Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem 21 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 256/19 odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w W. na pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem z 28 marca 2018 r. nr [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) poinformowała A. Sp. z o.o. w Warszawie, iż złożony przez nią projekt o numerze [...] został wybrany do dofinansowania z uwagi na spełnienie kryteriów wyboru projektów.
Po analizie dostarczonej przez Spółkę dokumentacji niezbędnej do podpisania umowy o dofinansowanie, w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] PARP poinformowała Skarżącą o odmowie udzielenia pomocy finansowej, wskazując na podstawę określoną w art. 6b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 110 ze zm.).
W dniu 8 lutego 2019 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie PARP z dnia [...] stycznia 2019 r. wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż wbrew stanowisku Spółki, zaskarżone pismo PARP nie stanowi ponownej negatywnej oceny jej projektu.
W zaskarżonym piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. jako podstawę odmowy udzielenia pomocy finansowej PARP wskazała art. 6b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W myśl tego przepisu Agencja może odmówić udzielenia pomocy finansowej w formie wsparcia, pożyczki lub instrumentu finansowego podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-9, jeżeli poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowego wykorzystania tej pomocy. Sąd podzielił pogląd zawarty w postanowieniu NSA z dnia 4 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2771/18 zgodnie z którym, art. 6b ust. 4 ustawy o PARP przyznaje Agencji dodatkowe uprawnienie w stosunku do ustawy wdrożeniowej polegające na odmowie podpisania umowy dofinansowującej projekt, jeżeli Agencja poweźmie uzasadnioną wątpliwość, co do wykorzystania tej pomocy. Skorzystanie przez PARP z tego uprawnienia i wskutek tego odmówienie wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej nie stanowi ponownej oceny projektu.
Przesłanki określone w art. 6b ust. 4 ustawy o PARP nie pokrywają się z przesłankami z art. 53 ust. 2 oraz art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej co oznacza, że nie następuje tutaj ponowa ocena projektu o jakiej mowa we wskazanych przepisach ustawy wdrożeniowej.
Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:
- 1) naruszenie prawa procesowego:
- a) art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U.2014 poz. 1146, zwana dalej: "ustawa wdrożeniowa") poprzez uznanie, iż Spółce nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie ustawy wdrożeniowej, w sytuacji gdy pismo PARP informujące o odmowie udzielenia pomocy finansowej i odmowie podpisania umowy o dofinansowanie stanowiło ponowną negatywną ocenę projektu,
- b) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarga Spółki nie może być merytorycznie rozpoznana, gdyż dotyczy sprawy, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w sytuacji gdy skarga wniesiona przez Spółkę odnosiła się do ponownej negatywnej oceny projektu w rozumieniu ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji dotyczyła sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego,
- c) art. 88 zd. 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny, z uwagi na to, iż Spółce nie przysługiwała skarga na pismo PARP, w sytuacji gdy Spółka miała prawo do wniesienia środka odwoławczego od negatywnej ponownej oceny projektu, a okoliczności podniesione we wniosku o przywrócenie terminu m.in. brak pouczenia o przysługującym Spółce środku odwoławczym uzasadniały jego przywrócenie,
- II. naruszenie prawa materialnego:
- a) art. 58 ust. 3 w zw. z art. art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż odmowa udzielenia pomocy finansowej i podpisania umowy o dofinansowanie na podstawie art. 6 b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwana dalej: "u.p.a.r.p.") nie stanowi ponownej negatywnej oceny projektu, w sytuacji gdy pojęcie "negatywnej oceny projektu" należy interpretować szeroko, a odmowy udzielenia pomocy finansowej i podpisania umowy o dofinansowanie, której skutkiem było nieotrzymanie przez Wnioskodawcę jakichkolwiek środków pieniężnych nie sposób uznać za pozytywne rozstrzygnięcie, a w konsekwencji za pozytywną ocenę projektu,
- b) art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że od pisma PARP informującego o odmowie udzielenia pomocy finansowej i odmowie podpisania umowy o dofinasowanie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co skutkowało pozbawieniem Beneficjenta prawa do jego zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zatem spełnione zostały warunki formalne do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 6b ust. 4 ustawy o PARP przyznaje Agencji dodatkowe uprawnienie w stosunku do ustawy wdrożeniowej polegające na odmowie podpisania umowy dofinansowującej projekt, jeżeli Agencja poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do wykorzystania tej pomocy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ponowna kontrola prawidłowości oceny projektu powinna podlegać kontroli sądów administracyjnych pod warunkiem, że można ją uznać za "negatywną ponowną ocenę projektu" w rozumieniu ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.
Ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 (art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej), a więc w zakresie wskazanych kryteriów wyboru projektów. Nadto z treści art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wprost wynika, że negatywną oceną projektu jest ocena w zakresie kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny lub 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektu, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji właściwie wskazał, że żadna z powyższych okoliczności nie występuje, zatem należało przyjąć, że pozytywna ocena projektu Spółki była oceną negatywną i z tego powodu Spółce przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie ustawy wdrożeniowej.
W zaskarżonym piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. jako podstawę odmowy udzielenia pomocy finansowej PARP wskazała art. 6b ust. 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W myśl tego przepisu Agencja może odmówić udzielenia pomocy finansowej w formie wsparcia, pożyczki lub instrumentu finansowego podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-9, jeżeli poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowego wykorzystania tej pomocy. Skorzystanie przez PARP z tego uprawnienia i wskutek tego odmównie wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej nie stanowi ponownej oceny projektu. Przesłanki określone w art. 6b ust. 4 ustawy o PARP nie pokrywają się z przesłankami z art. 53 ust. 2 oraz art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej co oznacza, że nie następuje tutaj ponowa ocena projektu o jakiej mowa we wskazanych przepisach ustawy wdrożeniowej.
Konsekwencją powyższego musi być przyjęcie, że skarga Spółki nie może być merytorycznie rozpoznania, gdyż dotyczy sprawy, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd I instancji właściwie wskazał, że jeżeli Spółce nie przysługuje skarga na pismo PARP z dnia [...] stycznia 2019 r., to równocześnie nie przysługuje jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ten akt, a tym samym wniosek był niedopuszczalny. W konsekwencji, na podstawie art. 88 p.p.s.a. został odrzucony.
Reasumując WSA prawidłowo uznał, że skarga spółki nie mogła być merytorycznie rozpoznania, gdyż dotyczyła sprawy, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.