Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1044/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę J. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A.-T.-P." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2005 r. o nr [...] utrzymującą (po ponownym rozpoznaniu sprawy) decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2005 r., którą po wznowieniu postępowania administracyjnego odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] maja 2003 r. o nr [...] dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Skarga na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2003 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 września 2004 r. o sygn. akt 3/I SA/Ka 1181/03, zaś skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2005 r. o sygn. akt GSK 1414/04.
Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na ustanowioną w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zasadę stałości decyzji ostatecznej, wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały przewidziane w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko stwierdzenie przez organ wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w powyższym przepisie powoduje konieczność rozpatrywania istoty sprawy.
Powołany przez skarżącego jako podstawa wznowienia postępowania przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Muszą zatem zostać spełnione trzy przesłanki: ujawnione istotne dla sprawy dowody muszą być nowe i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dowody te musiały istnieć w dniu wydawania decyzji ostatecznej i nie były one znane organowi, który tą decyzję wydał. Powyższych przesłanek nie spełnia, zdaniem Sądu I instancji, podnoszony przez skarżącego fakt złożenia wniosku o zastosowanie stawki celnej preferencyjnej dla objętego w dniu [...] września 2002 r. procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu ciężarowego marki Toyota. Wniosek ten został złożony w pismach z dnia 24 marca i 3 czerwca 2005 r., a zatem nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. [...] maja 2003 r. Ponadto, do wniosku nie dołączono żadnego z dokumentów przewidzianych w Protokole nr 4 do Układu Europejskiego, które wskazywałyby na preferencyjne pochodzenie sprowadzonego pojazdu.
Oznacza to, że złożony wniosek nie ma przymiotu nowych okoliczności, czy nowych dowodów. Organ celny zasadnie zatem na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2003 r.
Za bezzasadny uznał Sąd I instancji zarzut, że sporny samochód należało uznać za pochodzący z Austrii. Organ celny wskazał warunki pozwalające na zastosowanie obniżonej stawki celnej dla towarów pochodzących z krajów Wspólnot Europejskich, w tym określoną w art. 3 pkt 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego definicję "produktów pochodzących". W świetle tej decyzji zarejestrowanie japońskiego samochodu w Austrii nie wystarcza, by pojazd ten stał się produktem "pochodzącym" ze Wspólnoty, który korzystałby z preferencji celnych.
Z uwagi na powyższe, skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, to skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej J. W. zaskarżył wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powołując się na naruszenie przepisów postępowania zarzucił uchybienie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
W uzasadnieniu podał, że nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2005 r. o sygn. akt GSK 1414/04, gdzie stwierdzono, że brak zgłoszenia wniosku o zastosowanie stawek preferencyjnych był przeszkodą i przyczyną niemożności zastosowania tych stawek. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną w powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił możliwość traktowania pochodzącego z Japonii, ale zarejestrowanego w Austrii samochodu jako towaru pochodzącego z Unii Europejskiej. Istnieją zatem warunki, aby wznowić postępowanie. Brak uznania przedmiotowego pojazdu za towar wspólnotowy narusza zasady obrotu towarami między krajami wspólnotowymi. Sprowadzony z Japonii samochód wywołał obowiązki podatkowe na terenie Austrii i z tego powodu stał się towarem pochodzącym z Austrii.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podał, że zarzuty procesowe skargi kasacyjnej zostały błędnie sformułowane, gdyż nie powołują żadnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2008 r. J. W. podtrzymał zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Uzupełnił ponadto brak polegający na niewskazaniu przepisów postępowania sądowego i zarzucił naruszenie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegające na nieuwzględnieniu skargi przez Sąd I instancji mimo warunków do jej uwzględnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39).
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania obejmuje tylko naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), skoro pismo skarżącego z dnia 8 marca 2008 r. (data stempla pocztowego) stanowiące uzupełnienie skargi kasacyjnej zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 177 § 1 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że nie wywołuje skutków prawnych z jego merytoryczną oceną. Powołany w piśmie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy jedynie formy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie naruszenie prawa wskazane w art. 174 tej ustawy.
Brak wskazania przepisów, które miały zostać naruszone przez Sąd I instancji sprawia, że niemożliwa jest ocena trafności orzeczenia z uwagi na to, że Sąd II instancji związany jest granicami skargi kasacyjnej na podstawie cytowanego wyżej art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodać należy, że przepis ten w zdaniu drugim zawiera sformułowanie dotyczące możliwości przytaczania przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jednak niewątpliwie chodzi tu o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych już w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem. Powyższy przepis nie dostarcza więc uzasadnienia do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, zwłaszcza po upływie terminu przewidzianego do wniesienia tej skargi (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 570).
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należało przyjąć, że jest nieuzasadniony. Skargę kasacyjną można wprawdzie oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ale zarzut ten może dotyczyć wyłącznie przepisów, którym uchybił Sąd I instancji a nie organ administracji. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji, dotyczy bowiem postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji. W ramach podstawy skargi kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy wyżej cytowanej, skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący powołując naruszenie powyższego przepisu postępowania przed organem administracji publicznej nie przytoczył żadnych innych przepisów proceduralnych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy, a więc przepisów, pod rządami których został wydany zaskarżony wyrok. Znaczenie powyższego polega na tym, że w postępowaniu kasacyjnym nie rozpatruje się danej sprawy po raz drugi od początku do końca w granicach art. 134 i art. 135 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ocenia się jedynie w granicach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, jak to już wyżej podano.
W sytuacji, gdy skarżący nie powołał naruszenia prawa przez Sąd I instancji, czyli przepisów sądowoadministracyjnych, wskazany zarzut należało przyjąć jako nieusprawiedliwiony i pozostający poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z przyczyn powyższych skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.