Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2423/15, oddalił skargę M. Ś. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu [...] września 2010 r. M. Ś. złożyła w Ś. Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Do wniosku dołączyła m.in. pisemne oświadczenie z dnia [...] października 2010 r. o sposobie uzupełnienia wykształcenia oraz Plan Rozwoju Gospodarstwa (biznesplan), w których wskazała okres uzupełnienia wykształcenia od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] lipca 2013 r. Strona zobowiązała się podjąć naukę w Centrum Edukacji C. w B.-B. na kierunku: architektura krajobrazu i uzyskać tytuł zawodowy: architekt krajobrazu. Do wniosku dołączyła również zaświadczenie z KRUS z [...] września 2010 r., z którego wynika, iż nie figuruje w ewidencji osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników.
W dniu [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o przyznaniu skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" w wysokości 75.000,00 zł, z zastrzeżeniem dopełnienia warunków, do czego się zobowiązała. Decyzję doręczono [...] stycznia 2014 r., zaś pomoc została wypłacona stronie [...] września 2011 r. na wskazane przez nią konto bankowe.
W piśmie z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR przypomniał M. Ś. o obowiązku przedłożenia m.in. dokumentu potwierdzającego uzupełnienie wykształcenia, w terminie 60 dni od dnia upływu 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy, tj. do dnia [...] marca 2014 r. Jednocześnie Dyrektor poinformował o sankcjach wynikających z niespełnienia tego wymogu. Pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] października 2012 r.
W piśmie z dnia [...] marca 2014 r., nazwanym "odwołaniem", strona przedstawiła wyjaśnienie nieuzupełnienia wykształcenia w ciągu 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy. Skarżąca wskazała, że jest uczennicą Zaocznej Policealnej Szkoły "C." w C., na kierunku: Technik Turystyki Wiejskiej. Edukację rozpoczęła we wrześniu 2012 r., ale ukończyła tylko pierwszy semestr wybranego kierunku, ponieważ nie był on kontynuowany ze względu na zbyt małą liczbę uczniów. We wrześniu 2013 r., po półrocznej przerwie, podjęła naukę na kierunku: Technik Turystyki Wiejskiej. W styczniu 2014 r. przystąpiła do egzaminu zawodowego, którego wyniki zostaną ogłoszone w dniu [...] marca 2014 r. Strona podkreśliła, iż w województwie śląskim istnieją trudności w znalezieniu szkoły o kierunku rolniczym. Do pisma dołączyła Zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., wystawione przez Zaoczną Policealną Szkołę "C." w C., potwierdzające, że jest słuchaczką szkoły na kierunku Technik Turystyki Wiejskiej, na trzecim semestrze w roku szkolnym 2013/2014.
W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło "Świadectwo potwierdzające kwalifikację w zawodzie" M. Ś. wystawione przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną w J. w dniu [...] marca 2014 r. w zakresie kwalifikacji: "Prowadzenie działalności turystycznej na obszarach wiejskich".
Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR ustalił M. Ś. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom" w wysokości 75.000,00 zł.
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 6 oraz § 19 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na łata 2007-2013 (Dz. U. 2014, Nr 201, ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 17 października 2007 r.), termin na uzupełnienie wykształcenia przez M. Ś. upływał z dniem [...] stycznia 2014 r., a termin na dostarczenie dokumentu potwierdzającego tę okoliczność upływał w dniu [...] marca 2014 r. Organ wskazał na fakt, iż składając wniosek o przyznanie pomocy, skarżąca zadeklarowała w biznesplanie oraz w oświadczeniu o sposobie uzupełnienia wykształcenia, że spełni wymagania w zakresie wykształcenia do dnia [...] lipca 2013 r. i uzyska tytuł zawodowy architekta krajobrazu w Centrum Edukacji C. w B.-B.
