Uzasadnienie
W Y R O K
W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 września 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Kisielewicz
Sędziowie NSA - Urszula Raczkiewicz
- - Czesława Socha (spr.)
Protokolant - Aleksandra Kuc po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" Spółka Jawna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt V SA/Wa 3320/04 w sprawie ze skargi "[...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 19 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej.
- I. Uchyla zaskarżone postanowienie.
- II. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz "[...]" Spółki Jawnej kwotę 235 zł (dwieście trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygnaturze V SA/Wa 3320/04 – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki Jawnej w Warszawie "[...]na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 19 października 2004 r. o nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej.
Sąd przyjął, że podstawą do odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 w związku z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż strona w zakreślonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi. Chodzi o to, że zarządzeniem Sądu z dnia 29 listopada 2004 r. (doręczonym w dniu 6 grudnia 2004 r.) na podstawie art. 29 powyższej ustawy – skarżąca została zobowiązana do złożenia Krajowego Rejestru Sądowego o umocowanie do podpisania skargi. W sprawie termin do uzupełnienia tego braku upłynął bezskutecznie w dniu 13 grudnia 2004 r. i dlatego należało skargę odrzucić.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyła Spółka Jawna w Warszawie "[...]". Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania jako mających wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 cytowanej wyżej ustawy. Domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów postępowania na jej rzecz.
W uzasadnieniu podała, że nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi, skoro wymagany brak został uzupełniony w zakreślonym terminie. Dokument potwierdzający prawo do reprezentowania Spółki został przekazany z pismem wysłanym w dniu 7 grudnia 2004 r., o czym świadczy dowód nadania listu 23117. List ten wpłynął do Sądu i został wpisany do książki wpływów korespondencji Wydziału V w dniu 13 grudnia 2004 r. pod pozycją 4. Wpisane zostały pisma skarżącej w 9 sprawach, w tym niniejszej, o dołączonym do każdego z pism załączniku w postaci wpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Nadto w ocenie skarżącej brak jest podstawy do żądania tegoż Rejestru. Chodzi też o to, że z przepisów nie wynika, aby brak ten był formalny. Składnikiem formalnym skargi jest podpis osób reprezentujących skarżącego. Nigdzie nie wskazano, że należy przedstawić dowód upoważniający do reprezentacji. System rejestrowy jest jawny i nakazuje publikowanie danych Spółki w Monitorze B. Oznacza to, że Spółka nie może powoływać się na dane nie ujawnione w rejestrze, ale także, że dane te są znane podobnie jak przepisy prawa.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wycofał zarzut dotyczący braku obowiązku wykazania umocowania do działania w charakterze organu spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpatrywania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty (po ich ograniczeniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) zasługują na uwzględnienie.
Podstawowy problem w sprawie sprowadzał się do oceny – czy strona skarżąca w zakreślonym terminie uzupełniła wymagany brak formalny skargi. Odpowiedź negatywna stanowiła podstawę do odrzucenia skargi, jak przyjął Sąd I instancji, zaś pozytywna do przyjęcia braku podstaw do jej odrzucenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji nie jest uzasadnione. Poza sporem jest obowiązek złożenia żądanego umocowania do działania w charakterze organu spółki, skoro zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie został ograniczony.
Przepis art. 58 § 1 pkt 3 w związku z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obliguje Sąd do odrzucenia skargi, o ile nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie chodzi o brak w postaci umocowania do działania w charakterze organu spółki. Strona skarżąca w dniu 6 grudnia 2004 r. otrzymała zarządzenie zakreślające termin 7 dni do złożenia Krajowego Rejestru Sądowego o umocowaniu. Termin ten mijał w dniu 13 grudnia 2004 r. Trafnie podniesiono w skardze, że dokument potwierdzający prawo do reprezentowania Spółki został przekazany z pismem wysłanym w dniu 7 grudnia 2004 r. i dotyczył także przedmiotowej sprawy. Złożone dowody nadania listu w pełni ten fakt potwierdzają. List ten wpłynął do Sądu i został wpisany do książki wpływów korespondencji Wydziału V w dniu 13 grudnia 2004 r., a więc w ostatnim dniu zakreślonego terminu. Oznacza to, że brak ten został uzupełniony w zakreślonym terminie. Naruszony został zatem przepis powołany w skardze kasacyjnej. Oceny tej nie może zmienić fakt, że pismo skarżącej znajdowało się w jednej przesyłce i dotyczyło 9 spraw.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że rację ma skarżący o pominięciu tych faktów przez Sąd I instancji, a które niewątpliwie miały istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.
Mając na uwadze powyższe, należało uchylić zaskarżone postanowienie jako nieuzasadnione na podstawie art. 185 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 203 pkt 1, 205 § 2, 3 powyższej ustawy w związku z § 18 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z 2002 r. z późn. zm.).