Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2191/14 oddalił skargę I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu 26 sierpnia 2008 r. w Oddziale Celnym IV Urzędu Celnego I w Warszawie I. S. dokonała zgłoszenia towaru w postaci samochodu osobowego marki Mercedes ML Nr VIN: [...] rok produkcji 2005 do procedury dopuszczenia do obrotu wnioskując o zwolnienie z należności celnych i podatkowych w ramach tzw. "mienia przesiedlenia".
Zgłoszenie zostało przyjęte przez organ celny I instancji i zaewidencjonowane pod pozycją [...]. Następnie pojazd objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WEL 105 z 23.04.1983 r. z późn. zm.), z należności podatkowych w zakresie podatku VAT na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) oraz z należności podatkowych w zakresie podatku akcyzowego na podstawie § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966 z późn. zm.).
Decyzjami z dnia [...] marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie umorzył jako bezprzedmiotowe, wszczęte z urzędu, postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru w postaci spornego samochodu osobowego marki Mercedes ML oraz w sprawie określenia kwoty podatków VAT i akcyzowego od ww. pojazdu, objętego procedurą odprawy celnej czasowej, ponieważ w toku postępowania wyjaśniono, że sytuacja prawna samochodu została uregulowana.
Decyzjami z dnia [...] czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie:
- - określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 10.229 zł od towaru w postaci samochodu osobowego marki Mercedes ML objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia 26 sierpnia 2008 r.;
- - określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 18.797 zł od towaru w postaci spornego samochodu;
- - stwierdził powstanie w dniu 26 sierpnia 2008 r., z mocy prawa długu celnego w wysokości 6.838 zł od towaru w postaci spornego samochodu oraz odstąpił od zaksięgowania kwoty długu celnego.
Po rozpatrzeniu odwołań skarżącej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzjami z dnia [...] i [...] października 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzje organu
I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r.
Na skutek wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności m.in. ww. decyzji z dnia [...] października 2013 r. (dot. określenia kwoty podatku akcyzowego) wobec tego, że nie zostały wcześniej uchylone poprzednie decyzje dopuszczające do obrotu jako mienie przesiedleńcze towary umieszczone w zgłoszeniu celnym, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne ze sobą decyzje wydane wobec tej samej osoby i tego samego przedmiotu organ wyjaśnił, że w sprawie fakt taki nie miał miejsca.
Podniósł, że w niniejszej sprawie w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku akcyzowego wydana została przez organ I instancji tylko jedna decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r., którą określono kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. Istnieje również jedna decyzja ostateczna z dnia [...] października 2013 r., wydana po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą środka zaskarżenia od ww. decyzji organu I instancji.
Organ II instancji wyjaśnił, że zgłoszenie celne nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Jest to zatem oświadczenie woli określające, jaką procedurą powinien być objęty dany towar.
Wskazał również, że przyjęcie zgłoszenia celnego jest rodzajem czynności materialno-technicznej, "niedecyzyjnej", opartej na samoobliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełniania zgłoszeń celnych, kwoty należności przywozowych lub wywozowych (art. 23 Prawa celnego). Dokonanie tej czynności powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania należności celnych, a także podatkowych z tytułu importu towaru.
Zdaniem organu bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów rozdziału 19 w odwołaniu od decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności, gdzie przesłanki wszczęcia postępowania dotyczą wadliwości rozstrzygnięć wymienionych enumeratywnie w art. 247 Ordynacji podatkowej. Tryb regulowany w art. 254 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru samodzielnego, a jego zastosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne mające wpływ na obliczanie wysokości zobowiązania podatkowego. Pozwala on na zmianę (a więc nie na uchylenie) decyzji ostatecznej niewadliwej w chwili wydawania, jeżeli zmieniły się wspomniane okoliczności faktyczne po doręczeniu tej decyzji, mające wpływ na charakter rozstrzygnięcia i jak wspomniano powyżej, dopuszczają to inne przepisy materialne prawa podatkowego (np. ustawa o podatku dochodowym, ustawa o podatku od nieruchomości). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Sąd I instancji rozpoznając skargę podniósł, iż organ trafnie wskazał, że w obrocie prawnym poza ostateczną decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym w obrocie nie funkcjonuje żadna inna decyzja dotycząca tego podatku, a wskazywane zgłoszenie celne z dnia [...] sierpnia 2008 r. taką decyzją nie jest.
