Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 25 lutego 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3265/15, oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o uchyleniu decyzji i umorzenia postępowania w sprawie odmowy cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej i odmowy przyznania rekompensaty.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego ARR w B., na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (tj. Dz. U. 2016 poz.155; dalej: ustawa o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych) odmówił M. K. cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej i tym samym przyznania rekompensaty. Strona odwołała się od powyższej decyzji. Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w stosunku do strony.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu wniosku skarżącej decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...].
W uzasadnieniu wskazano, że strona nie mogła się ubiegać o rekompensatę za cofnięcie indywidualnej ilości referencyjnej, albowiem w dacie wniesienia wniosku nie spełniała warunku określonego w art. 23a ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych tj. nie była właścicielem indywidualnej ilości referencyjnej, gdyż ta została jej cofnięta decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w Białymstoku z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]. Zatem postępowanie organu w sprawie było prawidłowe.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2015 r.
Podkreślono, że przedmiotem postępowania było ustalenie występowania w stosunku do decyzji Prezesa ARR przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Minister ponownie uznał, że przesłanka rażącego naruszenia prawa określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie miała miejsca w sprawie dotyczącej M. K., albowiem organy prawidłowo ustaliły, iż nie była ona uprawniona i nie mogła ubiegać się o przyznanie rekompensaty w zamian za cofnięcie indywidualnej ilości referencyjnej, gdyż nie spełniała warunku określonego w art. 23 a ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. W dniu składania wniosku o przyznanie rekompensaty, tj. w dniu [...] września 2007 r., strona nie była już właścicielem indywidualnej ilości referencyjnej. W sprawie nie wystąpiły również pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem brak było podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że prawidłowy był pogląd organów orzekających w sprawie wszczętej na wniosek skarżącej odnośnie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylającej decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w Białymstoku z dnia [...] listopada 2007 r. w całości i umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości: 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
- 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;
- 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą: 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W ocenie Sądu I instancji zasady przyznawania rekompensat za zaprzestanie produkcji i wprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych oraz zrzeczenie się prawa do indywidualnej ilości referencyjnej zostały uregulowane w dacie wydawania zakwestionowanych przez skarżącą rozstrzygnięć w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.
Stosownie do treści art. 23a ust. 1 ww. ustawy dostawcy hurtowemu lub dostawcy bezpośredniemu, który zobowiąże się do zaprzestania produkcji i wprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych oraz zrzeknie się prawa do indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej jego własność, przyznaje się z budżetu państwa, na jego wniosek, rekompensatę. Ponadto, zgodnie z art. 23c ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, decyzję w sprawie cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej, stanowiącej własność dostawcy w dniu wydania decyzji i przyznania rekompensaty, wydaje, na wniosek dostawcy hurtowego lub dostawcy bezpośredniego, właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji w terminie do dnia 30 listopada roku kwotowego, w którym złożono wniosek. Stosownie do art. 23c ust. 6 ustawy wniosek o przyznanie rekompensaty składa się od dnia 1 września do dnia 15 września danego roku kwotowego na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję.
Ponadto przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy należało mieć również na uwadze treść art. 31 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, zgodnie z którym, w przypadku gdy producent przestał spełniać warunki określone w art. 5 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. Urz. UE L 270 z dnia 21 października 2003 r.), właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Agencji cofa, w drodze decyzji, indywidualną ilość referencyjną stanowiącą własność producenta.
Sąd zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie, w stosunku do skarżącej, na jej wniosek, została wydana w dniu [...] lutego 2006 r. decyzja w sprawie cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Tak więc z dniem wydania powyższej decyzji skarżąca utraciła prawo do kwoty indywidualnej dostaw w wysokości 15 622 kg. Jednocześnie podkreślono, iż w ww. decyzji skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie postępowania w przypadku ubiegania się o ponowne przyznanie cofniętej indywidualnej ilości referencyjnej oraz terminie do złożenia stosownego wniosku. W przedmiotowej sprawie termin na złożenie powyższego wniosku upłynął w dniu 31 grudnia 2007 r.
W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 224/09 oddalającego skargę skarżącej na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej oraz odmowy przyznania rekompensaty podkreślono, iż Skarżąca nie złożyła w zakreślonym terminie stosownego wniosku o ponowne przyznanie indywidualnej ilości referencyjnej. Zamiast tego strona wystąpiła w dniu [...] września 2007 r. do Dyrektora OT ARR w Białymstoku o przyznanie rekompensaty, który wniosek ten załatwił odmownie z uwagi na niespełnienie ustawowych przesłanek do przyznania rekompensaty. Stanowisko powyższe podtrzymał następnie Prezes Agencji Rynku Rolnego, który w następstwie złożonego przez skarżącą odwołania, decyzją z [...] stycznia 2008 r. uchylił zaskarżona decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Powyższa decyzja Prezesa ARR nie została przez Skarżącą zaskarżona do sądu administracyjnego.
Sąd wskazał, że z uwagi na fakt, iż zgodnie z cyt. wyżej art. 23a ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych rekompensata przyznawana jest dostawcy hurtowemu lub dostawcy bezpośredniemu pod warunkiem, że zobowiąże się do zaprzestania produkcji i wprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych oraz zrzeknie się prawa do indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej jego własność, to w sytuacji skarżącej, gdy nie była już ona właścicielem kwoty indywidualnej dostaw, a zatem nie spełniała warunku określonego w powyższym przepisie, rekompensata nie mogła być jej przyznana.
