Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 21 września 2021r.,sygn. akt III SA/Lu 378/21 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę J.M. (dalej też: "strona", "skarżący") i uchylił decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Dyrektor") z 4 maja 2021r., nr [...] oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej też: "Kierownik BP ARiMR", "organ I instancji") z 25 lutego 2021r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020, orzekając o kosztach postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 12 maja 2020r. za pomocą aplikacji eWniosekPlus J.M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w C. wniosek o przyznanie płatności na rok 2020, do którego dołączył umowę kontraktacji na uprawę i dostawę buraków cukrowych zawartą 6 lutego 2020r., jednakże przedmiotowa umowa zawierała brak w postaci braku podpisu strony. W dniu 17 lipca 2020r. skarżący złożył za pomocą aplikacji eWniosekPlus w Biurze Powiatowym ARiMR w C. zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2020, dołączając umowę kontraktacji na uprawę i dostawę buraków cukrowych z uzupełnionym podpisem.
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., decyzją z 25 lutego 2021r.:
- - odmówił przyznania J.M. płatności na rok 2020r. do powierzchni buraków cukrowych;
- - przyznał J.M.: 1.Jednolitą Płatność Obszarową w wysokości 10.123,77 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 166,44 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 2.Płatność za zazielenienie w wysokości 6.776,87 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 111,42 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 3.Płatność redystrybucyjną w wysokości 3.271,72 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 53,79 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 4.Kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 163,17 zł.
Organ I instancji uzasadnił, że brak podpisu na umowie kontraktacji jest błędem kontroli kompletności, który można było uzupełnić tylko do dnia 10 lipca 2020r.
W odwołaniu od powyższej decyzji J.M. podniósł, że nie zgadza się rozstrzygnięciem. Wskazał, że gdyby miał jakąkolwiek informację o brakach to uzupełniłby je w terminie. Skarżący podkreślił, że o błędzie dowiedział się 17 lipca 2020r. od pracownika ARiMR.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 4 maja 2021r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji podniósł, że kwestia materialnoprawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2020 została uregulowana m.in. w ustawie z 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2020r., poz. 1341 ze zm., dalej też: "ustawa o płatnościach"). Wskazał, że płatności bezpośrednie są przyznawane na wniosek rolnika, w oparciu o oświadczenia i dane wskazane przez rolnika w złożonym wniosku, a organ jest związany żądaniem strony wyznaczonym treścią wniosku. Organ II instancji z odniesieniem do mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego uzasadnił przyznanie skarżącemu poszczególnych rodzajów płatności. W kwestii spornej co do płatności związanej do powierzchni upraw buraków cukrowych wyjaśnił natomiast, że skarżący ubiegając się o przyznanie płatności związanej do powierzchni upraw buraków cukrowych nie dołączył do wniosku w ustawowym terminie prawidłowego dokumentu o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o płatnościach.
Wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od 15 marca do 15 maja. Natomiast w myśl § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8 maja 2020r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2020r. (Dz.U. z 2020r., poz. 835) w 2020r. wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie do 15 czerwca. W związku z powyższym, w roku 2020 wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego można było złożyć w terminie od 15 marca do 15 czerwca. Wyjaśnił, że jak stanowi art. 21 ust. 2 ww. ustawy, termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu. Termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu jest terminem prawa materialnego, którego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym.
W ocenie organu odwoławczego na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe dodanie dodatkowych dokumentów potwierdzających prawo do otrzymania płatności związanej do uprawy buraka cukrowego na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o płatnościach i rozszerzenie wniosku o przyznanie płatności. Było to dopuszczalne, ale w terminie, który upłynął w dniu 10 lipca 2020r. i termin ten nie podlega przywróceniu. Brak podpisu na umowie kontraktacji, w ocenie organu odwoławczego, nie może być traktowany jako oczywista omyłka czy oczywisty błąd, ale jako nieprawidłowość mająca istotny wpływ na przyznanie płatności. Bez tego elementu umowy nie jest zatem możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku w tym zakresie. O ile bowiem sam brak wymaganego załącznika w postaci umowy kontraktacji dałby się stwierdzić na etapie wstępnej kontroli kompletności wniosku, o tyle już stwierdzenie braków elementów tego załącznika zawartych w jego treści istotnych dla rozstrzygnięcia możliwe było dopiero po odczytaniu i analizie całości jego treści, co mogło z kolei zostać stwierdzone dopiero na etapie kontroli administracyjnej, przeprowadzonej w późniejszym okresie.
