Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 534/11, oddalił skargę M.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] października 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] czerwca 2008 r. Agencja Celna U. Spółka z o.o. działająca z upoważnienia M.M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar – liny stalowe ocynkowane, galwanizowane, importowane z Korei (wg faktury [...] z dnia 20 kwietnia 2008 r.). Zgłoszenie celne, obejmujące cztery rodzaje lin o różnych przekrojach, zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod nr SAD Nr [...]. Eksporterem towaru była firma Y. Co Ltd. Towar został objęty wnioskowaną procedurą i określona została kwota należności celnych (A00) w łącznej wysokości 0 zł (z zastosowaniem stawki celnej erga omnes 0%). Organ celny zwolnił towar od wnioskowanej procedury bez przeprowadzenia weryfikacji.
Po uzyskaniu informacji o ujawnionych przez Biuro Kontroli OLAF nieprawidłowościach w zakresie deklarowanego pochodzenia lin stalowych (SWR) sprowadzanych do Unii Europejskiej z Korei Południowej, Naczelnik Urzędu Celnego w G., postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., wszczął postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Pozyskany w trakcie postępowania raport nr OF/2006/0397 Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wskazywał, że towar deklarowany jako pochodzący z Korei Południowej faktycznie pochodził z Chińskiej Republiki Ludowej.
Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. określił dla towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] kraj pochodzenia Chiny i określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 60,40 % oraz niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 93.083 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo Celne.
Jako podstawę prawną przedmiotowej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Na podstawie udostępnionej przez Komitet Łącznikowy Przemysłu Lin Stalowych UE dokumentacji importowej przy współpracy z koreańskimi służbami celnymi oraz koreańskim Ministerstwem Wiedzy o Gospodarce ustalono, że firma Y. Co Ltd. nie jest producentem lecz hurtownikiem, a eksportowane przez nią wyroby stalowe pochodzą z Chin. Z raportu wynika, że firma ta była ścigana sądownie przez koreańskie służby celne w związku z zarzutami składania fałszywych deklaracji w celu uzyskania świadectw pochodzenia. Wynika z niego również, że mimo że świadectwo pochodzenia nr ref. 001-08-0212349 z dnia 29 kwietnia 2008 r. potwierdza koreańskie pochodzenie towaru (Annex D.2 poz.157), faktycznie pochodzi on z Chin. W związku z powyższym świadectwo zostało wydane na podstawie nieprawdziwych danych, przedstawionych przez eksportera.
Mając na uwadze opisane okoliczności organ uznał, że dla przedmiotowego towaru pochodzącego z Chin, klasyfikowanego do kodu TARIC 7312 10 81 19 oraz 7212 1085 19 stawka erga omnes (A00) nie uległa zmianie, a stawka cła antydumpingowego ostatecznego (A30) wynosiła 60,40 % od wartości celnej towaru.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w G., decyzją z dnia [...] października 2011 r. (nr [...]) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części orzekającej o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części zaś zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy zaznaczył, że w zgłoszeniu celnym jako kraj pochodzenia towaru wskazano Koreę Południową, podczas gdy przedmiotowy towar miał faktycznie chińskie pochodzenie. Organ podkreślił, że (jak wynika z raportu przekazanego przez OLAF) firma Y. jest hurtownikiem, a nie producentem lin, a eksportowane przez nią wyroby pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, natomiast spółki Y. oraz Y. uznane są za jedną spółkę. Wskazane w decyzji świadectwo pochodzenia (przyporządkowane partii towaru odprawionej przedmiotowym zgłoszeniem z dnia 3 czerwca 2008 r.) zostało uznane za nieważne, w związku z tym, że towar faktycznie pochodził z Chin.
Organ wskazał, że dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej Taryfa Celna Wspólnot Europejskich przewidywała w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego stawkę celną erga omnes (konwencyjną) w wysokości 0 % oraz środek taryfowy w postaci cła antydumpingowego (A30) w wysokości 60,4 % zgodnie z Rozporządzeniem Rady (UE) Nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli(...).Rozporządzeniem tym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, w tym lin stalowych zamkniętych, oprócz lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm, objętych m. in. kodami Taric: 7312 10 82 19, 7312 10 84 19, 7312 10 86 19 pochodzących z Indii, Chińskiej Republiki Ludowej, Ukrainy i Republiki Południowej. Organ wyjaśnił ponadto istniejące różnice w kodach CN na poziomie 8 cyfry wykazując, że wcześniejsze kody zostały zastąpione kodami o innej numeracji, jednak opis towaru pozostał nie zmieniony i dotyczy nadal lin stalowych o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego powyżej 3 mm.
