Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2776/04 oddalił skargę M. H. [...] (wcześniej:[...]) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wyroku podano między innymi, że w dniu [...] stycznia 1999 r. [...] s.c. zgłosił na podstawie dokumentu SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci zapalniczek kieszonkowych (gazowych, jednorazowych). Jako kraj pochodzenia importer zadeklarował Wietnam. Do zgłoszenia celnego zostały dołączone m.in. faktura wystawiona przez firmę Gladstrong Investments Limited nr 01/LD z 21 października 1998 r., wystawione przez [...] - Polska Sp. z o.o. w Policach trzy faktury związane z kosztami transportu nr 2359/S/91, nr 2358/S/91, nr 2357/105/91 z dnia 30 grudnia 1998r. oraz ogólne świadectwo pochodzenia nr 98092907 z dnia 14 grudnia 1998 r. wskazujące na wietnamskie pochodzenie towaru.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 26 lipca - 31 sierpnia 2000 r. w siedzibie firmy [...] przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego ustalono, iż spółka dokonując zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do obrotu wprowadziła organy celne w błąd co do rzeczywistych kosztów transportu oraz kraju pochodzenia importowanego towaru, deklarując w ww. zgłoszeniu celnym jako kraj pochodzenia Wietnam, w sytuacji gdy w rzeczywistości towar pochodził z Chińskiej Republiki Ludowej. Ustalono, iż w dniu [...] listopada 1998 r. spółka wprowadziła na polski obszar celny drogą morską kontener nr [...] zawierający 900.000 sztuk zapalniczek gazowych, kieszonkowych jednorazowych. Z dokumentów załączonych do przesyłki wynikało, że towar przewożony w ww. kontenerze został wyprodukowany w Chińskiej Republice Ludowej, a zakupiony od przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w Hongkongu. Przedmiotowy towar dotarł z Chin drogą morską przez Hamburg do Gdyni.
Organy ustaliły w toku kontroli, iż w dniu [...] grudnia 1998 r. powyższy towar został powrotnie wywieziony do Hamburga bez nadawania przeznaczenia celnego, a następnie ponownie wprowadzony na polski obszar celny transportem drogowym przez Oddział Celny w L.. W polu nr 8 karnetu TIR jako dokumenty załączone wskazano fakturę nr GS 141/98 wskazującą wietnamskie pochodzenie towaru.
W toku postępowania wszczętego przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2000 r. dotyczącego zgłoszenia celnego SAD nr [...], wietnamskie władze celne poinformowały polskie organy celne, iż świadectwa pochodzenia wystawione przez [...] Sp. z o.o. zostały sfałszowane. Ponadto w piśmie z dnia 10 lipca 2001 r. przekazano informacje, iż Celny Urząd Śledczy w Hamburgu nie potwierdził twierdzeń importera co do wymiany zapalniczek gazowych produkcji chińskiej przewożonych w kontenerze nr [...] na zapalniczki produkcji wietnamskiej.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Zgodnie z art. 62 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz.U. Nr 157, poz. 1028) oraz decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. wprowadzającej cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, po cenie dumpingowej (M.P. Nr 39, poz. 550), organ nałożył ww. decyzją równocześnie cło antydumpingowe, a ponadto od niedoboru cła wymierzył odsetki wyrównawcze.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. uchylił powyższą decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowanie wskazując, iż zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych ustaleń w zakresie osiągnięcia przez stronę korzyści finansowej z przesunięcia daty zarejestrowania kwoty należnej wynikającej z długu celnego i w tym zakresie nie spełnia wymogów wymienionych w art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Oddalając skargę spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy celne zasadnie zakwestionowały pochodzenie zapalniczek jednorazowych jako pochodzących z Wietnamu. Sąd uznał, iż faktyczną przyczyną zwrotu kontenera w rozpoznawanej sprawie była próba uniknięcia cła antydumpingowego. Początkowo podawana przyczyna wiązana z wprowadzeniem od 5 listopada 1998 r. cła antydumpingowego, o którym importer dowiedział się już po dokonaniu zakupu towaru, została przez skarżącą spółkę w jej wyjaśnieniach zmodyfikowana. Spółka powołała się na nieprawidłową dokumentację towaru, jednakże nie była w stanie wskazać na czym ta nieprawidłowa dokumentacja miała polegać. Oceniając tę argumentację Sąd wskazał, iż żadnych braków, czy niekompletności w dokumentach nie stwierdzono, dokumenty były kompletne i na ich podstawie można było nadać towarowi przeznaczenie celne.
Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenia organów celnych odnośnie tego, iż w czasie składowania prowadzone były przez spółkę [...] działania zmierzające do ponownego wprowadzenia towaru na polski obszar celny z zamiarem obejścia cła antydumpingowego. Wskazał również, iż nie ulega wątpliwości, że zapisy znajdujące się w zgromadzonych dokumentach świadczą przy tym o tożsamości towarów zgłoszonych w dniu 30 listopada 1998 r. i w dniu 5 stycznia 1999 r.
Sąd zauważył, iż wbrew twierdzeniom strony uzasadnione było twierdzenie organów celnych wskazujące na to, iż przedmiotowy towar pochodzenia chińskiego znajdujący się w kontenerze nie został zamieniony na towar pochodzenia wietnamskiego. Zdaniem Sądu, dokument mający świadczyć, iż towar został zamieniony, tj. oświadczenie eksportera z dnia 6 września 2000 r., jest niewiarygodny, albowiem w oświadczeniu tym eksporter stwierdził, iż towar po wymianie został wysłany statkiem do Polski, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca (towar przyjechał transportem drogowym). Zdaniem Sądu, dowodami świadczącymi o braku zamiany towaru są zamknięcia celne oraz oznaczenia na kartonach. Zamknięcie celne w postaci plomby nałożonej w Hongkongu nie zostało naruszone i widniało zarówno w dokumentach załączonych do zgłoszenia celnego z dnia 30 listopada 1998 r., jak i 5 stycznia 1999 r.
Sąd podał, iż za dowód potwierdzający, iż zgłoszony towar nie był pochodzenia wietnamskiego mogło zostać zasadnie uznane pismo Ministerstwa Handlu Socjalistycznej Republiki Wietnamu z dnia 10 sierpnia 2000 r., z którego wynika, że Ministerstwo to działając we współpracy z Wietnamską Izbą Handlu i Przemysłu (figurującą jako wystawca świadectwa nr 98092907) stwierdziło, że spółka[...] posługiwała się fałszywymi świadectwami pochodzenia. Dowód ten nie został skutecznie przez skarżącą spółkę obalony. W opinii Sądu, nie może ulegać również wątpliwości, iż dokument świadectwa pochodzenia nr [...] został przerobiony, co zostało potwierdzone ekspertyzą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. i w konsekwencji tak zmieniony dokument traci walor prawdziwości, a zatem przedmiotowe świadectwo nie potwierdza w związku z tym pochodzenia towaru z Wietnamu.
Sąd zaznaczył, iż nie kwestionuje faktu, że istniało prawdziwe świadectwo pochodzenia towaru nr 98092907 z dnia 14 grudnia 1998 r. potwierdzone za zgodność i znajdujące się w aktach. Kserokopię takiego świadectwa strona przedstawiła również przy skardze. Nie był to jednak dowód na to, że świadectwo to było dowodem na pochodzenie towaru zgłoszonego w dniu 5 stycznia 1999 r., ponieważ z dokonanego porównania jego treści i tego, które przedłożono przy zgłoszeniu celnym wynikało, że nie były one identyczne.
Zdaniem Sądu, ocena dowodów dokonana w zaskarżonej decyzji była właściwa, nie przekraczała granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, nie naruszała też obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił dokonać prawidłowych ustaleń dotyczących autentyczności świadectwa pochodzenia.
W skardze kasacyjnej M. H. - [...] wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. przyjęcie, iż przedmiotem importu był towar pochodzenia chińskiego;
- b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ celny przepisów § 11 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w sprawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. wprowadzającej cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z ChRL po cenie dumpingowej.
