Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 grudnia 2010 r. sygn.akt I SA/Gd 610/10 ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku akcyzowego oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 1.800 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z [...] listopada 2013 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w G. złożył wniosek o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn.akt I GSK 709/11 z 25 września 2013 r. w punkcie drugim, polegającym na przyznaniu na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. kwoty 2.700 zł., a nie jak zasądzono kwotę 1.800 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.341) Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00). Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wysokość kwoty przyznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny radcy prawnemu P. S. stanowi oczywistą omyłkę. Stosownie do § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002, nr 163, poz.1349) kwota wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami pierwszej instancji w sprawach, w których wartość przedmiotu sprawy znajduje się pomiędzy kwotą 50.000 zł., a 200.000 zł. wynosi 3.600 zł. Ust. 2 pkt 2 ppkt a) paragrafu 14 tego rozporządzenia przewiduje zaś, że w drugiej instancji wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % powyższego wynagrodzenia.
W niniejszej sprawie radca prawny sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dlatego też Sąd winien przyznać mu 75 % kwoty 3.600 zł. a więc kwotę 2.700 zł.
Nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd stanowił w istocie oczywistą omyłkę, dlatego na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012 poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować go z urzędu.