W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie naliczył ostateczne cło antydumpingowe na przedmiotowy towar. Jednocześnie organ wskazał, że istnieją podstawy do odstąpienia od naliczania odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne. Zdaniem organu, mimo że importer posłużył się nieprawidłowym świadectwem pochodzenia, to biorąc pod uwagę wyjaśnienia zawarte w odwołaniu i treść raportu OLAF uznać należało, że importer nie miał wpływu na wydanie dowodu pochodzenia, ani możliwości faktycznego sprawdzenia danych w nim zawartych, przede wszystkim pochodzenia towaru. Organ wskazał, że dowód pochodzenia spełniał wszystkie wymogi formalne, wobec czego strona miała prawo sądzić, że towar posiada koreańskie pochodzenie.
W odniesieniu do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w G. przyznał, że zachodzi sprzeczność między przepisami wskazanymi w podstawie prawnej i w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jednak dotyczy ona jedynie kwestii przywołanych rozporządzeń Komisji (WE) nr 734/2009 i 400/2010, które faktycznie nie istniały w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ zaznaczył, że w podstawie prawnej decyzji przywołano prawidłowe przepisy prawa, w tym rozporządzenie Rady (WE)nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r., wobec czego nie stosowano prawa z mocą wsteczną. W ocenie organu, zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej jest więc chybiony, gdyż przepis ten odnosi się do decyzji ostatecznych.
Ponadto organ zaznaczył, że raporty OLAF stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych kontrolerów. Raport OLAF traktować należy tak, jak protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji polskiej, czyli jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym, jak wskazał organ, skoro informacje zawarte w raporcie OLAF świadczą o tym, że świadectwo pochodzenia przyporządkowane partii towaru, odprawionej zgłoszeniem [...], zostało uznane za nieważne, dawało to organowi celnemu podstawy do kontroli zgłoszenia celnego w trybie art. 78 ust. 2 i ust. 3 WKC i w konsekwencji podstawy do wydania decyzji z dnia 25 maja 2011 r. Zdaniem organu w niniejszym postępowaniu nie zachodziła konieczność uruchomienia procedury wynikającej z art. 46, art. 47, art. 54, art. 63, art. 65 Kodeksu Wykonawczego do WKC.
M.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., domagając się stwierdzenia jej nieważności lub jej uchylenia w całości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że stronie nie udostępniono wszystkich dokumentów zawartych w aktach (niepełny Raport OLAF, a jedynie wybrane fragmenty, istotne dla sprawy w ocenie organu) oraz podniósł zarzut przedawnienia należności celnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. oddalił skargę.
Sąd wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie było określenie pochodzenia przedmiotowego towaru oraz podstawy stwierdzenia przez organy celne, że importowany towar pochodzi nie z Korei Południowej, a z Chińskiej Republiki Ludowej. Sąd zaznaczył, że organy celne oparły swe ustalenia na treści raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). W ocenie Sądu w związku z art. 9 rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz. U. UE. L. 99.136.1) raport taki należało traktować jak protokół z kontroli. Jak wskazał Sąd, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Nadto Sąd podkreślił, że na tle stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości Sądu.
W związku z powyższym Sąd wskazał, że z raportu wynika m.in., że koreańskie służby celne potwierdziły, że eksportowany przez spółki Y. i Y. (uznane w zasadzie za jedną spółkę) towar pochodził z Chin. Stwierdzono, że spółki te złożyły fałszywe deklaracje co do pochodzenia produktów eksportowanych oraz że nie produkowały partii towarów objętych dochodzeniem, w związku z czym były one ścigane sądownie i skazane za przestępstwa kryminalne. Sąd zaznaczył, że Koreańska Izba Handlu i Przemysłu, odpowiadająca za wydawanie świadectw pochodzenia oraz ich weryfikację udzieliła odpowiedzi OLAF, że weryfikacja świadectw pochodzenia ograniczała się do świadectw pochodzenia wydanych w okresie krótszym niż dwa lata temu (od kwietnia do maja 2007 r.), odpowiedzi muszą być uznane za wyniki dochodzenia administracyjnego zgodnie z zasadami koreańskimi, a eksportowane SWR (liny z drutu stalowego) przez Y. pochodzą z Chin.
