Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1019/15, oddalił skargę K. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu [...] września 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., wystawił wobec zobowiązanej tytuł wykonawczy nr [...] opiewający na zaliczkę na koszty wykonania zastępczego w kwocie 1000 zł. Został on przekazany celem realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., który w dniu [...] listopada 2013 r. nadał klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji.
Organ egzekucyjny, działając w trybie art. 79 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.), dokonał zajęcia świadczenia w Oddziale Regionalnym Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Częstochowa. Zawiadomienie z dnia [...] marca 2015 r. zobowiązanej wysłano pocztą, a jego odbiór potwierdził pełnoletni domownik w dniu [...] marca 2015 r.
Po odbiorze tego zawiadomienia Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w Katowicach wskazała, iż od dnia 1 kwietnia 2015 r. ze świadczenia emerytalnego zostanie potrącona łącznie kwota 1.050 zł w miesięcznych ratach po 249,67 zł aż do całkowitej spłaty zadłużenia.
Zobowiązana wniosła o umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego, powołując się na przedawnienie, trudną sytuację materialną oraz bezprawne, trwające od 15 lat nakładanie grzywien na stronę i jej męża. Do pisma dołączono kserokopię wezwania Komornika Sądowego z dnia [...] marca.2015 r., sygn. akt [...], a także kserokopię wezwania Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...].
Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uznając, iż wniosek zobowiązanej nie spełnia przesłanek zawartych w art. 59 § 1 u.p.e.a.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zdaniem organu, skuteczne powoływanie się na okoliczność wymienioną w przepisie art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. wymaga wykazania przez stronę, że egzekwowany obowiązek nie istnieje, a takiej okoliczności strona nie udowodniła. Zaistnienia tej okoliczności nie wykazują przedłożone akta przedmiotowej sprawy. Wynika z nich bowiem, iż organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, którego ostateczne ustalenia nie udowodniły braku wymagalności obowiązku, którego dotyczy przedmiotowy tytuł wykonawczy. Zdaniem DIS, okoliczności przedstawione przez stronę nie wyczerpują przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest zobligowany do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Jednocześnie DIS zauważył, że organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest obowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przepis art. 59 u.p.e.a. jest przepisem bezwzględnie obowiązującym.
W ocenie organu, taka okoliczność nie została przez stronę udowodniona. W zażaleniu strona podniosła, że obowiązek wygasł w toku trwania postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, iż zobowiązana sama wykonuje prace rozbiórkowe i nie ma potrzeby wykonania zastępczego. Tymczasem okoliczności wskazane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ egzekucyjny wskazują, iż przedmiotowy obowiązek nie uległ wygaśnięciu, skoro obiekt budowlany w dalszym ciągu istnieje.
Niniejsze postępowanie egzekucyjne dotyczy egzekwowania obowiązku o charakterze pieniężnym (zaliczka na koszty wykonania zastępczego), jednakże – jak dalej stwierdził DIS – przedawnienie tegoż obowiązku należałoby rozpatrywać w kontekście przedawnienia głównego obowiązku, tj. obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zarzut przedawnienia nie mógł zostać brany pod uwagę z uwagi na okoliczność, iż likwidacja skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu.
Ponadto, z akt sprawy wynika, iż w wyniku realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. w dniach [...] kwietnia 2015 r. i [...] maja 2015 r. dłużnik zajętej wierzytelności dokonał wpłat w wysokości 199,67 zł i 249,67 zł. Jednakże częściowe wygaśnięcie obowiązku z uwagi na realizację zajęcia nie stanowi o konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego do tytułu wykonawczego dotyczącego zaliczki na koszty wykonania zastępczego.
Organ wskazał także, iż okoliczności związane z niewystarczającą ilością środków pieniężnych na uiszczenie zaliczki na koszty wykonania zastępczego oraz szybsze rozebranie ogrodzenia działki zostały uwzględnione w ramach częściowego zwolnienia spod egzekucji zajętego świadczenia emerytalnego, co znalazło odzwierciedlenie w wydanym przez organ egzekucyjny postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r. Okoliczności finansowe nie mieszą się natomiast "w kategorii wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na powyższe postanowienie.
Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, że zarzut przedawnienia nie mógł być brany pod uwagę, zważywszy, że likwidacja skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu. Ponadto, obiekt budowlany objęty obowiązkiem rozbiórki nadal istnieje, zaś częściowe wygaśnięcie obowiązku z uwagi na realizację zajęcia (w dniu [...] kwietnia 2015 r. – 199,67 zł i w dniu [...] maja 2015 r. – 249,67 zł) nie stanowi o konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego do tytułu wykonawczego dotyczącego zaliczki na koszty wykonania zastępczego.
Sąd wskazał, że na mocy art. 128 § 2 u.p.e.a. w celu zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze, w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Z powyższego wynika, że obowiązek uiszczenia zaliczki na koszty wykonania zastępczego, a więc obowiązek o charakterze pieniężnym jest środkiem zmierzającym do wykonania zobowiązania niepieniężnego, a zatem jest z nim ściśle powiązany.