Odnosząc się do złożonego w dniu [...] kwietnia 2014 r. "Świadectwa potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie", wystawionego w dniu [...] marca 2014 r., zgodnie z którym skarżąca zdała egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w zakresie prowadzenia działalności turystycznej na obszarach wiejskich, tj. kwalifikację wyodrębnioną w zawodzie: technik turystyki wiejskiej, Prezes Agencji stwierdził, iż na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) świadectwo to potwierdza wykształcenie zawodowe, a nie średnie rolnicze.
Organ podkreślił, że w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR o przyznaniu pomocy, M. Ś. posiadała wykształcenie średnie niezwiązane z rolnictwem oraz nie posiadała 3-letniego stażu pracy w rolnictwie. W wymaganym okresie 3 lat od dnia odebrania tej decyzji tj. do dnia [...] stycznia 2014 r., uzupełniła wykształcenie jedynie do zasadniczego zawodowego w dniu [...] marca 2014 r., a chcąc uzyskać tytuł technika turystyki wiejskiej, spełniający wymagania działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", powinna podnieść wykształcenie do średniego rolniczego. Zatem skarżące nie dopełniła warunków wskazanych w przepisach § 18 ust. 1 pkt 6 oraz § 19 pkt 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r.
Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r., nakazującego zwrot 100% kwoty pomocy za nieuzupełnienie wykształcenia w okresie 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.
Zdaniem WSA, skarżąca w toku postępowania została prawidłowo pouczona o obowiązkach związanych z przyznaniem pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" oraz o skutkach ich niedopełnienia. Organ działał zgodnie z podstawowa zasadą nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz realizował zawarty w art. 9 k.p.a obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; czuwał nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielał jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Wobec niewywiązania się przez skarżącą do dnia [...] marca 2014 r. z omawianych zobowiązań Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował ją, pismem z dnia [...] maja 2014 r., że z dniem [...] kwietnia 2014 r. uległy zmianie przepisy rozporządzenia wykonawczego i według nowych uregulowań strona może powołać się i wykazać wystąpienie okoliczności, które spowodowały nieuzupełnienie wykształcenia w okresie 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy. Została ona wprost wezwana do potwierdzenia zgłaszanych okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie w realizacji zobowiązania – w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania pisma – poprzez złożenie (poza znajdującymi się już w piśmie z [...] marca 2014 r. jej oświadczeniami i wyjaśnieniami) dokumentów potwierdzających powoływane okoliczności i dokumentów potwierdzających zaistnienie tych okoliczności. Przykładowo wskazano, iż dokumentami takimi mogą być zaświadczenia wydawane przez dyrektora szkoły lub przez uczelnię.
Skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi na to pismo, uważając, że przesłane przez nią do Agencji pismo z dnia [...] marca 2014 r., w którym wyjaśniła okoliczności przerwania nauki rozpoczętej we wrześniu 2012 r., wskazała na trudności ze znalezieniem innej szkoły oraz opisała swoją sytuację aktualną na datę [...] marca 2014 r. – powinny być dla organu wystarczające.
W ocenie Sądu I instancji, brak udowodnienia przez skarżącą stosownymi dokumentami, że okoliczności podnoszone przez nią w "piśmie – odwołaniu" z [...] marca 2014 r. rzeczywiście miały miejsce – zasadnie został uznany przez organ za podstawę niezastosowania w stosunku do niej § 22 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 kwietnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z dnia 18 kwietnia 2014 r.).
W konsekwencji przyjęcie przez organ, iż w sprawie spełniona została przesłanka do zastosowania wobec strony sankcji z § 20 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r. – Sąd uznał za prawidłowe.
