Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4675/21, w sprawie ze skargi [A] sp. j. w S. na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu – stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wnioskodawca złożył w Instytucji Pośredniczącej wniosek o dofinansowanie projektu "[...]". Wniosek został złożony w Konkursie numer N7/2020 ogłoszonym w ramach poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne, Program Operacyjny Inteligentny Rozwój 2014-2020.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. BGK zawiadomił wnioskodawcę o pozytywnej weryfikacji spełniania warunków formalnych wniosku o dofinansowanie. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. powiadomiono spółkę, że Panel Ekspertów wyznaczono na dzień [...] czerwca 2021 r.
Bank Gospodarstwa Krajowego zawiadomił Skarżącą stronę pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r., że na podstawie wyników oceny wniosku o dofinansowanie dla projektu pt. "[...]" dla inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym, podjęta została decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Po dokonaniu oceny wniosku o dofinansowanie projekt uzyskał 8.00 punktów.
Uzasadniając ocenę IP wskazała, że zgodnie z § 9 Regulaminu Konkursu, ocena projektu dokonana została przy udziale dwóch niezależnych ekspertów. W tym celu Instytucja Pośrednicząca zorganizowała panel ekspertów, w którym wzięli udział zarówno eksperci wyłonieni zgodnie z obowiązującymi w BGK procedurami, jak i pracownicy BGK, pełniący funkcję członków Komisji Oceny Projektów. Wnioskodawca miał możliwość wzięcia udziału w panelu. Wskazano też, że wyniki oceny projektu zostały zawarte w załączonej do pisma wspólnej Karcie Oceny, która zawiera punktację i uzasadnienia oceny ekspertów.
Instytucja Pośrednicząca stwierdziła nadto zgodność przeprowadzonej przez ekspertów oceny z wymogami dla Poddziałania 3.2.2 PO IR, a przyznana punktacja nie budzi wątpliwości w świetle uzasadnień dla jej przyznania przedstawionych w Karcie Oceny.
Skarżąca spółka złożyła protest na to rozstrzygnięcie, jednakże protest dotyczący ww. oceny został pozostawiony bez rozpatrzenia z powołaniem się na art. 66 ust. 2 pkt 1 z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), tj. z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania. Instytucja zarządzająca, tj. Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, przekazała w dniu [...] sierpnia 2021 r. informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowego poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne, co było podstawą rozstrzygnięcia.
Tym samym Organ, w związku z protestem od wyniku oceny wniosku o dofinansowanie, poinformował Wnioskodawcę pismem z dnia [...] września 2021 r., że protest pozostał pozostawiony bez rozpatrzenia.
Po rozpoznaniu skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo
Zdaniem Sądu, odwołanie się przez organ do informacji instytucji zarządzającej było dla spółki nieweryfikowalne, a tym samym nie czyniło zadość zasadom określonym w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1146, obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Standardom takim nie odpowiadają systemy stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących, pozwalające na dowolność ocen lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności.
Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być, zdaniem Sądu, utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej.
W ocenie Sądu I instancji, trudno w szczególności uznać, że stronie zapewniono dostęp do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów (zasada przejrzystości), skoro w zaskarżonej informacji ograniczono się do zdawkowego twierdzenia, że "w dniu [...] sierpnia 2021 r. instytucja zarządzająca PO IR przekazała informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania 3.2.2 PO IR".
Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu, Sąd uznał, że przedstawienie w sposób wyczerpujący stanowiska organu odnośnie wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie dopiero na etapie postępowania przed tut. Sądem uchybiało podstawowym dla analizowanej procedury konkursowej zasadom przejrzystości i rzetelności, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem BGK nie pozwolił stronie skarżącej na poznanie podstaw faktycznych i prawnych (w zakresie przyjmowanej interpretacji art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.
WSA zauważył, że pojęcie "wyczerpania" puli środków w ramach działania nie jest jednoznaczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego można zrekonstruować podzielane przez skład orzekający założenie, że środkiem do uściślenia znaczenia przesłanki "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów" jest kontekst systemowy. Zdaniem Sądu, dopiero rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, umożliwia precyzyjne ustalenie, czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem czy organ, pozostawiając protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Za takim rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia zwłaszcza treść art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Możliwa jest bowiem, w świetle cyt. przepisu, sytuacja zmiany przez właściwą instytucję swojej decyzji w zakresie objęcia wsparciem, w razie wystąpienia w okresie pomiędzy skierowaniem projektu do dofinansowania a dniem zawarcia umowy, okoliczności uniemożliwiających przekazanie pomocy.
