Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 29 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Kr 554/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekając w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego – odrzucił skargę.
W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego i pouczona o skutku jego nieuiszczenia w terminie 7 dni, tzn. odrzucenia skargi. Mimo tego wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie, wobec czego na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej nazywaną p.p.s.a. – skarga została odrzucona.
W skardze kasacyjnej A. S. zarzuciła opisanemu postanowieniu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 220 § 3 p.p.s.a., jak też "przepisów prawnych regulujących kwestie doręczeń", określając, iż podnoszone uchybienie polega na odrzuceniu skargi pomimo uiszczenia wpisu w terminie.
Skarżąca domagała się uchylenia postanowienia sądu I instancji w całości i zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wpis od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2004 r. został uiszczony w terminie, gdyż w dniu 6 grudnia 2004 r., o czym świadczy – zdaniem strony skarżącej – dołączona "kserokopia dowodu uiszczenia wpisu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
Zgłoszony przez stronę skarżącą zarzut opierał się wyłącznie na wyeksponowaniu dołączonej do skargi kasacyjnej kserokopii, mającej stanowić dowód uiszczenia wpisu od skargi na decyzję organu administracji publicznej w terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego był to jednak niewystarczający argument do podważenia orzeczenia sądu I instancji.
Za przedstawionym wnioskiem przemawia analiza treści wskazanej przez skarżącą kserokopii.
Wynika z niej tylko, że skarżąca uzyskała od Agencji Finansowej "[...]" potwierdzenie przyjęcia w dniu 6 grudnia 2004 r. kwoty 250 zł w celu wykonania przelewu na rachunek bankowy sądu I instancji do sprawy sygn. akt III SA/Kr 554/04 w związku z pismem z dnia 25 listopada 2004 r.
Nie jest to jednak równoznaczne z wykazaniem, że czynność zlecona pośrednikowi (taką rolę pełniła bowiem w istocie wymieniona agencja finansowa) została w ogóle i tym bardziej w wiążącą stronę skarżącą terminie wykonania.
Art. 219 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość uiszczenia opłat sądowych tylko poprzez wpłaty gotówkowe w kasie właściwego sądu oraz na rachunek bankowy właściwego sądu. Przy tej drugiej formie uiszczania opłaty sądowej jej realizacja następuje z chwilą rzeczywistego przekazania kwoty opłaty na rachunek bankowy właściwego sądu, a nie czynności do tego dopiero zmierzającej, jak to ma miejsce w przypadku powierzenia realizacji przelewu pośrednikowi.
Ustawodawca nie dał upoważnienia, aby wpłaty dokonywane w tzw. "agencjach finansowych", czy też firmach "pośrednictwa finansowego" mogły być uznawane za równoważne w skutkach – gdy chodzi o realizację obowiązku uiszczenia opłaty sądowej z dokonywanymi bezpośrednio na rachunek bankowy.
Zważywszy, iż wskazana przez stronę skarżącą kserokopia nie stanowiła dowodu uiszczenia wpisu od skargi, a innego dowodu na okoliczność terminowego uiszczenia wpisu nie ma w aktach sprawy (zaznaczyć tu wypada, iż nie stanowi go zwłaszcza dokument – k. 34 akt sądowych, dołączony do nich przed wydaniem orzeczenia sądu I instancji, skoro w tym przypadku uiszczenie wpisu nastąpiło w dniu 9 grudnia 2004 r., a zakreślony stronie termin mijał we wtorek 7 grudnia) i na jego istnienie nie powołano się w skardze kasacyjnej – nie można stwierdzić naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a.
Co do zaś zarzutu naruszenia "przepisów regulujących kwestie doręczeń" to jego sformułowanie nie odpowiada zasadom właściwego powoływania się na podstawę kasacyjną, biorąc pod uwagę brak oznaczenia, jakie to konkretnie zdaniem strony skarżącej przepisy naruszono, na czym w tym przypadku naruszenie miałoby polegać oraz (z racji wymienienia w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Regułą jest natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) i nie jest zatem uprawniony do samodzielnego precyzowania zarzutów w stosunku do orzeczenia sądu I instancji ani stawiania hipotez w zakresie konkretyzacji zarzutów strony skarżącej (por. np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04 Lex nr 146732).
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a.