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 11 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., tj. stwierdzenie pochodzenia importowanego towaru na podstawie innych dokumentów, aniżeli świadectwo pochodzenia, podczas gdy pochodzenie zapalniczek można było stwierdzić wyłącznie na podstawie świadectwa pochodzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż Sąd I instancji nie dochował wymogu przewidzianego w art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż błędnie ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie przyjęcia, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na uznanie chińskiego pochodzenia zapalniczek.
Skarżący podał, iż wymóg wyłączności świadectwa pochodzenia jako dokumentu stwierdzającego pochodzenie zapalniczek wynika z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. Jak wskazał skarżący, chińskiego świadectwa pochodzenia wystawionego zgodnie z wymogami nigdy nie było, a jedynymi dokumentami, na podstawie których Sąd (a wcześniej organ celny) wyprowadził wniosek o chińskim pochodzeniu towaru były: faktura handlowa, manifest morski oraz konosament. Skarżący zwrócił uwagę, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że z dokumentów tych wynika, iż towar przewożony w kontenerze został wyprodukowany w Chińskiej Republice Ludowej", a należy mieć jednak na uwadze, że pojęcie "wyprodukowany" nie jest tożsame z pojęciem "pochodzący" - w szczególności w świetle ww. rozporządzenia Rady Ministrów.
W ocenie skarżącego, Sąd błędnie ustalił w związku z powyższym stan faktyczny sprawy, wadliwie dokonując oceny materiału dowodowego, który w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów nie pozwalał na uznanie, że zapalniczki pochodziły z Chińskiej Republiki Ludowej. Z powyższych względów, zdaniem skarżącego, w ten sposób Sąd naruszył również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., ponieważ nie dokonując eliminacji wadliwej decyzji z obrotu prawnego, usankcjonował sprzeczne z prawem ustalenia organów celnych w zakresie chińskiego pochodzenia zapalniczek oraz bezpodstawne naliczenie cła antydumpingowego. Wady w ustaleniach faktycznych, w ocenie skarżącego, spowodowały w konsekwencji naruszenie prawa materialnego przez Sąd, a to przez niezastosowanie § 11 ust. 1 i § 13 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, albowiem gdyby Sąd prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, a w szczególności dostrzegł brak świadectwa pochodzenia wystawionego przez władze chińskie nie uznałby w swym wnioskowaniu chińskiego pochodzenia towaru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną oprzeć można na podstawach:
- 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Należyte sformułowanie podstaw kasacyjnych ma szczególne znaczenie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zważywszy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie podstawy nieważności postępowania. Granice skargi kasacyjnej określone wymienionymi w jej obrębie podstawami kasacyjnymi wyznaczają zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie może dokonać oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku w zakresie, do którego nie odnoszą się podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może przy tym samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać ich bądź w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, M. Praw. 2004/9/392).
Należyte sformułowanie podstawy kasacyjnej polega między innymi na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy zostały naruszone, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie bada czy inne jeszcze przepisy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. OSK 421/04, zbiór Lex nr 146732).
Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany zarówno z naruszeniem przepisów postępowania, jak i z naruszeniem prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił w petitum skargi naruszenie art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., a w uzasadnieniu skargi zarzucił, że: "w tym zakresie zastosowanie miały przede wszystkim przepisy Kodeksu celnego, rozporządzenia RM z 15.10.1997 r., Porozumienie o ujednoliceniu zasad określania pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielania preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji, sporządzone w Moskwie 5 czerwca 1980 r. (dalej "porozumienie moskiewskie") oraz przepisy Ordynacji podatkowej naruszające zasady postępowania dowodowego".