W tych okolicznościach sprawy zdaniem Sądu I instancji Minister miał rację co do podjęcia rozstrzygnięcia odnośnie stwierdzenia, że zarzuty strony dotyczącego tego, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. była po terminie oraz, że niesłusznie nie wypłacono skarżącej rekompensaty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.
M. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Białymstoku i umorzył jako bezprzedmiotowe, wszczęte na wniosek strony postępowanie w przedmiocie przyznania rekompensaty, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował okoliczność, iż organy administracji zarówno I jak i II instancji nie przeprowadziły postępowania w sprawie w należyty sposób, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uznania odwołania skarżącej z dnia 18 lutego 2015 r. jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARR z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], podczas gdy organ winien był rozpoznać sprawę na zasadzie art. 154 § 1 k.p.a. i uchylić bądź zmienić zaskarżoną decyzję w szczególności mając na uwadze słuszny interes strony, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,
- 3) art. 135 p.p.s.a., albowiem z uwagi na naruszenia prawa uchyleniu przez sąd I instancji podlegać powinny zarówno decyzja zaskarżona uchylająca decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. w całości i umarzająca postępowanie przed organem, jak również decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiająca cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej i odmawiająca przyznania rekompensaty.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z których wynika, że decyzją z [...] listopada 2007 r. Dyrektor Oddziału Terenowego ARR w Białymstoku na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych odmówił M. K. cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej i tym samym przyznania rekompensaty. Następnie decyzją z [...] stycznia 2008 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Pismem nadanym [...] marca 2015 r. M. K. wniosła o: "wznowienie postępowania, zmianę, uchylenie oraz stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji, które były przyczyną nieotrzymania rekompensaty kwoty indywidualnej ilości referencyjnej". W wyniku sprecyzowania wniosku ustalono, że dotyczy on stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2008 r. Decyzją z [...] maja 2015 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] stycznia 2008 r. Wskazał, że strona nie mogła się ubiegać o rekompensatę za cofnięcie indywidualnej ilości referencyjnej, albowiem w dacie wniesienia wniosku nie spełniała warunku określonego w art. 23a ust. 1 ustawy tj. nie była właścicielem indywidualnej ilości referencyjnej, gdyż ta została jej cofnięta decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w Białymstoku z [...] lutego 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] maja 2015 r. ustalając, że M. K. nie była uprawniona i nie mogła ubiegać się o przyznanie rekompensaty w zamian za cofnięcie indywidualnej ilości referencyjnej, gdyż nie spełniała warunku określonego w art. 23 a ust. 1 ustawy, ponieważ w dniu składania wniosku o przyznanie rekompensaty, tj. [...] września 2007 r. nie była już właścicielem indywidualnej ilości referencyjnej. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest przepisem postępowania, określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. było konsekwencją niestwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie przy jednoczesnym niezastosowaniu innego środka nie jest naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 154 § 1 akceptując stanowisko organów administracji publicznej, że nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej. Sąd I instancji dokonując kontroli działalności administracji publicznej sprawował tę kontrolę jedynie pod względem zgodności z prawem decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym. Inaczej mówiąc, Sąd badał jedynie to czy w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. zawartych w art. 156 do art. 159 nie naruszono przepisów tego postępowania oraz to, czy prawidłowe było ustalenie dokonane w tym postępowaniu, że decyzja ostateczna z 2 stycznia 2008 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również brak było innych przesłanek stwierdzenia nieważności.
Inaczej mówiąc według Sądu I instancji, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w postępowaniu nadzwyczajnym prawidłowo ustalił, że skoro decyzja z 2 stycznia 2008 r. nie narusza prawa materialnego w żadnym stopniu, a pierwszym jest ten wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to nie można stwierdzić naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – rażącego.
Według art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek wyjścia poza granice skargi i podjęcia odpowiednich środków w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Regulacja ta ściśle wiąże się z art. 134 § 1 p. p. s. a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie.
Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jakich naruszeń prawa nie wskazanych w skardze nie dostrzegł Sąd I instancji badając legalność decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na decyzję ostateczną stwierdził brak przesłanki - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc, Sąd I instancji uznał, że organ administracji publicznej nie naruszył prawa materialnego – w tym wypadku art. 156 § 1 pkt 1) do 7) k.p.a. poprzez niezastosowanie na etapie subsumcji żadnego z tych przepisów do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, sprawie toczącej się w trybie nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie akceptując, między innymi niestwierdzenie przez organ administracji publicznej przesłanki wydania decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem prawa nie dokonywał wykładni przepisów prawa materialnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenie organu, że brak jest przesłanki rażącego naruszenia prawa. Przypadki gdy decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa mają miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przepis jest jasny i precyzyjny. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Inaczej mówiąc chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takim wypadku zachodzą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, ponieważ nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności skutków, które pozostają w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 154 § 1 k.p.a., ponieważ żądanie strony zawarte w piśmie nadanym [...] marca 2015 r. sprecyzowane na wezwanie organu administracji publicznej wyznaczyło przedmiot nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, którym było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2008 r. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Rolnictwa i Wsi obowiązany był rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją z [...] maja 2015 r., rozpoznać ją ponownie merytorycznie w jej całokształcie co oznacza, że miał obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich. Zakres ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wyznaczony został bowiem zakresem rozstrzygnięcia sprawy aktem z [...] maja 2015 r., organ nie mógł zmieniać rodzaju sprawy, co oznacza, że w ponownym postępowaniu mógł rozpoznać i rozstrzygnąć wyłącznie tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawę, organ nie mógł również zmieniać jej zakresu i nie mógł orzekać w zakresie innym niż to uczynił wcześniej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.