Ponadto OLAF otrzymał dokumentację dotyczącą prowadzenia przez spółki Y.W. oraz Y. w latach 2008-2009 importu i eksportu chińskich lin z drutu stalowego. Władze koreańskie przedłożyły kopie wyroków koreańskich oraz dołączyły listy przestępstw- wykazy zweryfikowanych partii towaru. Eksportowane partie towaru wymienione na tych listach pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej.
Sąd podkreślił, że świadectwo pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego z dnia 3 czerwca 2008 r., którym objęty był przedmiotowy towar, w sposób wyraźny zostało wymienione w raporcie w pozycji 157 Annex D.2. Z treści raportu wynikało, że towary wymienione na listach, na których znajduje się także przedmiotowe świadectwo pochodzenia, pochodziły z Chin, a nie z Korei Południowej. Sąd wskazał, że z dowodu, jakim jest raport OLAF wynikało, że choć świadectwo pochodzenia o numerze 001-08-0212349 deklarowało koreańskie pochodzenie towaru, to faktycznie towar był pochodzenia chińskiego. W tej sytuacji niezasadne były, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia i uzasadnienia związku rzekomo popełnionych przestępstw przez firmę Y.W. z towarami importowanymi przez skarżącego, braku jakiegokolwiek powiązania między tymi czynami, a importem, braku odniesień do numerów faktur, dat i numerów listów załadunkowych, odniesienia do świadectw pochodzenia, sfałszowania przedmiotowego świadectwa pochodzenia.
Jak zaznaczył Sąd, z raportu wynikało, że właściwe władze koreańskie weryfikowały świadectwa pochodzenia towaru wystawione na rzecz różnych firm, w tym firmy Y.W., od kwietnia do maja 2007 r. przez okres około dwóch lat i wyniki tej weryfikacji wykazały chińskie pochodzenie towaru. W świadectwie pochodzenia nr 001-08-0212349 z dnia 29 kwietnia 2008 r., które mieści się w tym właśnie przedziale czasowym, w rubryce 8 wymieniona jest firma Y.W., i świadectwo to dołączone zostało do zgłoszenia celnego z dnia 3 czerwca 2008 r., którym objęty był przedmiotowy towar. W związku z tym brak odniesień w raporcie np. do numerów faktur nie ma w tej sytuacji znaczenia, bowiem w/w świadectwo dotyczy towaru objętego tym zgłoszeniem celnym.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji opierając się przy ustaleniu stanu faktycznego na treści raportu OLAF dokonały tego w sposób prawidłowy i wywiodły z niego zasadne wnioski, nie naruszając przepisów Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że brak było podstaw do uruchomienia procedury wynikającej z przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 2 lipca 1993 r. nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.93.253.1 ze zm.) w celu weryfikacji świadectwa pochodzenia.
Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Rozporządzenia Rady WE nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U.UE.L.2005.299.1 ze zm.), przez zastosowanie przepisów tego rozporządzenia. Sąd wskazał, że zarzuty skargi w tym zakresie osadzają się na przyjęciu tezy, że nie zostało wykazane, iż przedmiotowy towar nie pochodzi z Korei. Jednak, jak wyżej wskazano, na podstawie przeprowadzonego dowodu (raportu OLAF) ustalono, że przedmiotowy towar jest pochodzenia chińskiego.
Jak wskazał Sąd, skarżący wywodził także, że Rozporządzenie Rady nie ma w sprawie zastosowania, bowiem nie dotyczy przedmiotowego towaru przywiezionego z Korei, a z Rozporządzenia wynika, że na mocy decyzji Komisji zakończono dochodzenie bez nakładania środków wobec produktów przywożonych z Korei. W odniesieniu do powyższego Sąd zaznaczył, że przedmiotowe Rozporządzenie dotyczy przywozu towarów pochodzących z Korei (pkt 1.2 (4)), a przedmiotowy towar nie jest, co wykazano powyżej, towarem pochodzącym z Korei lecz z Chin.
