Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2012 r. o sygn. akt I SA/Bd 976/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę T. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] września 2011 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że kwota zobowiązania jest na tyle wysoka, że niemożliwe jest jednorazowe i natychmiastowe jej uiszczenie bez uszczerbku dla egzystencji skarżącej i istnienia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ponadto, skarżąca wniosła o uchylenie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w postaci hipoteki przymusowej kaucyjnej w wysokości 1.176.727,00 zł, ponieważ aktualna kwota zobowiązania podatkowego jest na poziomie kilkudziesięciu tysięcy złotych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podlega uwzględnieniu.
Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270 z 2012 r.; dalej p.p.s.a.) reguluje możliwość wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, stanowiąc iż postępowanie w tym przedmiocie może dokonać się jedynie na wniosek skarżącego. Wskazany przepis precyzyjnie określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności; wystąpienie zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków warunkuje możliwość wydania orzeczenia sprawie wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności.
Podkreślenia wymaga, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który powołując się na jedną z wymienionych wyżej przesłanek, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, samo twierdzenie strony nie jest wystarczające – niezbędne jest przywołanie konkretnych okoliczności pozwalających sądowi wywieść, że zastosowanie omawianej instytucji jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Innymi słowy domagając się zawieszenia wykonania decyzji, skarżący musi skonkretyzować rodzaj grożącej mu szkody niezależnie od tego, czy szkoda ta miałaby charakter majątkowy czy niemajątkowy. Również powołując się na trudne do odwrócenia skutki skarżący musi określić na czym miałyby one polegać.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do twierdzenia, że wnioskuje o wstrzymanie ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wspierając wniosek argumentem, iż kwota zobowiązania jest wysoka i jej uiszczenia mogłoby stanowić zagrożenie dla egzystencji skarżącej. Tak ogólnikowo sformułowany wniosek nie stwarza żadnych możliwości oceny jego zasadności, gdy tymczasem skarżąca powinna uprawdopodobnić możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków tylko poprzez odwołanie się do konkretnych okoliczności.
Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi opierać się przecież na określonym materiale pozwalającym na zajęcie stanowiska, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak niezbędnego uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę, a w konsekwencji uniemożliwia uwzględnienie niniejszego wniosku.
Odnosząc się do symbolicznego uzasadnienia wniosku o zawieszenie wykonania decyzji zawierające się w twierdzeniu, że jednorazowym wykonaniem decyzji zagrożona jest egzystencja skarżącej i dalsze prowadzenie przez nią działalności gospodarczej, zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie może uzasadniać zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Odnosząc się zaś do wniosku skarżącej o uchylenie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w postaci hipoteki przymusowej kaucyjnej, to wniosek ten wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego i nie dotyczy sprawy sądowoadministracyjnej zawisłej przed tym Sądem.
Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącą kolejnego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej w przepisanej formie, ponieważ stosownie do przepisu art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.