Nie jest również wykluczone odstąpienie od realizacji projektu (w tym zawarcia umowy) przez samego wnioskodawcę. Dopiero więc podpisanie umów o dofinansowanie rodzi stan zobowiązania ze strony organu i korzystającego z dofinansowania, a więc z tym momentem następuje wiążące rozdysponowanie środków dotacji.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ nieprawidłowo zastosował wynikające z przepisów ustawy cyt. zasady. W tym stanie rzeczy skład orzekający uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej. Natomiast w związku z tym, że w ramach konkursu, w którym aplikowała skarżąca, środki na dofinansowanie zostały wyczerpane w części umożliwiającej dofinansowanie także jej projektu, Sąd wydał orzeczenie przewidziane w art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów (...), Sąd uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ (BGK), wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. art. 66 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyczerpanie środków, o których mowa w powyższym przepisie ma miejsce jedynie w przypadku istnienia podpisanych umów o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które wyczerpują alokację środków w ramach poddziałania, choć należało przyjąć, że środki już zostały wyczerpane;
- 2. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpoznania z uwagi na wyczerpanie środków (art. 66 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej) nie zostaną uzasadnione w sposób przejrzysty, bezstronny i rzetelny;
- 3. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 706 ze zm.) poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że kryterium decydującym o wyczerpaniu środków programu jest zawarcie umów o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, a nie udzielenie promesy, o których mowa w tym przepisie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
W ramach zarzutów kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzut błędnej wykładni art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. W jego ocenie ogłoszenie listy projektów, które zakwalifikowały się do dofinansowania rodzi zobowiązanie do zagwarantowania dostępności środków dla tych projektów, nawet jeśli nie zostały dotychczas zawarte umowy o dofinansowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji wykładnia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy wdrożeniowej jest prawidłowa. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela i przyjmuje za swój utrwalony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd (patrz przykładowe orzeczenia NSA: z 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 270/20 i I GSK 333/20 oraz z 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 526). Kluczowe znaczenie ma tu wyrażenie: "wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów", do którego odwołuje się art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.
Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania – w ramach poddziałania:
- 1) właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61;
- 2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Takie sformułowanie treści przepisu oznacza konieczność wykazania przez organ okoliczności świadczących o tym, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach właściwego działania (poddziałania) została wyczerpana. Ustawa nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez "wyczerpanie" kwoty, co nakazywało w pierwszej kolejności odwołać się do powszechnego rozumienia poddanego wykładni pojęcia. Według SJP PWN słowo "wyczerpać" ma kilka znaczeń, jednakże wszystkie z nich wskazują na definitywne zużycie, wyczerpanie czegoś (rzeczy, tematu, sił). Z kolei dokonując analizy przepisów ustawy wdrożeniowej, a zwłaszcza tych, na które powołał się wnoszący skargę kasacyjną, należy dojść do wniosku, że do wyczerpania kwoty, o którym mowa w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, dochodzi w momencie zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowanie, bo dopiero wówczas można mówić o rozdysponowaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów.
Natomiast umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania, o którym jest mowa w art. 46 ust. 1 i 3 ustawy wdrożeniowej ma charakter względny i nie może być traktowane na równi z rozdysponowaniem kwoty przeznaczonej na dofinansowanie. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3. Tak więc umieszczenie na liście rankingowej nie przesądza o rozdysponowaniu środków. Lista ta może być bowiem zweryfikowane bezpośrednio przed podpisaniem umowy lub wydaniem decyzji o dofinansowanie projektu na skutek różnych zdarzeń.
Z różnych powodów może nie dojść do zawarcia z niektórymi podmiotami zakwalifikowanymi do dofinansowania umów o dofinansowanie, na przykład na skutek rezygnacji tych podmiotów z dofinansowania lub też z uwagi na brak spełnienia przez nie warunków wymaganych przy zawarciu umowy, co w sposób naturalny może spowodować uwolnienie części zarezerwowanych na ten cel środków i pozwolić na dofinansowanie kolejnego projektu z listy rezerwowej. Wykładając art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej nie można zapominać o treści ramowych wytycznych dla organów przyznających dofinansowanie do projektów zgłoszonych do konkursów. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja ma obowiązek przeprowadzania wyborów projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz przy zapewnieniu wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.
Z powyższych względów należy więc podzielić pogląd Sądu I instancji, że przez wyczerpanie alokacji, o którym jest mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, nie można uznać sporządzenia listy rankingowej projektów wytypowanych do dofinansowania. Ten etap postępowania nie kończy definitywnie podziału środków przeznaczonych na ten cel. Z tego względu dopiero podpisanie umów o dofinansowanie (wydanie decyzji o dofinansowanie) na łączną kwotę rozdysponowującą gwarantowane na ten cel środki pieniężne w ramach działania (poddziałania), obiektywnie daje podstawę do uznania, że zostały one wyczerpane.