Ponieważ ww. zarzuty, sformułowane w uzasadnieniu skargi, nie wskazują żadnych konkretnych przepisów powoływanych aktów prawnych, które w ocenie skarżącego zostały naruszone, zatem w tak określonym zakresie wymykają się spod kontroli kasacyjnej. Ubocznie można jedynie zauważyć, że w piśmiennictwie zwraca się uwagę, że Porozumienie o ujednoliceniu zasad określania pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielenia preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji sporządzone w Moskwie w dniu 5 czerwca 1980 r. (Dz.U. z 1982 r. Nr 15, poz. 116) przestało faktycznie mieć zastosowanie po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określania reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania - Dz.U. Nr 134, poz. 886 (por. J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chomicki, R. Hauser, H. Wojtachnio "Kodeks celny. Komentarz", Wyd. Praw. Lexis Nexis W-wa 2001, s. 62-63).
W związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami kwestionującymi prawidłowość ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymóg przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego stanu sprawy musi w każdym przypadku poprzedzać dokładne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego stanowiącego podstawę wyroku. Wbrew zarzutom skarżącego wymóg ten został zachowany w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd I instancji uznając, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie niewadliwych ustaleń faktycznych dotyczących pochodzenia importowanego towaru, prawidłowo przyjął, że dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów była właściwa, nie przekraczała granic zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej, nie naruszała też obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił dokonać prawidłowych ustaleń dotyczących autentyczności świadectwa pochodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zaakceptował ocenę dowodów przeprowadzoną przez organy celne, która to ocena pozwalała na ustalenie, że towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 5 stycznia 1999 r. był tożsamy z towarem zgłoszonym w dniu 30 listopada 1998 r., a dokumenty dołączone do przesyłki sprowadzonej do Gdyni w kontenerze nr [...], w szczególności faktura handlowa nr [...] z dnia 24 października 1998 r. załączona do zgłoszenia celnego [...], wskazują na chińskie pochodzenie towaru.
Skarżąca zarzuca, że Sąd uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., nie uchylając zaskarżonej decyzji i uznając, że organy celne prawidłowo ustaliły chińskie pochodzenie towaru w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, mimo braku świadectwa pochodzenia w rozumieniu § 11 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), a w konsekwencji, że niewłaściwie zastosowały decyzję MG, która nakładała cło antydumpingowe.
Zarzut ten nie jest zasadny.
Z treści art. 15 § 1 pkt 2 i § 2 Kodeksu celnego wynika, że pochodzenie towarów, ustalone na zasadach określonych w art. 16-19 Kodeksu celnego stanowi przesłankę (kryterium) stosowania Taryfy celnej, a więc różnicowania stawek innych niż preferencyjne i obniżone, a także stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach.
W art. 16-19 Kodeksu celnego wskazuje się zasady ustalania pochodzenia towaru, a w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 19 § 3 Kodeksu celnego sposób dokumentowania pochodzenia towarów. Rozporządzenie to określa też wykaz towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.
Z regulacji powyższych wynika, że ustalenie pochodzenia towaru dokonywane jest na podstawie kryterium dokumentowania i kryterium ustalania pochodzenia.
Zastosowanie odpowiedniego kryterium pochodzenia towaru uwarunkowane jest od tego dla jakiego celu wymagane jest ustalenie pochodzenia towaru.
W rozpoznawanej sprawie ustalenie pochodzenia towaru związane jest z nałożeniem cła antydumpingowego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. wprowadzającą cło antydumpingowe w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, po cenie dumpingowej (M.P. Nr 39, poz. 550) - zwanej dalej "Decyzją".
W ustępie 1 Decyzji ustalono cło antydumpingowe na ww. towar pochodzący z ChRL, określając jedynie jego oznaczenie kodem PCN 9013 10 00 0.
Decyzja odwołując się do "pochodzenia" towaru nie warunkuje nałożenia cła antydumpingowego od kryterium udokumentowania pochodzenia towaru.
Ustęp 2 Decyzji stanowi, że cło antydumpingowe na zapalniczki pochodzące z ChRL ustala się jako różnicę między ceną minimalną w wysokości 0,12 ECU za sztukę a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z Taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 ECU za sztukę.
Zatem dla wymierzenia cła antydumpingowego dla towaru objętego Decyzją istotne jest ustalenie wartości celnej tego towaru oraz należnego cła wynikającego z Taryfy celnej.