Wskazał, że przy przyjmowaniu wniosków są one sprawdzane pod względem kompletności w zakresie wymaganych dokumentów, jednakże nie są i nie mogą być weryfikowane pod względem zwartości merytorycznej, co częstokroć wymaga żmudnej i długotrwałej analizy. Organ odwoławczy odwołująca się o treści art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, dalej: "rozporządzenie nr 809/2014"). Podkreślił, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że wykrycie tej nieprawidłowości było od skarżącego niezależne i obiektywnie niemożliwe. To skarżący zawierając umowę kontraktacji i znając warunki przyznania płatności powinien szczególnie dopilnować by zawierana umowa była kompletna i zawierała wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Dodał również, że skarżący miał możliwość sprawdzenia w aplikacji eWniosekPlus, czy wszystkie dokumenty stanowiące załączniki do wniosku zostały złożone prawidłowo i czy są kompletne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę.
Wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy odmówiły skarżącemu przyznania płatności do powierzchni upraw buraków cukrowych. Przywołując mające zastosowanie w sprawie przepisy podniósł, że w 2020r. ostateczny terminem składania wniosków mijał 10 lipca, z tym, ze złożenie wniosku po 15 czerwca skutkowało pomniejszeniem płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia. Przypomniał, że w okolicznościach sprawy wraz z wnioskiem o przyznanie płatności złożonym 12 maja 2020r. skarżący dołączył umowę kontraktacji na uprawę i dostawę buraków cukrowych zawartą 6 lutego 2020r., bez swojego podpisu. Okolicznością niesporną jest, że przedmiotowy brak został konwalidowany przez skarżącego w dniu 17 lipca 2020r.
Przywołując art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach wskazał jednakże, że stosownie do treści tego przepisu w przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 k.p.a. nie stosuje się. W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów (art. 23 ust. 2 ustawy).
W ocenie WSA z treści powołanego przepisu wprost więc wynika, że organ "niezwłoczne" informuje rolnika o stwierdzonych "brakach" wniosku oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie. W tym zakresie ustawodawca nie pozostawia organowi swobody, poza dwoma wyjątkami, po pierwsze, gdy upłynął termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności, a po drugie, gdy w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych (art. 64 § 1 k.p.a.). Wskazywany w powyższym przepisie termin "niezwłocznie" oznacza obowiązek spełnienia określonej czynności bez zbędnej zwłoki, a więc w jak najkrótszym czasie, mającym na względzie okoliczności miejsca i czasu.
Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, organ co do zasady powinien niezwłocznie poinformować rolnika o dostrzeżonych brakach wniosku (załączników do wniosku) o przyznanie płatności, bez względu na ich charakter, zważywszy, że w dniu złożenia wniosku (12 maja 2020r.) nie upłynął jeszcze ostateczny termin do jego złożenia (10 lipca 2020r.).
WSA podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, aby organ wywiązał się z obowiązku informacyjnego w trybie art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach. Natomiast w okolicznościach sprawy nie można pominąć, iż dołączona do wniosku umowa posiadła tylko 1 stronę, zatem w ocenie WSA, brak ten, wbrew twierdzeniom organu, w tej sprawie można było stwierdzić przy wstępnej kontroli wniosku. Takie zaś uchybienie organu w świetle treści art. 23 ust. 1 i w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach (stania na straży praworządności i obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego), stanowi o naruszeniu tych przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że uniemożliwiło stronie uzupełnienie braku wniosku w terminie uzasadniającym jego merytoryczne rozpoznanie. Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechań organu, polegających na niewykonaniu objętych przepisami prawa obowiązków organu do konkretnego zachowania (podjęcia czynności) bez zbędnej zwłoki.
Samo zaś skumulowanie w krótkim czasie wpływu wniosków o przyznanie płatności i związane z tym spiętrzenie prac organu nie powinno pozbawiać stronę przyznanego jej prawa do uzyskania od organu informacji w omawianym zakresie, zwłaszcza w sytuacji, gdy skutkiem tego może być pozbawienie rolnika wnioskowanej płatności. Strona ma bowiem prawo oczekiwać, że organ powiadomi ją w odpowiednim terminie o zauważonych brakach. W konsekwencji powyższego wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie odnieść się merytorycznie do wniosku strony o przyznanie płatności na 2020r. w tym w zakresie przyznania płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych z uwzględnieniem znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kompletnej umowy kontraktacji.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 5 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy oraz w związku z art. 21 ust. 1 i 2 tej ustawy, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd decyzji organów obu instancji będące wynikiem wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organy administracyjne naruszyły przepisy postępowania tj. art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach a w konsekwencji art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
- II. Naruszenie prawa materialnego:
- - art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z 11 marca 2014r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.U.E.L 181 z 20 czerwca 2014r., str. 48, z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie przez Sąd, że rozpatrzenie wniosku strony w zakresie przyznania płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych powinno nastąpić z uwzględnieniem znajdującej się w aktach sprawy, dołączonej po upływie terminu na złożenie wniosku, umowy kontraktacyjnej, podczas gdy braki wniosku, w tym dostarczenie kompletnej umowy kontraktacyjnej mogą zostać uzupełnione, poprawione w nieprzekraczalnym terminie określonym w art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach i w przepisach unijnych tj. art. 13 rozporządzenia 640/2014. Po tym terminie nie jest możliwe złożenie wniosku ani jego, uzupełnienie.
