Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 3321/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] Spółka Jawna w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 19 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej.
W uzasadnieniu Sąd podał, że zarządzeniem z dnia 29 listopada 2004 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci złożenia dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania skargi, czyli wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 6 grudnia 2004 r. Termin do uzupełnienia braku skargi upłynął bezskutecznie 13 grudnia 2004 r.
Sąd podkreślił, że stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, mają zatem obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Niedopełnienie tego obowiązku należy traktować jako brak, który należy uzupełnić w wyznaczonym terminie. W związku z niedopełnieniem tego obowiązku Sąd odrzucił skargę.
Na powyższe postanowienie skarżący [...]Spółka Jawna złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dopuszczenie dowodu z książki wpływu korespondencji do V Wydziału WSA z dnia 13 grudnia 2004 r., w której pod pozycjami 1 - 9 wpisane zostały pisma spółki w 9 sprawach w tym niniejszej z adnotacją o dołączonym do każdego z pism załączniku w postaci wypisu z KRS oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 58 § 1 pkt.3 i § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi mimo, że dokument potwierdzający prawo do reprezentowania spółki został wysłany dnia 7 grudnia 2004 r., wpłynął do Sądu i został wpisany do książki wpływów korespondencji Wydziału V w dniu 13 grudnia 2004 r. pod pozycją 4.
Zdaniem skarżącego, zarządzenie Sądu zostało wykonane w dniu 7 grudnia 2004 przez przesyłanie w jednej kopercie kopi wypisu z KRS w dziewięciu egzemplarzach wraz z pismem przewodnim. W książce wpływu korespondencji w dniu 13 grudnia 2004 odnotowano wpływ 9 pism od Spółki w sprawach o sygn. V S.A./WA 3318-3323/04, 3317/04, 3329/04, 3325/04, w tym w sprawie niniejszej. W książce wskazano, ze do każdego z pism dołączono załącznik - wypis z KRS. Oznacza to, że zarządzenie Sądu zostało wykonane.
W ocenie skarżącego, wątpliwości budzi także odrzucenie skargi na podstawie braku dołączenia dowodu upoważnienia osoby działającej w spółce do jednoosobowej reprezentacji. Ustawa pozwala na odrzucenie skargi w przypadku jej braków formalnych, których strona nie uzupełniła. Jednym ze składników formalnych skargi jest podpis osób reprezentujących skarżącego. Nigdzie jednak nie wskazano, że należy przedstawić dowód upoważnienia do reprezentacji. System Krajowego Rejestru Sądowego jest jawny i nakazuje publikowanie danych spółki w Monitorze B, co oznacza, że spółka nie może powoływać się na dane nie ujawnione w rejestrze, a także pozwala na przyjęcie, że dane te są znane podobnie jak przepisy prawa. W tej sytuacji żądanie uzupełnienia dowodu prawa do jednoosobowej reprezentacji, zdaniem skarżącego, nie znajduje podstawy prawnej. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby Sąd żądał wskazania w ogóle osób reprezentujących Spółkę, podobnie jak w przypadku żądania uwierzytelnienia lub potwierdzenia pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpatrywania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty (po ich ograniczeniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) zasługują na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego we wskazanym terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika jednakże, że Sąd błędnie wskazał okoliczności faktyczne, na których oparł swoje rozstrzygnięcie.
Strona skarżąca w dniu 6 grudnia 2004 r. otrzymała zarządzenie zakreślające termin 7 dni do złożenia wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego potwierdzającego umocowanie do podpisania skargi. Termin ten mijał w dniu 13 grudnia 2004 r. Trafnie podniesiono w skardze, że dokument potwierdzający prawo do reprezentowania Spółki został przekazany z pismem wysłanym do sądu w dniu 7 grudnia 2004 r. i dotyczył także przedmiotowej sprawy. Złożone dowody nadania listu w pełni ten fakt potwierdzają. List wpłynął do Sądu w dniu 10 grudnia 2004 r. i został wpisany do książki wpływów korespondencji Wydziału V w dniu 13 grudnia 2004 r. Oznacza to, że brak skargi został uzupełniony w zakreślonym terminie. Oceny tej nie może zmienić fakt, że zarządzenie Sądu wykonano jedną przesyłką, którą zaadresowano do dziewięciu spraw.
Mając na uwadze powyższe, należało uchylić zaskarżone postanowienie.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 203 pkt 1, 205 § 2, 3 powyższej ustawy w związku z § 18 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z 2002 r. z późn. zm.).