Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odrzucił skargę U T & S GmbH w K A (dalej: spółka) na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r., w przedmiocie pisemnej interpretacji prawa podatkowego.
Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji wskazał, że spółka złożyła skargę, która została podpisana przez doradcę podatkowego K M. Do skargi załączono pełnomocnictwo wystawione w dniu 8 kwietnia 2011 r. przez prokurenta Spółki J U dla M F do reprezentowania Spółki przed organami administracji państwowej oraz pełnomocnictwo wystawione przez M F (bez daty) dla doradcy podatkowego K M do reprezentowania Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (dalej: Sąd I instancji) oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym (dalej: NSA).
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 31 grudnia 2014 r. doradca podatkowy K M został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego dla M F, z którego wynika umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie wpłynęło pełnomocnictwo procesowe wystawione przez prokurenta spółki J U dla doradcy podatkowego K M do reprezentowania spółki przed Sądem I instancji oraz NSA. Pełnomocnictwo nie zostało opatrzone datą.
Sąd I instancji motywując odrzucenie skargi wskazał, że załączone pełnomocnictwo dla osoby podpisującej skargę (doradcy podatkowego) zostało wystawione przez osobę, która nie legitymowała się upoważnieniem do reprezentacji Spółki przed sądami administracyjnymi. Dokument pełnomocnictwa nadesłany na wezwanie Sądu nie został opatrzony datą. Nie wynika z niego, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę upoważnioną do reprezentowania spółki najpóźniej w dacie wniesienia skargi (nie zawiera oświadczenia w tym przedmiocie).
Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jak również naruszenie art. 45 ust. 1, art. 2 w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi, pomimo istnienia umocowania oraz doręczenia przez stronę kompletu dokumentów, z których wynikało umocowanie do reprezentowania skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, nr 9, poz. 343).
W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę uznając, że doradca podatkowy, wezwany do wykazania umocowania do działania w imieniu spółki, nie uzupełnił tego braku formalnego w należyty sposób.
Należy zwrócić uwagę, że działanie Sądu I instancji na etapie badania dopuszczalności skargi nie było precyzyjne i bezbłędne. Przypomnieć należy, że do skargi załączono pełnomocnictwo wystawione w dniu 8 kwietnia 2011 r. przez prokurenta Spółki J U dla M F do reprezentowania spółki przed organami administracji państwowej oraz pełnomocnictwo wystawione przez M F (bez daty) dla doradcy podatkowego K M do reprezentowania Spółki przed Sądem I instancji oraz NSA.
Zatem oba przedłożone ze skargą pełnomocnictwa zawierały niedokładności. Jedno z nich nie zawierało daty, w drugim niewłaściwie został określony zakres czynności, do których dokonywania został upoważniony pełnomocnik.
Przewodniczący wezwał do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez "złożenie pełnomocnictwa dla M F, z którego wynika umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi". W dalszej części wezwania dokładnie opisano, że złożone wraz ze skargą pełnomocnictwo jest niewłaściwe, ponieważ uprawnia ono jedynie do reprezentacji przed organami administracji państwowej: rządowej i samorządowej, w tym Urzędami Celnymi, Urzędami Skarbowymi. Natomiast nie wynika z niego, że pełnomocnik jest umocowany do działania przed sądami administracyjnymi.
W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych nie wskazano jednak na konieczność usunięcia drugiego braku polegającego na nieopatrzeniu datą pełnomocnictwa udzielonego przez M F. Jakkolwiek nie można uznać, aby pełnomocnictwo bez daty uprawniało do wniesienia skargi w imieniu mocodawcy, to w tym konkretnym przypadku, wytknięcie skarżącej Spółce nieumieszczenia na pełnomocnictwie daty nie uprawniało Sądu I instancji do odrzucenia skargi, w sytuacji w której Sąd ten nie dostrzegł i nie wezwał do uzupełnienia braku polegającego na nieopatrzeniu datą złożonego wraz ze skargą pełnomocnictwa udzielonego przez M F. Na marginesie należy dodać, że w aktach sprawy, po powtórnym wezwaniu zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w W, znajduje się zgodne z wymogami formalnymi, opatrzone datą pełnomocnictwo, obejmujące uprawnienie do działania przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, NSA, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.