Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę G. I. R. Z. Spółki Komandytowo – Akcyjnej w likwidacji w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
Skarżąca spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. załączyła, udzielone w dniu 11 marca 2013 r. i podpisane przez R. Z., występującego jako likwidator spółki, pełnomocnictwo procesowe upoważniające do działania w jej imieniu. W celu wykazania umocowania wymienionego likwidatora do reprezentowania skarżącej, pełnomocnik załączył do skargi kopię odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, datowanego na dzień 29 kwietnia 2013 r., przy czym poświadczona za zgodność z oryginałem została jedynie pierwsza strona. W wyniku wezwania pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnego odpisu KRS w oryginale lub prawidłowo uwierzytelnionej kopii, pełnomocnik strony skarżącej nadesłał do Sądu kopię odpisu pełnego z KRS, datowanego na dzień 29 kwietnia 2013 r., ponownie poświadczonego za zgodność z oryginałem jedynie na pierwszej stronie.
Sąd I instancji wskazując na treść przepisów art. 29, art. 37 § 1 oraz art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że załączona do skargi kopia odpisu pełnego z KRS składa się z 6 stron spośród których za zgodność z oryginałem została poświadczona tylko pierwsza strona, z której nie wynikało upoważnienie R. Z. do reprezentowania skarżącej spółki, a tym samym udzielenia pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu. Tak nieprawidłowo uwierzytelnioną kopię odpisu pełnego z KRS nadesłał pełnomocnik skarżącej w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 19 grudnia 2014 r. Wobec tego, w ocenie Sądu I instancji, pełnomocnik skarżącej nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania G. I. R. Z. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w likwidacji w K., co w konsekwencji spowodowało konieczność odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków.
Skargą kasacyjną G. I. R. Z. Spółka Komandytowo – Akcyjna w likwidacji w K. zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, poprzez odmowę uznania sposobu potwierdzenia dokumentu stanowiącego podstawę pełnomocnictwa za pomocą jednokrotnego podpisu i w konsekwencji wydanie postanowienia odrzucającego skargę,
- 2. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W okolicznościach sprawy, gdzie pełnomocnik skarżącej spółki w osobie radcy prawnego, wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez ponowne przedłożenie oryginalnego pełnego odpisu z KRS lub prawidłowo uwierzytelnionej jego kopii, trafnym jest zarzut i podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja, odnosząca się do naruszenia, przede wszystkim, art. 48 § 3 p.p.s.a. i wiążącego się w tym zakresie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 507).
Sąd I instancji w kwestionowanym uzasadnieniu, przywołując wynikające z art. 28 § 1, art. 29, art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 49 p.p.s.a. obowiązki spoczywające tak na stronie inicjującej postępowanie sądowoadministracyjnej jaki i jej pełnomocniku mającym tę stronę reprezentować w toku postępowania, stwierdził, że reprezentujący skarżącą spółkę radca prawny nie wykonał zarządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r., którym zobowiązano go do prawidłowego uwierzytelnienia kopii pełnego odpisu z KRS mającego wskazywać na umocowanie R. Z. do reprezentowania będącej w likwidacji skarżącej spółki G. I.. Skoro istotą sprawy na tym jej etapie było złożenie dokumentu mającego poświadczyć reprezentację strony – spółki przez występującej jako jej likwidator osoby, kwestią zasadniczą była ocena, w przypadku działania w jej imieniu profesjonalnego pełnomocnika procesowego – rady prawnego, spełnienia wymogów stawianych art. 48 § 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy złożył on dokument w postaci jego odpisu.
Jak bowiem wynika z treści przywołanego przepisu, strona zamiast oryginału dokumentu może złożyć jego odpis jeśli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji, mając na uwadze stan faktyczny sprawy, ani nie przywołał treści art. 48 § 3 p.p.s.a. ani w pełnym zakresie nie dokonał oceny, czy wobec konkretnego sposobu wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, strona, a w zasadzie jej pełnomocnik w pełni zastosował się do wymogów jakie ów przepis na niego nakłada. Jedynym stwierdzeniem Sądu I instancji było, że pełnomocnik skarżącej spółki, przedkładając w terminie kopię pełnego odpisu KRS spółki, w istocie nie potwierdził, uwierzytelnił, wszystkich stron tego dokumentu, składając wyłącznie na jego pierwszej stronie podpis, datę oraz miejsce stwierdzenia zgodności z oryginałem.
Znaczenie ma bowiem, jak wskazano w skardze kasacyjnej, że zarówno powołany art. 48 § 3 oraz art. 37 § 1 p.p.s.a., cytowany i zastosowany przez Sąd I instancji, a także art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, nie określają w jakikolwiek sposób ilości uwierzytelnień jakie powinna zawierać kopia dokumentu mająca poświadczać jego zgodność z oryginałem. Nie zostało zwarte w treści tych przepisów bądź w innym przepisie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, aby kopia dokumentu składającego się z większej niż jedna ilości stron (kart) zawierała więcej lub na każdej poszczególnej stronie poświadczenia co do ich zgodności z oryginałem takiego dokumentu jako całości.
Wobec powyższego, mając na uwadze wątpliwości Sądu I instancji co do wiarygodności przedłożonej dwukrotnie kopii pełnego odpisu KRS, motywy zaskarżonego postanowienia powinny wskazywać dlaczego sposób poświadczenia tego dokumentu przez profesjonalnego pełnomocnika strony nie dawał podstaw do uznania, że brak formalny skargi nie został uzupełniony zgodnie z wymogami zawartymi w wezwaniu, a przede wszystkim z wymogami jakie nakładał powołany art. 48 § 3 p.p.s.a. na radcę prawnego reprezentującego skarżącą spółkę. Zauważyć w tym miejscu należy, że wątpliwości takie, dotyczącej wymogów, jakie stawia ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie rozwiewa treść zarządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r. w oparciu, o które pełnomocnik skarżącej miał być poinformowany o nadesłaniu nieprawidłowo uwierzytelnionej kopii pełnego odpisu z KRS polegającego na uwierzytelnieniu wyłącznie pierwszej jego strony (pkt 2 zarządzenia).
Wskazanie wyłącznie na okoliczność uwierzytelnienia jednej, pierwszej strony kopii KRS i stwierdzenia w związku z tym nieprawidłowości uwierzytelnienia całego odpisu tego dokumentu nie dawało podstaw do stwierdzenia, na czym miał polegać taki brak formalny skargi – czy wynikał on z niezastosowania się przez pełnomocnika do wymogów art. 48 § 3 p.p.s.a. przy pierwotnym złożeniu kopii odpisu KRS czy był on skutkiem powzięcia przez Sąd wątpliwości odnośnie pełnej wiarygodności tego dokumentu. W konsekwencji mogło to rzutować na prawidłowość uzupełnienia braków formalnych skargi jak również oceny czy wniesiona skarga spowoduje wszczęcie postępowania sądowego i kontrolę decyzji organu administracji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.