Podniósł, że zgodnie z treścią art. 4 pkt 17 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) "zgłoszenie celne" oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, zaś zgodnie z pkt 16 "procedura celna" oznacza: dopuszczenie do swobodnego obrotu, tranzyt, skład celny, uszlachetnianie czynne, przetwarzanie pod kontrolą celną, odprawę czasową, uszlachetnianie bierne, wywóz.
W przedmiotowej sprawie sporny samochód podlegał dwóm procedurom: odprawie czasowej a następnie dopuszczeniu do swobodnego obrotu. Z definicji "zgłoszenia celnego" ewidentnie wynika, że jest to wyłącznie czynność w związku z którą zainteresowana osoba daje wyraz swojej woli, co do rodzaju wnioskowanej procedury celnej, a jej przyjęcie przez organ stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Z czynnością zgłoszenia celnego, z reguły związane jest powstanie długu celnego i należności podatkowych, które powinna obliczyć i uiścić osoba zobowiązana będąca dłużnikiem (art. 23 Prawa celnego). Wspomniany przepis rozporządzenia zawiera również m.in. definicję dłużnika, decyzji i organu celnego. Zgodnie z art. 4 pkt 5 rozporządzenia "decyzja" oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi; określenie to obejmuje między innymi wiążącą informację w rozumieniu art. 12, zaś zgodnie z art. 4 pkt 3 "organy celne" oznaczają organy uprawnione między innymi do stosowania przepisów prawa celnego.
Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że prawo celne obejmuje zarówno przepisy wspólnotowe jak i krajowe – zgodnie z art. 4 pkt 23 rozporządzenia WKC, który stanowi, że "obowiązujące przepisy" oznaczają przepisy wspólnotowe lub przepisy krajowe.
Odnosząc treść art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p.) do twierdzeń skarżącej jakoby zgłoszenie celne z dnia 26 sierpnia 2008 r. stanowiło decyzję i to mającą walor ostateczności, WSA stwierdził (co wskazano wyżej), że dokument ten nie stanowi decyzji. Jak już stwierdzono zgłoszenie celne stanowi wyłącznie czynność, która odzwierciedla wolę osoby w zakresie poddania zgłaszanego towaru określonej procedurze celnej i jego charakteru nie mogą zmienić zawarte w nim zapisy poczynione przez funkcjonariusza celnego organu, który nie jest organem ani celnym ani podatkowym, ponieważ organem takim w I instancji jest Naczelnik Urzędu Celnego. Ponadto, zgłoszenie to, nie spełnia też innych wymogów określonych treścią art. 210 § 1 o.p. niezbędnych do uznania go za decyzję.
Sąd I instancji wskazał, że brak jest również podstaw do uznania, że organ procedując w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2013 r. miał podstawy do jej uchylenia w oparciu o treść art. 253 o.p. w związku (z istniejącą zdaniem skarżącej decyzją z 2008 r.), ponieważ niezależnie od tego, że postępowanie to jest odrębne od postępowania nieważnościowego, to dodatkowo przewidziana tym przepisem możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej dotyczy wyłącznie decyzji, na podstawie której skarżąca nie nabyła prawa. Tymczasem skarżąca decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r. - utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r. określającą podatek akcyzowy - prawo takie nabyła. Za nabycie prawa uważa się bowiem zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie nabycie uprawnień w sferze prawa materialnego, poprzez które rozumie się także nałożony na stronę obowiązek.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości z uwagi na oddalenie skargi zamiast wydania orzeczenia o uchyleniu decyzji organu II instancji. Wniosła również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), naruszenie prawa procesowego oraz prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo istnienia przesłanki wnikającej z art. 247 § 1 pkt 4 o.p.,
- b) a tym samym art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., a także art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez Sąd odwoławczy jest zdeterminowany treścią zarzutów kasacyjnych oraz podniesioną w ich ramach argumentacją. Sąd nie może, niejako we własnym zakresie, poszukiwać podstaw kasacyjnych lub też je modyfikować, a jedynie rozpoznać sprawę w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna, o czym stanowi art. 176 p.p.s.a., powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Tak więc wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu, który jego zdaniem został naruszony, ale również do wykazania, na czym to naruszenie polega oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści.
