Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 214/21, oddalił skargę A S.A. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy unieważnienia, zmiany lub cofnięcia decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: o.p.) w zw. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2019 r. poz. 1169) poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy w sprawie brak jest dostatecznych ustaleń i wyjaśnień w kwestii stwierdzenia tożsamości towarów objętych zgłoszeniem wg [...] z towarami wskazanymi w dokumencie odprawy importowej nr [...],
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy materiał dowodowy w sprawie został rozpatrzony w sposób wybiorczy i całkowicie dowolny, co skutkowało niesłusznym, bezpodstawnym uznaniem, że towary objęte zgłoszeniem wg [...] nie są tożsame z towarami wskazanymi w dokumencie odprawy importowej nr [...], podczas gdy ze zgromadzonych w sprawie dowodów oraz wszelkich okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że są to towary tożsame,
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § l pkt 6 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w zaskarżonej decyzji II instancji brak jest uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia, dlaczego wskazywane przez skarżącą okoliczności nie spełniają przesłanek do uznania ich za dowód alternatywny w rozumieniu art. 312 ust. 1 rozporządzenia delegowane Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (zwanego dalej "RWUKC"),
- 2. naruszenie prawa materialnego:
- a) art. 23 ust. 3 i art. 27 w związku z art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L Nr 269, str. 1 - zwanego dalej "UKC") poprzez niezastosowanie i niedokonanie - pomimo zaistnienia ku temu podstaw - unieważnienia, zmiany lub cofnięcia decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...].06.2017 r. nr [...];
- b) art. 124 ust. 1 lit. h UKC poprzez niezastosowanie i nieuznanie, że w niniejszej, sprawie dług celny wygasł, pomimo iż zaistniały stosowne ku temu przesłanki określone w tym przepisie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Z zarzutów kasacyjnych postawionych przez Spółkę w złożonym środku zaskarżenia wynika, że strona kwestionuje w zakresie naruszenia przepisów o postępowaniu: przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, że rozpatrzenie materiału dowodowego nastąpiło w sposób wybiórczy i dowolny, że brak jest właściwego oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie powodów dla których odmówiono unieważnienia zgłoszenia celnego, brak w uzasadnieniach decyzji podstaw odmowy unieważnienia zgłoszenia celnego, że nie wydano decyzji względnie brak w sentencji zaskarżonej decyzji zmiany zapisów zawartych w zakwestionowanym zgłoszeniu celnym. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazuje na niewłaściwe uznanie, że jeden z warunków określonych w art. 148 UKC nie został spełniony, stwierdza brak podania przyczyn odmowy unieważnienia zgłoszenia, a także kwestionuje uznanie, że powstał w sprawie dług celny.
Ze względu na przedmiotowe powiązanie powołanych przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zarzutów zmierzających, co do zasady, do podważenia zajętego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd i instancji stanowiska – dotyczącego odmowy unieważnienia zgłoszenia celnego i powiadomienia o kwocie długu celnego – uprawnione jest w zaistniałych okolicznościach jest łączne rozpoznanie wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych.
W ocenie NSA, organy celne w sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe bez naruszenia reguł stosowanej procedury, zebrano niezbędny materiał dowodowy pozwalający na podjęcie prawidłowego zgodnego z przepisami prawa materialnego rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne były prawidłowe i wystarczające, dokonana ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienia decyzji motywujące zapadłe rozstrzygnięcie są przekonywujące, usprawiedliwiono w nich w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa odmowę unieważnienia zgłoszenia celnego. Przedstawiono w tym zakresie stosowne przepisy prawa materialnego wraz z wyjaśnieniem ich treści.
Nie można w stanie faktycznym sprawy mówić, że materiał dowodowy zgromadzono w sposób wybiórczy i dowolny. To, że strona nie zgadza się z zajętym przez organy i z zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanowiskiem, nie oznacza, że doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa.
Wstępnie zauważyć wypada, że zarówno w prawie celnym, jak i podatkowym obowiązuje zasada samoobliczenia tych danin; importer towarów lub jego przedstawiciel zobowiązani są złożyć zgłoszenie celne oraz obliczyć i wpłacić wynikające ze zgłoszenia celnego należności celne i podatkowe. Odpowiedzialność z tego tytułu spoczywa na podmiotach dokonujących zgłoszenia. Zgłaszający zaimportowany towar zobowiązany jest do złożenia rzetelnego zgłoszenia celnego przy dołożeniu należytej staranności. W przypadku stwierdzenia przez organ w złożonym zgłoszeniu celnym nieprawidłowości weryfikacja tego zgłoszenia następuje w drodze decyzji wydawanej z urzędu.
W okolicznościach stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że strona domagała się unieważnienia, zmiany lub cofnięcia na podstawie art. 23 ust.3 i art. 27 w zw. z art. 26 unijnego kodeksu celnego decyzji z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie i określenia kwoty wynikającej z długu celnego wyjaśniając, że towar w postaci urządzeń do drążenia otworów w ziemi w ilości 4 szt. oraz konstrukcji metalowej objęty procedurą tranzytu według zgłoszenia MRN [...], który miał zostać przedstawiony w urzędzie przeznaczenia Frankfurt do dnia [...] maja 2016r. nie dotarł tam bez winy strony. Jednakże towar ten został sprzedany litewskiej firmie UAB –Eko-L w dniu [...] kwietnia 2017r. i w dniu [...] maja 2017r. został dopuszczony do obrotu na Litwie.
Nie ulega wątpliwości, i nie jest to zresztą kwestionowane przez skarżącą, że nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia (tu: we Frankfurcie) towarów objętych procedurą tranzytu jest równoznaczne z usunięciem towarów spod dozoru. Zdaniem NSA, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły zasadniczego w tej sprawie ustalenia mianowicie, że nie wykazano, iż procedura tranzytu, którą objęty był towar została zakończona i zamknięta zgodnie z przepisami prawa. Do tego, co słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, fundamentalne znaczenie w sprawie ma prawie roczny okres pozostawania towaru poza procedurą tranzytu (nawet jeżeli uznać, że towar dopuszczony na Litwie był tym samym towarem), co jednoznacznie potwierdza, że wzmiankowany towar był usunięty spod dozoru celnego a więc stosownie do art. 79 ust.1 pkt a) UKC powstał dług celny.
W świetle przedstawionej argumentacji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zarówno te dotyczące naruszenia procedury, jak i te odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieusprawiedliwione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).