W odpowiedzi na zarzut dotyczący sprzeczności między uzasadnieniami decyzji organów obu instancji oraz nieprawidłowego utrzymania w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, Sąd wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji przywołał przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 734/2009 i Rozporządzenia Rady (UE) Nr 400/2010, które nie mogły mieć w sprawie zastosowania, bowiem nie istniały w dacie dokonania zgłoszenia celnego (w dniu 3 czerwca 2008 r.). Jednocześnie Sąd wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w G. odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasadnie stwierdzając, że organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał prawidłowe przepisy prawa (czyli rozporządzenie Rady (WE)nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r.).
Sąd wskazał, że organ odwoławczy dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego, nie wymagającego uzupełnienia, w oparciu o prawidłową podstawę prawną, która została też przywołana przez organ I instancji. W związku z powyższym Sąd nie dostrzegł podstaw do wyeliminowania przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i wskazał, że zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej w tym kontekście jest chybiony, bowiem przepis ten odnosi się do decyzji ostatecznych. Ponadto Sąd nie dopatrzył się wpływu omawianego uchybienia na wynik sprawy.
Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu nieudostępnienia całości dokumentów, w tym załącznika D2, Sąd wskazał, że skarżący postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] maja 2011 r. został zawiadomiony, że raport OLAF wchodzi w skład materiału dowodowego. Ponadto, jak zaznaczył Sąd, w aktach znajduje się notatka służbowa z dnia 19 maja 2011 r., z której wynika, że skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym, odmawiając pisemnego potwierdzenia tego faktu. W odpowiedzi na zarzut skargi, Sąd zaznaczył, że z raportu wyłączono treści nie dotyczące skarżącego, a Raport OLAF i Annex D.2 znajdują się w aktach sprawy.
Ponadto treść raportu, w tym Annex D.2, opisywana była w decyzji organu tak pierwszej, jak i drugiej instancji. Zdaniem Sądu niewydanie odpisu dokumentu na początkowym etapie postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że strona znała treść tego dokumentu.
Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących pominięcia i nieodniesienia się przez organ odwoławczy do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] lipca 2011 r., umarzającej postępowanie w sprawie innego zgłoszenia celnego z dnia 22 sierpnia 2008 r. z uwagi na to, że w Raporcie OLAF brak jednoznacznego wskazania, że przedłożone do tegoż zgłoszenia świadectwo pochodzenia potwierdza nieprawidłowe dane. Sąd zaznaczył ponadto, że wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy odniósł się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak wskazał Sąd, wynika, że takie rozstrzygnięcie spowodowane było faktem, iż świadectwo pochodzenia dołączone do zgłoszenia celnego nie było ujęte w przedmiotowym raporcie OLAF.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, nie mogło być w tej sytuacji mowy o wydaniu różnych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym, bowiem stan faktyczny obu spraw diametralnie się różnił (w przywołanej sprawie nie zakwestionowano skutecznie świadectwa pochodzenia towaru).
Ponadto, w ocenie Sądu, niezasadny był podniesiony w skardze zarzut przedawnienia. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie zgłoszenia celnego dokonano w dniu 3 czerwca 2008 r., a decyzja organu pierwszej instancji z dnia 25 maja 2011 r. została skarżącemu doręczona w dniu 27 maja 2011 r., czyli przed upływem trzech lat.
