Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt V SA 5285/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 listopada 2003 r. nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podzielił ustalenia faktyczne i prawne organów administracyjnych, z których wynika, że [...] Sp. z o.o. importowała osprzęt do urządzeń medycznych na podstawie zawartej z firmą [...] w Wielkiej Brytanii umowy dystrybucyjnej z dnia 1 października 1999 r., zmienionej aneksem nr 1 z dnia 26 stycznia 2000 r. W ramach tej umowy Spółka sprowadziła kolejne partie sprzętu, które na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 21 stycznia 2000 r. nr [...] zostały dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym. Wartość celna importowanych towarów każdorazowo była przyjęta w wysokości zadeklarowanej w dokumencie SAD i obejmowała wartość (cenę) transakcyjną, wynikającą z przedstawionej przy zgłoszeniu faktury eksportera.
Decyzją z dnia 24 października 2002 r. nr [...], wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2b Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego III w Warszawie uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, którą określił w skorygowanej (podwyższonej) wysokości, ustalonej przez doliczenie do deklarowanej wartości celnej proporcjonalnej do dostawy z dnia 21 stycznia 2000 r. części opłaty z tytułu importu tego rodzaju towarów, uiszczonej przez importera w kwocie 50.000 USD, ponad pierwotnie fakturowane ceny wynikające z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniach. Organ I instancji uznał, że uiszczenie przez importera powyższej opłaty stanowiło warunek sprzedaży przewidziany w art. 23 § 9 Kodeksu celnego, co uzasadniało dokonanie korekty zadeklarowanej wartości celnej.
W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 27 listopada 2003 r. nr [...] powołującą jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 23 §1 i § 9, art. 30 §1 pkt3, § 2 i § 3 pkt2, art. 85 § 1 i art. 262 Kodeksu celnego trzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz uznał, że opłaty za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów opatrzonych znakiem towarowym należy zakwalifikować jako opłaty licencyjne w rozumieniu art. 30 pkt 3, które stanowiły warunek sprzedaży towarów przez eksportera.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. wystąpiła z żądaniem uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów art. 30 § 2 i § 3 pkt 2 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie, a ponadto sprzeczność ustaleń organu celnego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie mógł odnieść skutku zarzut skarżącej, że przedmiotowa opłata nie stanowiła warunku sprzedaży.
W opinii Sądu, z treści umowy z dnia 1 października 1999 r. zawartej na okres 1 roku, zmienionej następnie aneksem nr 1 z dnia 26 stycznia 2000 r., wobec braku odmiennego w nim postanowienia, uzasadniona była ocena, że ostatecznie w wyniku aneksu ukształtowana została między podmiotami dwuletnia umowa (na czas od dnia 1 października 1999 r. do dnia 1 października 2001 r.), przewidująca opłatę w kwocie 50.000 USD za prawo wyłącznej dystrybucji w odniesieniu do ogółu tego rodzaju produktów, stanowiących przedmiot wszelkich dostaw zrealizowanych przez eksportera w okresie 2 lat, a nie tylko dostaw wykonanych w okresie od daty aneksu z dnia 26 stycznia 2000 r. Oceny tej, zdaniem Sądu, nie podważa okoliczność, że w dacie aneksu upłynęła już część okresu pierwotnej rocznej umowy z dnia 1 października 1999 r.
Zdaniem Sądu nie mógł odnieść skutku zarzut skarżącej, że omawiana opłata nie stanowiła warunku sprzedaży towaru skarżącej przez eksportera.
Sąd podkreślił, że omawiana umowa została przez strony określona jako umowa dystrybucyjna. Niemniej zawierając postanowienia w zakresie dystrybucji, określała również warunki nabycia przez skarżącą produktów celem dalszej dystrybucji.
Sąd orzekający nie podzielił stanowiska organów celnych co do charakteru opłaty. Przewidziana aneksem nr 1 opłata 50.000 USD miała charakter wyłącznie opłaty dystrybucyjnej. Nieprawidłowe określenie przez organy celne powyższej opłaty jako opłaty licencyjnej nie stanowiło uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji.
Zdaniem Sądu nie budziła wątpliwości dokonana przez organy celne korekta wartości celnej przez jej zwiększenie z tytułu omawianej opłaty, rozliczonej proporcjonalnie do wartości towarów odprawionych w okresie od 9 listopada 1999 r. do dnia 28 września 2001 r. objętym umową z dnia 1 października 1999 r.
W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Białymstoku wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca jako podstawę kasacyjną powołała naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1 i § 9 w związku z art. 30 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), przez jego błędną wykładnię polegającą na błędnej ocenie materiału dowodowego poprzez uznanie, iż zapłata przez skarżącą kwoty 50.000 USD stanowiła warunek sprzedaży towarów i wliczana była do wartości celnej i w konsekwencji nieprawidłowym zastosowaniu w/w przepisu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Prawidłowo sformułowane w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., zawierają konkretne przepisy prawa, które, zdaniem wnoszącego skargę, zostały naruszone, a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. W razie zgłoszenia zarzutów z zakresu prawa formalnego należy także wykazać, że te wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic określonych w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd, poza przypadkiem nieważności postępowania, może odnieść się wyłącznie do przepisów prawa, które powołała Strona w skardze kasacyjnej. Z unormowania zawartego w art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że możliwe jest tylko przedstawienie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta jest na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., obejmującej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny nie obejmuje rozważaniami prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, ponieważ jest związany stanem faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji.
Strona skarżąca jako podstawę skargi kasacyjnej wskazuje naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23 § 1 i § 9 w związku z art. 30 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na błędnej ocenie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji wadliwie ocenił materiał dowodowy uznając, że zapłacona przez spółkę kwota 50.000 USD stanowiła warunek zakupu towarów.
W ocenie NSA Sąd I instancji zasadnie uznał, że przewidziana umową z eksporterem opłata była opłatą za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów i stanowiła warunek sprzedaży towaru skarżącej przez eksportera, o którym mowa w art. 23 § 9 Kodeksu celnego.
Jakkolwiek art. 30 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego stanowi, iż płatności za prawo dystrybucji lub prawo do odsprzedaży sprowadzonych towarów nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, ale zasada ta ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji gdy takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów. Trafny jest pogląd Sądu I instancji, że umowa, którą strony określiły jako umowę dystrybucyjną, obok uregulowań w zakresie dystrybucji zawiera również zapisy dotyczące zasad i warunków sprzedaży produktów zakupionych przez eksportera. Przewidziana umową opłata ma charakter wyłącznie opłaty dystrybucyjnej i stanowi jeden warunków, o których jest mowa powyżej.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że koniecznie było dokonanie przez organy celne korekty wartości celnej, poprzez doliczenie proporcjonalnie do fakturowanej wartości towarów części opłaty za prawo wyłączności do dystrybucji. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że część opłaty za wyłączność dystrybucji, łącznie z należnością określoną przez eksportera w przedstawionym przy zgłoszeniu rachunku, z tytułu sprzedaży towaru skarżącej na warunkach przewidzianych umową stanowiła cenę (wartość) transakcyjną w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego, która będąc powinnym świadczeniem wzajemnym importera z istoty swej warunkowała możliwość sprzedaży towaru importerowi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty oparte na przepisach wymienionych w skardze kasacyjnej nie stanowią uzasadnionej podstawy kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.