Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/19 oddalił skargę A (dalej: strona, spółka) na decyzję Ministra Finansów i Rozwoju (dalej: Minister, organ) z 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 i 2 w zw. z art. 175 § 1 w zw. z art. 176 § 1 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – wniosła spółka, a zaskarżając wyrok w całości wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez błędne uznanie przez Sąd, że organ nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ rozpoznając sprawę dokonał niepoprawnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przeanalizował wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez niewystarczające ustalenie stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie postępowania sposób wzbudzający brak zaufania do organów państwa, w szczególności niewyjaśnienie w sposób dostateczny i niebudzący wątpliwości poziomu zaawansowania Projektu.
W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny i Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju, rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Na wstępie zaznaczyć należy, że w myśl art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.2024.324 ze zm.), do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych oraz do ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego, rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, nie stosuje się przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 30 tej ustawy podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2, które określają warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane.
Podstawę zawarcia umowy o dofinansowanie, jak również jej niezbędne elementy określa art. 206 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2023.1270 ze zm.), który określa także niezbędne elementy tej umowy, w szczególności opis projektu lub zadania, w tym cel, na jaki przyznano środki i termin jego realizacji, warunki rozwiązania umowy ze względu na nieprawidłowości występujące w trakcie realizacji projektu, a także warunki i terminy zwrotu środków, w tym środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny.
Uwzględniając powyższe konstatacje wskazać trzeba, że organ – wbrew zarzutom w skardze kasacyjnej – nie mógł naruszyć ani art. 7, art. 77 § 1 jak też art. 80 i 81 k.p.a., które w sprawie nie miały zastosowania.
Na marginesie wypada zaznaczyć, że to na stronie skarżącej (chcącej wykazać prawidłowe funkcjonowanie projektu) leżał obowiązek udostępnienia organom kodów źródłowych. Trudno podzielić tezę (patrz s. 5 skargi kasacyjnej), że "organ nie wystąpił do skarżącego o przekazanie kodów źródłowych (...) które stanowią własność intelektualną skarżącego i ich udostępnienie osobie trzeciej może mieć miejsce jedynie na wniosek organu".
Nie zastąpi tego ani dowód z oględzin portalu internetowego, jak też z przesłuchania w charakterze świadka prezesa skarżącej M.Z., a także A.S. Portal bowiem – co oczywiste – winien funkcjonować bezproblemowo, tak aby mógł z niego korzystać potencjalny klient, który dostępu do kodów źródłowych nie posiada.
Końcowo wypada także wskazać, że powołane przez skarżącego kasacyjnie przepisy k.p.a. w żaden sposób nie zostały powiązane z realiami sprawy; nie wykazano bowiem – by ich potencjalne naruszenie (gdyby na to pozwalał ustawodawca) – pozwalało na modyfikację stanu faktycznego.
Mając na względzie treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.