Również, dokonując z urzędu oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego jej uchyleniem, ani istnienia przyczyn nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przywołał i zastosował przepisy prawa niezbędne do właściwego rozpatrzenia niniejszej sprawy, w której naliczono ostateczne cło antydumpingowe na przedmiotowy towar i uwzględnił istnienie podstaw do odstąpienia od naliczania odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy- Prawo Celne. Organ wyjaśnił także różnice w kodach CN na poziomie 8 cyfry wykazując, że kody zostały zastąpione kodami o innej numeracji przy niezmienionym opisie towaru. Zdaniem Sądu organy prawidłowo wyliczyły również kwoty należności wynikające z długu celnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik M.M. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., które miało wpływ na treść orzeczenia, a to uniemożliwienie stronie wglądu i możliwość zapoznania się przez nią ze znajdującym się w aktach sprawy oryginałem raportu OLAF, a w szczególności z załącznikiem do tego raportu Annxes- Part 2,załącznik D2, pozycja 157 przez co całkowicie pozbawiono stronę możności obrony swych praw, utajnienie przed stroną możności obrony swych praw, utajnienie przed stroną części materiału dowodowego,
- 2) obrazę przepisów prawa materialnego a to Rozporządzenia Rady WE nr 1858/2005 z 8 listopada 2005 roku nakładającego cło antydumpingowe na przywóz lin i kabli z Chińskiej Republiki poprzez błędne przyjęcie, iż importowany towar jest pochodzenia chińskiego, a nie koreańskiego i uznanie, iż zachodzą przesłania do wymierzenia cła antydumpingowego,
- 3) rażące naruszenie art. 187 o.p. przez oparcie orzeczenia na niepełnym i częściowym materiale dowodowym z całkowitym pominięciem możliwości weryfikacji dowodu w postaci oryginału raportu OLAF, co uniemożliwiło się odniesienie o niego, a umożliwiło organowi ewentualne manipulowanie tym dowodem,
- 4) obrazę przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd wyroku nie na podstawie całości akt, lecz tylko na jego części, z wyłączeniem oryginału raportu OLAF (zawartego na płycie CD w zapieczętowanej kopercie) co uniemożliwiało prawidłową ocenę i weryfikację materiału dowodowego i twierdzenia stron postępowania.
W oparciu o powyższe zarzuty kasator wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania lub
- 2) gdyby Sąd uznał, iż w sprawie nie ma naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, na mocy art. 188 p.p.s.a. o:
- a) uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] października 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] maja 2011 r., dla towarów objętych zgłoszeniem celnym [...]- w części w jakiej zaskarżona decyzja została utrzymana,
- b) przeprowadzenie dowodu z:
- - kopii wniosku skarżącego do WSA G., z dnia 13 kwietnia 2012r., (oryginał w aktach sprawy) wraz z adnotacją Prezesa WSA o odmowie udostępnienia płyty CD zawierającej oryginalną wersję raportu OLAF,
- - kopii maila z 19.09.2007., dotyczącego spotkania skarżącego z przedstawicielami firmy Y.,
- - kserokopii zapisu z dowodu osobistego M.M. dotyczącego jego zatrudnienia na okoliczność utajnienia i odmowy udostępnienia skarżącemu dokumentu OLAF w oryginale oraz wykazania, że właściciel firmy M. M.M., z uwagi na swoje doświadczenie handlowe dotyczące handlu linami stalowymi nie dokonał (i nie mógł dokonać) zakupu lin stalowych z Chin (zła ich jakość, niska cena) lecz zakupił faktycznie liny stalowe pochodzenia koreańskiego (wysoka jakość i cena dla tego rodzaju towaru).
Ponadto strona wnosząca skargę kasacyjną wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący jest przekonany, że z treści raportu w ogóle nie wynika, że zostało przez Komisję OLAF jednoznacznie stwierdzone, że konkretny towar w postaci lin stalowych zaimportowany przez M. posiada pochodzenie chińskie, a nie południowokoreańskie. Według dotychczasowej wiedzy skarżącego przywołane przez organ celny (a całkowicie utajnione dla skarżącego) dokumenty raportu OLAF nie mogą dotyczyć w ogóle przedmiotowego towaru. Ponadto wskazano, że skarżący został całkowicie pozbawiony możności obrony swoich praw, wobec utajnienia przed nim treści raportu OLAF i zmuszony jest powoływać się na swoje doświadczenie i argumentację logiczną, z której wynika, że wbrew ustaleniom Sądu (przyjętym za twierdzeniami organów celnych) nie jest możliwe przypisanie konkretnego towaru do kwestionowanej przez Komisję OLAF partii towarów, a między innymi świadczyć o tym może porównanie dat importu, cen itp.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 25 maja 2012 r. pełnomocnik M.M. podtrzymał, w imieniu swojego mocodawcy, skargę kasacyjną, odniósł się krytycznie do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną i przytoczył argumenty na poparcie wywiedzionych w skardze kasacyjnej twierdzeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do jej rozpoznania na wstępie należy stwierdzić, iż nie mógł być uwzględniony wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego.
Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...). Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu kasacyjnym może mieć zastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, o którym mowa w tym przepisie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej podstawami i wnioskami, co de facto wyklucza możliwość prowadzenia postępowania dowodowego.
Istotą postępowania kasacyjnego jest bowiem kontrola zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji w kontekście podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów pod adresem tego Sądu. Zatem należy przyjąć, że art. 106 § 3 p.p.s.a. ma zastosowanie do postępowań prowadzonych przed sądem I instancji, co potwierdza też miejsce jakie zajmuje ten przepis w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w dziale III pn. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Przechodząc do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów natury procesowej.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że przepis ten stanowi jedną z podstaw kasacyjnych, a co za tym idzie nie ma zastosowania w postępowaniu przed Sądem I instancji.
Podobnie, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej i art. 133 p.p.s.a.
Z powołanej w skardze kasacyjnej argumentacji można wywnioskować, iż strona nie zgadza się treścią raportu OLAF z dnia 31 stycznia 2011 r., kwestionując zarazem zawarte w nim ustalenia odnośnie pochodzenia SWR.
Wskazywana przez stronę okoliczność (utajnienie raportu) nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Wprawdzie organ odwoławczy postanowieniem wyłączył z akt sprawy raportu w zakresie nie dotyczącym strony postępowania ze względu na interes publiczny, to jednak strona miała możliwość zapoznania się z jego treścią. Strona w dniu 19 maja 2011 r. (a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji) zapoznała się osobiście ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym również z raportem OLAF, który był włączony do akt sprawy, jednak odmówiła podpisania potwierdzenia zapoznania się z aktami sprawy.
Następnie w dniu 17 sierpnia 2011 r. (a więc przed wydaniem decyzji przez organ II instancji) z aktami sprawy zapoznał się pełnomocnik substytucyjny M.F., wykonując zdjęcia poszczególnych kart materiału dowodowego, co potwierdził przez złożenie podpisu. Zatem, na podstawie przytoczonych powyżej okoliczności brak jest podstaw do twierdzeń, że stronie ograniczono możliwość wglądu do akt sprawy czy też procedowano na podstawie materiału, wyłączonego z akt sprawy. Strona nie przedstawiła też żadnych dowodów, które zaprzeczałyby temu poglądowi i mogłyby podważyć dokonane w sprawie ustalenia.
Tym samym należy przyjąć, iż importowany towar (SWR) nie pochodził, jak zadeklarowała strona z Korei Południowej, ale jak przyjęły organy celne – z CHRL. Strona nie wykazała też, że zgromadzony materiał jest np. niekompletny czy też prowadzi do sprzecznych wniosków. Strona nie zakwestionowała również ustaleń organu celnego, z których wynika, że świadectwo pochodzenia o nr ref. 001-08-0212349 z dnia 29 kwietnia 2008 r. (Annex D.2 poz. 157 stanowiący załącznik do raportu OLAF), dołączone do zgłoszenia celnego z dnia 3 czerwca 2008 r., zostało wydane na podstawie danych nieprawdziwych. Innymi słowy strona nie wykazała w jakikolwiek sposób, że w sprawie mogło dojść do naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady WE nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r., które w ocenie autora skargi kasacyjnej polega na przyjęciu, iż importowany towar jest pochodzenia chińskiego, a nie koreańskiego i uznaniu, że zachodzą przesłanki do wymierzenia cła antydumpingowego, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zatem wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany przede wszystkim do prawidłowego wskazania podstaw kasacyjnych, a więc konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, jak też wykazania na czym to naruszenie miałoby polegać.
Wnoszący skargę kasacyjną powołał w podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego cały akt prawa, co nie odpowiada ustawowym wymogom prezentacji podstaw kasacyjnych. Powołany rozporządzeniem zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96. Rozporządzenie to jest wielowątkowe i składa się szereg norm prawnych, a co za tym idzie zarzut powinien być na tyle skonkretyzowany, aby nie budziło wątpliwości o jaką normę tego rozporządzenia chodzi.
Podsumowując, za niezasadny należało więc uznać zarzut naruszenia prawa materialnego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.