WSA podzielił także stanowisko organu, iż złożone przez stronę Świadectwo z dnia [...] marca 2014 r. potwierdza uzyskanie w toku nauki, w trakcie 3-ciego semestru, dopiero jednej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie: Technik turystyki wiejskiej. Dla wypełnienia podjętego zobowiązania w zakresie uzupełnienia wykształcenia M. Ś. powinna przedstawić, po pełnym cyklu nauki tj. czterech semestrach, świadectwo ukończenia Zaocznej Policealnej Szkoły "C.". Ten brak nie został przez skarżącą uzupełniony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r., a w szczególności przepisów § 6, § 18 ust. 1 pkt 6 i § 20 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z regulacją rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. L. 2005.277.1) w zw. z treścią art. 87 i 91 oraz 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej – poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego, którego treść jest niezgodna z delegacją ustawową oraz jest niezgodna z treścią rozporządzenia Rady UE;
- 2. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z naruszeniem prawa materialnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, a tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej.
Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę normy prawnej. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na łata 2007-2013 (Dz. U. 2014, Nr 201, ze zm.), a w szczególności przepisów § 6, § 18 ust. 1 pkt 6 i § 20 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z regulacją rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zw. z treścią art. 87 i 91 oraz 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej – poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego, którego treść jest niezgodna z delegacją ustawową oraz jest niezgodna z treścią rozporządzenia Rady UE.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczył naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z naruszeniem prawa materialnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, a tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Otóż wobec tak sformułowanych zarzutów zauważyć należy, że zarzuty te nie zostały powiązane w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia art. 134 p.p.s.a. W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że treść przepisu art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprawia, że w sytuacji, gdy z powodu braku w skardze stosownych zarzutów Sąd I instancji pominął w swych ocenach kwestię naruszenia określonych przepisów prawa materialnego można do niej wrócić przed sądem kasacyjnym tylko wtedy, gdy zarzut uchybienia tych, pominiętych przepisów, połączony zostanie z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W przeciwnym razie sąd kasacyjny, jakim jest sąd administracyjny II instancji, nie ma procesowego dojścia do tych zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 255/06, Lex nr 317744, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1647/07, Lex nr 519173, wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I GSK 394/14, Lex nr 1800458, wyrok NSA z dnia 30 listopada 20216 r., sygn. akt I GSK 155/15, Lex nr 317744).
Ze skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że zawiera ona zarzuty naruszenia przepisów (bez określenia czy są to zarzuty naruszenia przepisów postępowania, czy też zarzuty naruszenia prawa materialnego), które miały wpływ na wynik postępowania tj.
- - przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r. i zmieniającego je rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 kwietnia 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 501) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie zdobyła i nie wykazała w wyznaczonym terminie, że uzupełniła wykształcenie zgodnie z obowiązującymi przepisami,
- - naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie obu decyzji w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. i zmieniającego je rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 kwietnia 2014 r.,
- - naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez całkowite pominięcie słusznego interesu skarżącej i zobowiązanie jej do zwrotu otrzymanego świadczenia, pomimo spełnienia wszelkich warunków pomocy przez skarżącą,
- - naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącej do władzy publicznej,
- - naruszenie art. 107 k.p.a. - poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji w szczególności poprzez brak szczegółowego uzasadnienia dlaczego organ wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu w postaci dokumentów oraz wbrew obowiązującym przepisom uznał, że skarżąca nie uzupełniła swojego wykształcenia w sposób w jaki była do tego zobowiązana, a także poprzez nienależyte uzasadnienie prawne decyzji, w tym w szczególności w zakresie ww. rozporządzeń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Do wszystkich tych zarzutów Sąd I instancji odniósł się. Nie rozważał natomiast kwestii zgodności przepisów rozporządzenia wykonawczego, z delegacją ustawową oraz z treścią rozporządzenia Rady UE. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r., a w szczególności przepisów § 6, § 18 ust. 1 pkt 6 i § 20 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z regulacją rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zw. z treścią art. 87 i 91 oraz 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej – poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego, którego treść jest niezgodna z delegacją ustawową oraz jest niezgodna z treścią rozporządzenia Rady UE, nie powiązał tego zarzutu z naruszeniem art. 134 p.p.s.a., co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu procesowe dojście do tych zarzutów.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 i w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).