Wnosząca skargę kasacyjną, powołując się na art. 247 § 1 pkt 4 o.p., podniosła, że decyzja z dnia [...] października 2013 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od samochodu osobowego wprowadzonego na obszar celny Polski została wydana w warunkach nieważności. Wskazała, że formularz zgłoszenia celnego jest dokumentem posiadającym elementy decyzji administracyjnej, ponieważ jego zaakceptowanie przez organ celny kończy sprawę.
Z poglądem tym nie sposób się w pełni zgodzić.
Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 o.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Zatem przepis ten reguluje sytuację, w której rozstrzygnięto dwukrotnie tę samą sprawę w formie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie zarówno zgłoszenie celne jak i wydana decyzja dotyczą tego samego podmiotu i przedmiotu oraz tego samego stanu prawnego. Nie oznacza to jednak, że doszło do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy przez wydanie decyzji.
Rozliczanie należności celno-podatkowych opiera się na zasadzie samoobliczenia, co oznacza, że podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia należnej akcyzy z tytułu importu w zgłoszeniu celnym oraz do jej uiszczenia.
Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (j.t. z 2016 r. Dz.U. poz. 1880 ze zm.), w brzmieniu właściwym dla sprawy, zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych (ust. 1).
Jeżeli organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane, mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego (ust. 2).
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego (ust. 3).
Po zwolnieniu towaru organ celny może, z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie, w którym zmienia nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niż określone w ust.
- 2. Na postanowienie w sprawie zmiany służy zażalenie (ust. 4).
Podobną regulację zawiera art. 20 u.p.a., w myśl którego podatnicy dokonujący importu wyrobów akcyzowych są obowiązani do obliczenia i wykazania kwoty akcyzy w zgłoszeniu celnym, z uwzględnieniem obowiązujących stawek (ust. 1).
Jeżeli organ celny stwierdzi, iż w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę akcyzy w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych (ust. 2).
Po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości (ust. 3).
W przypadkach innych niż określone w ust. 1-3 naczelnik urzędu celnego określa kwotę akcyzy należnej z tytułu importu wyrobów akcyzowych w drodze decyzji (ust. 4).
W przypadku określenia kwoty akcyzy w decyzji naczelnika urzędu celnego podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tej decyzji, zapłacić różnicę między akcyzą wynikającą z tej decyzji a akcyzą pobraną przez ten organ (ust. 5).
Tak więc obowiązek samodzielnego zadeklarowania akcyzy w zgłoszeniu celnym i dokonanie adnotacji na formularzu zgłoszeniowym przez funkcjonariusza organu celnego, przyjmującego zgłoszenie celne, o zwolnieniu towaru od należności celnych i podatkowych z tytułu importu nie można utożsamiać, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, z wydaniem decyzji przez organ.
Stosownie do wskazanych wcześniej przepisów właściwy organ celny jest bowiem zobowiązany do wydania decyzji wymiarowej zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie wówczas, gdy stwierdzi, że kwota należnego podatku akcyzowego została wykazana nieprawidłowo lub też gdy podatnik wystąpi o potwierdzenie w formie decyzji, że kwota akcyzy wykazana w zgłoszeniu celnym została zadeklarowana przez niego w prawidłowej wysokości.
Decyzja jest przejawem woli organu administracji państwowej. W literaturze przedmiotu jest wskazywane, że jest to kwalifikowany akt administracyjny właściwego organu władzy publicznej, o charakterze jednostronnym, władcze rozstrzygnięcie sprawy.