Taryfa celna wydana na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13 § 6 Kodeksu celnego różnicuje stawki celne w zależności od pochodzenia towaru. Wytycznymi określającymi treść Taryfy celnej są odwołania do kryterium pochodzenia i udokumentowania towarów. Odniesienie do kryterium udokumentowania pochodzenia towaru pozwala m.in. na wprowadzenie stawki celnej stosowanej wobec towarów, których pochodzenia nie udokumentowano lecz możliwe jest ustalenie ich pochodzenia.
Takie rozwiązania zostały także zawarte w Taryfie celnej obowiązującej w dacie przedmiotowego zgłoszenia celnego, określającej stosowną stawkę celną dla towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określania szczegółowych zasad i trybu... (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru (rozp. RM z dnia 15.12.1998 r. - Dz.U. Nr 158, poz. 1036, ust. 10; rozp. RM z dnia 19.12.1997r. - Dz.U. Nr 158, poz. 1047, ust. 10).
Decyzja o nałożeniu cła antydumpingowego na sporny towar nie uzależnia jego wymierzenia od udokumentowania pochodzenia towaru. Fakt, że sporny towar jest ujęty w wykazie nr 3 rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 19 § 3 Kodeksu celnego oznacza tylko tyle, że jego udokumentowanie świadectwem pochodzenia jest wymagane, gdy przewidują to określone regulacje prawne, aby w momencie importu mógł być odpowiednio traktowany. Takich uregulowań nie zawiera Decyzja o nałożeniu cła antydumpingowego. Jest to zrozumiałe, skoro jego skuteczne wymierzenie jest warunkowane wartością celną spornego towaru, powiększoną o należne cło wynikające z Taryfy celnej. Jak natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyżej wskazał właściwa Taryfa celna przewidywała zróżnicowanie stawki celnej towaru w zależności od tego, czy pochodzenie towaru zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, czy też możliwe było ustalenie jego pochodzenia innymi dowodami. Kwestie te nie zostały objęte kontrolą z uwagi na granice skargi kasacyjnej zakreślone przez jej autora.
Z przyczyn wyżej wskazanych brak podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uznając, że organy celne zaskarżoną decyzją nie uwzględniły § 11 i 13 cyt. rozporządzenia, a w konsekwencji także Decyzji o nałożeniu cła antydumpingowego. Wbrew zarzutom skarżącego pochodzenie zapalniczek można było ustalić także innymi dowodami, a nie tylko świadectwem pochodzenia. Oznacza to, że zarzut naruszenia § 11 ust. 1 i § 13 cyt. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie jest chybiony.
Stanowisko powyższe nie pozostaje w sprzeczności z poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt I GSK 1055/04 (nie publ.), w którym Sąd stwierdził, że pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 stanowiącym załącznik do rozporządzenia RM z dnia 15 października 1997 r., musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Pogląd ten został bowiem wyrażony w związku z zastosowaniem właściwej stawki celnej wobec towarów wymienionych w załączniku nr 3.
Wbrew zarzutom skarżącego, Sąd I instancji wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organy celne słusznie zakwestionowały pochodzenie zapalniczek z Wietnamu i ustaliły ich pochodzenie z ChRL (str. 6 i 9 uzasadnienia). Sąd I instancji użył sformułowania - towar "wyprodukowany" - w związku z treścią dokumentów załączonych do zgłoszenia w dniu 30 listopada 1998 r.
Zarówno rozporządzenie RM z dnia 15 października 1997 r., jak i decyzja Ministra Gospodarki nakładająca cło antydumpingowe nie zawierają definicji legalnej "towar pochodzący". Zawiera ją art. 16 § 1 Kodeksu celnego i w świetle jego brzmienia nie ma podstaw do zakwestionowania trafności poglądu Sądu, że organy celne w oparciu o przedstawione dowody słusznie uznały, że zapalniczki jako wyprodukowane w Chinach pochodziły z Chin. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że organy celne prawidłowo ustaliły chińskie pochodzenie towaru w oparciu o stosowne dowody. Nadto, że były uprawnione to uczynić w świetle art. 19 § 2 Kodeksu celnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.