierwszy etap powyższego postępowania nadzwyczajnego ma charakter kontrolno-formalny i obejmuje badanie zachowania przez stronę skarżącą warunków dopuszczalności skargi o wznowienie w zakresie terminu jej wniesienia (art. 272 § 2-3, art. 277, art. 278 p.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych) oraz wskazania skonkretyzowanej podstawy ustawowej wznowienia postępowania (art. 271-273 p.p.s.a. oraz przepisy ustaw szczególnych). W tym ostatnim wypadku przedmiotem badania jest zagadnienie, czy i w jakim zakresie wskazane przez strony okoliczności prawne lub faktyczne odpowiadają w sensie formalnym zarówno ogólnie określonej podstawie ustawowej, jak i szczegółowym przesłankom ustawowym w ramach danej podstawy.
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu w trybie ww. przepisu kontroli formalnej dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie stwierdził, że skarga ta podlega odrzuceniu jako wniesiona na podstawie okoliczności nieodpowiadających wskazanym przez stronę ustawowym podstawom, o których mowa w art. 272 § 2 p.p.s.a.
Skarga strony o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2016 r., sygn. akt II GSK 715/15 nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a.
Oceniając stan faktyczny skargi o wznowienie postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a., bowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że prawomocny wyrok WSA z 8 lipca 2020 r. V SA/Wa 702/20 stanowi później wykrytą, taką okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Powyższy przepis stanowi podstawę do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli po wydaniu zaskarżonego orzeczenia dojdzie do wykrycia nowych w sensie procesowym (nieznanych tak skarżącemu i organowi, jak i sądowi) i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowadministracyjnej okoliczności faktycznych (a więc związanych z oceną legalności przedmiotu zaskarżenia) lub środków dowodowych (jedynie takich, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.), które istniały w momencie wydania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Odnosząc treść powyższej podstawy wznowieniowej do jej konkretyzacji dokonanej przez stronę, trzeba uznać, że powołane wyżej okoliczności nie spełniają formalnych warunków określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a. Przedłożone odpisy wyroków WSA w Warszawie z 8 lipca 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 702/20 oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2024 r. o sygn. akt I GSK 331/21 nie dają podstaw do przyjęcia, że ww. powołane wyroki stanowią później wykrytą, taką okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Mając na względzie powołane wyżej przesłanki, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi o wznowienie jako nieopartej na ustawowych podstawach.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a.