W postępowaniu podatkowym, pismo, aby mogło być uznane za decyzję powinno zawierać elementy określone w art. 210 o.p., a w szczególności:
- - oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt,
- - wskazanie adresata aktu,
- - rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz
- - podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Zgłoszenie celne nie spełnia tych wymogów. Przede wszystkim jest ono wyrazem wiedzy i woli podmiotu, który je składa, a nie organu celnego przyjmującego to zgłoszenie. Przyjęcie zgłoszenia celnego przez funkcjonariusza organów celnych jest bowiem rodzajem czynności materialno-technicznej powodującej z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę zaksięgowania należności celnych oraz podatkowych z tytułu importu towaru.
Zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Natomiast przez procedurę celną prawodawca unijny uznaje dopuszczenie do swobodnego obrotu; tranzyt; skład celny; uszlachetnianie czynne; przetwarzanie pod kontrolą celną; odprawę czasową; uszlachetnianie bierne oraz wywóz (pkt 16 powołanego przepisu).
W stanie sprawy wnosząca skargę kasacyjną w dniu 26 sierpnia 2008 r. dokonała zgłoszenia samochodu osobowego do procedury dopuszczenia do obrotu, wnioskując o zwolnienie z należności celnych i podatkowych w ramach tzw. mienia przesiedlenia. Zgłoszenie zostało przyjęte przez organ I instancji i zaewidencjonowane pod pozycją [...]. Pojazd został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych oraz należności podatkowych w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego.
Przyjęcie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu na terenie kraju nie jest równoznaczne z brakiem możliwości podjęcia w późniejszym czasie czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, a w razie konieczności – ich podważenia. Jest to konsekwencją wspomnianej techniki rozliczania należności celnych i podatkowych, opartej na samoobliczeniu. Co do zasady samoopodatkowanie nie ma charakteru definitywnego, w tym znaczeniu, że dane zawarte w zgłoszeniu celnym korzystają z domniemania prawdziwości do czasu ich podważenia w sposób prawnie dopuszczalny.
Z regulacji określających procedurę celną (v. art. 23 w zw. z art. 51 Prawa celnego oraz art. 62, art. 63, art. 67 i 78 WKC) wynika, że weryfikacja zgłoszenia celnego co do jego rzetelności może przebiegać na kilku etapach oraz przy podjęciu przez organ celny dodatkowych czynności.
Może to nastąpić na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego, a więc przed zwolnieniem towaru (art. 23 ust. 3 w zw. z art. 51 Prawa celnego) lub też w czasie późniejszym, po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). W każdym przypadku, gdy organ celny stwierdzi nieprawidłowości, to powinien podjąć niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru, adekwatnie do ustaleń postępowania.
W stanie sprawy organ celny w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru podjął działania mające na celu określenie w prawidłowej wysokości należności celno-podatkowych, w wyniku których wydał, m.in. decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Wydana przez organ decyzja z dnia [...] października 2013 r. była pierwszą w sprawie, a co za tym idzie brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 o.p. Tym samym zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2013 r. są zgodne z prawem.
Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a.
Powołane przepisy stanowią podstawę orzeczniczą dla Sądu I instancji, a więc ich zastosowanie zależy od wyników kontroli zaskarżonego orzeczenia, przeprowadzonej przez Sąd przed wydaniem orzeczenia.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddala.
Za niezasadny należało też uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a.
Wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, aby Sąd I instancji dokonał kontroli nie na podstawie akt sprawy, do czego zobowiązuje treść art. 133 § 1 p.p.s.a.
Natomiast w odniesieniu do zarzutu opartego na art. 106 § 5 p.p.s.a. wypada zauważyć, że w myśl tego przepisu do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
Oznacza to, że ma on zastosowanie w sytuacji, gdy sąd postanowi przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, co w sprawie nie miało miejsca.
Skarga kasacyjna została oparta na nieuzasadnionych podstawach kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.