W dniu 5 stycznia 2023r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe będące odpowiedzią na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w wyznaczonym terminie nie zażądała jej przeprowadzenia. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, tzn. naruszeniu przepisów prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uwzględniając istotę sporu w rozpatrywanej sprawie, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie.
Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Z przepisu tego wynika, że jeżeli wniosek nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 k.p.a., czyli braki wniosku dotyczą materii innej niż adres wnoszącego, na kierowniku biura powiatowego Agencji spoczywa obowiązek polegający na tym, że niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Zastrzeżenie zawarte na końcu tego przepisu "chyba że termin ten upłyną" zwalnia organ administracyjny od realizacji ww. obowiązku informacyjnego.
Zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o płatnościach w przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów.
Dodać należy, że z art. 23 ust. 2 ustawy o płatnościach wynika wprost, iż art. 64 § 2 k.p.a. nie stosuje się. W tym przypadku zasady postępowania z wnioskami zawierającymi określone braki reguluje art. 23 ustawy o płatnościach.
Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności. Stanie na straży praworządności oznacza, że organ prowadzący postępowanie administracyjne został zobowiązany do dbania o zgodność z prawem czynności podejmowanych w toku prowadzonego postępowania.
Przechodząc do niekwestionowanego w tej sprawie stanu faktycznego należy zauważyć, że wniosek o płatność wpłynął do organu I instancji już w dniu 12 maja 2020r. za pomocą aplikacji eWniosekPlus. W dniu 17 lipca 2020r. również za pomocą aplikacji eWniosekPlus skarżący złożył zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2020, dołączając umowę kontraktacji na uprawę i dostawę buraków cukrowych z uzupełnionym podpisem. Natomiast ostateczny termin do składania wniosków o przyznanie płatności na rok 2020 upłynął 10 lipca 2020r.
Zestawienie wskazanych powyżej dat pozwala na dokonanie oceny zachowania organu administracyjnego z perspektywy art. 23 ustawy o płatnościach i wynikającego z tej regulacji, spoczywającego na organie administracyjnym, obowiązku informacyjnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyżej wskazanych okolicznościach organ administracyjny nie tylko zaniechał niezwłocznego poinformowania rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, ale w ogóle nie dokonał takiej czynności. Takie zaniechanie, w zestawieniu z niebudzącą wątpliwości treścią art. 23 ustawy o płatnościach należy ocenić, jako naruszenie tego przepisu oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza materialnoprawny charakter terminu do złożenia kompletnego wniosku o płatność. Jednakże wyżej wymienione stanowisko należy ocenić jako godzące w uregulowaną w 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej.
W demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) sprzeczne z prawem zaniechanie przez organ administracyjny realizacji obowiązku informacyjnego dotyczącego korzystania przez jednostkę ze swoich praw w czasie ograniczonym terminem materialnoprawnym nie może wywołać skutku prawnego w postaci uchybienia tego terminu.
W orzecznictwie Sądów administracyjnych zaprezentowano stanowisko, potwierdzające regułę, zgodnie z którą niedopuszczalne jest podnoszenie przez organ zarzutu, iż wniosek wszczynający postępowanie został złożony po terminie, skoro fakt ten został sprowokowany działaniem organu, który wbrew ciążącym na nim powinnościom nie zarejestrował zgłoszenia wniosku, gdy strona zgłosiła go jako niekompletny jeszcze przed upływem terminu, w którym jej czynności były prawnie skuteczne. Tego rodzaju działanie organu administracji jest nie do pogodzenia z zasadami rzetelnej procedury (art. 7 k.p.a.), a przez to z konstytucyjną zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2000r., V SA 1609/99, wyrok NSA z 26 maja 2020r., I GSK 2016/19).
W konsekwencji w ślad za uzasadnieniem zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie odnieść się merytorycznie do wniosku strony w zakresie przyznania płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych z uwzględnieniem znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kompletnej umowy kontraktacji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż pismo procesowe zatytułowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną zostało złożone z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a.