Tym samym zarzut naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię należało uznać za niezasadny. Nie jest też trafna argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2018 r. sygn.. akt II GSK 152/18. W wyroku tym wskazano tylko, że "pojęcia wyczerpania kwoty nie można rozumieć jako rzeczywistego wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania, czyli wydatkowania ich poprzez faktyczne wypłacenie uprawnionym podmiotom." Pogląd ten nie jest sprzeczny z wyrażonym w zaskarżonym wyroku i podzielanym przez Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Wydatkowanie kwot na podstawie zawartych umów o dofinansowanie jest oczywiście następstwem zawarcia umów i ich realizacji. Tak więc samo zawarcie umów o dofinansowanie uznawane w zaskarżonym wyroku za wyczerpanie środków następuje przed wydatkowaniem środków, a co za tym idzie to nie rzeczywiste wydatkowanie środków na podstawie zawartych umów stanowi wyczerpanie środków, a już zawarcie wiążących umów.
Taką samą argumentację należy odnieść do art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zgodnie z tym przepisem Bank Gospodarstwa Krajowego przyznaje promesy premii technologicznej do wyczerpania środków przewidzianych na udzielanie premii technologicznych określonych w Programie Operacyjnym Inteligentny Rozwój na lata 2014-2020. Przepis ten uzależnia ustanie możliwości przyznania promes kredytowych od wyczerpania środków. Pojęcie wyczerpania środków i w tym przypadku należy rozumieć tak, jak w przypadku tego samego określenia zawartego w art.. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.
Zauważyć trzeba, że przyznanie promesy rodzi zobowiązanie po stronie BGK, jednak jej przyznanie nie oznacza automatycznego zawarcia umowy o wypłatę premii technologicznej, gdyż to uzależnione jest od oświadczenia wnioskodawcy zawierającego taką umowę oraz spełnienia jeszcze innych warunków ustawowych. Wskazać należy, że z samej ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej wynikają warunki jakie muszą być spełnione przez wnioskodawcę, aby doszło do zawarcia umowy o wypłatę premii technologicznej.
W myśl art. 21d ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy pomoc finansowa dotycząca wspierania innowacyjności nie może być udzielona:
- 1) podmiotowi określonemu w art. 21c pkt 1 lub przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, obrotowi gospodarczemu, systemowi bankowemu, karno-skarbowe albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych;
- 2) podmiotowi określonemu w art. 21c pkt 2-5, niebędącemu osobą fizyczną, jeżeli członek jego organów zarządzających bądź wspólnik spółki osobowej został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa, o których mowa w pkt 1;
- 3) podmiotowi określonemu w art. 21c pkt 2-5, który:
- a) posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub
- b) pozostaje pod zarządem komisarycznym bądź znajduje się w toku likwidacji albo postępowania upadłościowego;
- 4) podmiotowi zbiorowemu, wobec którego sąd orzekł zakaz korzystania z dotacji, subwencji lub innych form wsparcia finansowego środkami publicznymi.
Zauważyć trzeba, że pomiędzy przyznaniem promesy premii technologicznej a zawarciem umowy o wypłatę premii technologicznej mija pewien okres, w czasie którego może dojść do zaistnienia choćby jednej z przesłanek, o których mowa w art. 21d ust. 1 pkt 1-4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, które uniemożliwiają zawarcie umowy. Zaistnienie jednego ze wskazanych warunków, np. powstanie jakiejkolwiek zaległości z tytułu należności publicznoprawnych uniemożliwia przyznanie pomocy finansowej. Nie można zatem przyjąć, że przyznanie promes premii technologicznych przekraczających kwotowo ustalony limit tej pomocy może być uznane za wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, w rozumieniu art. 66 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.
Należy też zauważyć, że BGK w swoim piśmie z 23 września 2021 r., które było przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, nie powoływało się na sytuację, o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, tylko na art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.
W konsekwencji prawidłowej wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej Sąd I instancji zasadnie też uznał, że naruszony został art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez niedostateczne wyjaśnienie w rozstrzygnięciu o pozostawieniu protestu bez rozpoznania przyczyn pozostawienia protestu bez rozpoznania. Posłużono się tylko bardzo ogólnikowe stwierdzeniem, że wyczerpana została kwota przeznaczona na dofinansowanie bez wyjaśnienia, na czym wyczerpanie tej kwoty polegało – to jest bez wyjaśnienia, jak organ rozumie to pojęcie oraz jaka konkretnie sytuacja faktyczna (sporządzenie listy rankingowej, czy może podpisanie umów) spowodowała wyczerpanie środków. Powołanie się tylko na ogólnikową informację Instytucji Zarządzającej o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie bez podania szczegółów tej informacji nie mogło zostać uznane za uzasadnienie przejrzyste i rzetelne, zgodne z wymogami art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Zatem zarzuty skargi kasacyjnej nie były uzasadnione, gdyż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że ocena projektu ze względu na pozostawienie protestu bez rozpoznania została dokonana z naruszeniem prawa.
Ze względu na przedstawioną argumentację postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa należało uznać za nieusprawiedliwione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).