Zdaniem WSA, pojęcie "obowiązku" w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy – obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Słusznie zatem organy obu instancji oceniały zasadność twierdzenia strony o przedawnieniu obowiązku opłacenia tej zaliczki w kontekście istnienia przepisów przewidujących przedawnienie usunięcia samowoli budowlanej, czyli wykonania nakazu rozebrania ogrodzenia. Możliwość przedawnienia obowiązków o charakterze niepieniężnym musi wynikać z wyraźnego przepisu prawa, a takowego w odniesieniu do usunięcia skutków samowoli budowlanej ustawodawca nie przewidział. Dochodzony obowiązek nie mógł zatem ulec przedawnieniu.
Dalej Sąd I instancji wskazał, że przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny uzyskał od wierzyciela wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., w którym wskazano, że "przedmiotowy obowiązek nie uległ również wygaśnięciu, skoro obiekt budowlany w dalszym ciągu istnieje. Wobec powyższego realizacja tytułu wykonawczego jest w dalszym ciągu wymagalna". Istnienia tegoż obiektu skarżąca nie kwestionowała ani w zażaleniu, ani w skardze, podnosząc jedynie, że przystąpiła do rozbiórki ogrodzenia i wyjaśniając, że z uwagi na jej podeszły wiek i brak środków finansowych prace te posuwają się wolno. Jednocześnie w skardze stwierdziła, że "prace rozbiórkowe są już na ukończeniu, dlatego też dalsze prowadzenie egzekucji administracyjnej musi być uznane za bezprzedmiotowe".
Zdaniem Sądu, zasadność wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oceniać należy ze względu na okoliczności istniejące w dacie jego rozpoznawania, a nie zdarzenia zaistniałe w momencie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem organ egzekucyjny uzyskał od wierzyciela, niekwestionowaną przez stronę, informację, że obiekt objęty nakazem rozbiórki nadal istnieje, to wygaśnięcie dochodzonego obowiązku nie mogło być stwierdzone. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie mogło także nastąpić ze względu na to, że część zaliczki została już od strony ściągnięta, gdyż – jak zasadnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu – częściowe wygaśnięcie obowiązku z uwagi na realizację zajęcia nie stanowi o konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego do tytułu wykonawczego dotyczącego zaliczki na koszty wykonania zastępczego.
Owa częściowa realizacja zajęcia ma natomiast znaczenie dla oceny wskazanej w skardze fakultatywnej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, iż w wyniku realizacji zajęcia świadczenia emerytalnego otrzymywanego przez skarżącą, dokonanego zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r., w dniach [...] kwietnia 2015 r. i [...] maja 2015 r. dłużnik zajętej wierzytelności dokonał wpłat w wysokości 199,67 zł i w wysokości 249,67 zł, a później postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. ograniczono zajęcie do kwoty 100 zł miesięcznie. Zestawienie tych danych z kwotą egzekwowanej zaliczki w wysokości 1000 zł nie pozwala zasadnie twierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym skierowanym do stałego źródła dochodu skarżącej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzających go decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:
- 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 77, 75, 7 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy postępowanie przed organami administracyjnymi dotknięte jest uchybieniami, które w konsekwencji powodują, iż postanowienie o odmowie umorzenia postępowania zostało wydane bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego i wyłącznie na podstawie wniosków organu poczynionych po analizie twierdzeń zawartych w pismach kierowanych do tych organów, w szczególności nie dokonano sprawdzenia, czy przedmiot postępowania, tj. ogrodzenie w dalszym ciągu nie istnieje, czy nałożony na skarżącą obowiązek rozbiórki tego ogrodzenia jest realizowany, a co za tym idzie, czy konieczne jest wdrożenie postępowania egzekucyjnego, a ponadto niedoinformowanie skarżącej występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika o możliwości i konieczności składania wniosków dowodowych w sprawie;
- 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 8 u.p.e.a., art. 35 § 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu przed organami administracji skarżąca zgłosiła zarzuty wykonania obowiązku w części oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, co powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa, zaś zarówno organy, jak i Sąd okoliczność tę pominęły, ponadto poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wskutek wykonania obowiązek wygasł, co implikuje konieczność umorzenia postępowania;
- 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie umorzenia postępoania egzekucyjnego, w sytuacji gdy postępowanie zostało wszczęte bez doręczenia skarżącej upomnienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu ujętego w pkt 1 skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie jest on zasadny. Podkreślić bowiem należy, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w art. 59 u.p.e.a. Postępowanie z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie jest postępowaniem wyjaśniającym, zatem zakres ustaleń, jakiego domaga się skarżąca w tej sprawie, wykracza poza ramy wyznaczone ww. przepisem. We wniosku o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał) skarżąca powołała się na okoliczność realizowania obowiązku w postaci rozbiórki ogrodzenia, którego koszt wykonania zastępczego stanowił podstawę egzekucji w tej sprawie. Zarzut naruszenia art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 75 i art. 77 k.p.a. jest o tyle niezasadny, że organ egzekucyjny – pomimo braku obowiązku uzyskania stanowiska wierzyciela – zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż., który w piśmie z [...] kwietnia 2015 r. poinformował m.in., że "obowiązek nie uległ wygaśnięciu, gdyż obiekt budowlany w dalszym ciągu istnieje".
Zatem zarówno z ww. stanowiska wierzyciela, jak i twierdzenia samej skarżącej wynika, że obowiązek w postaci rozbiórki ogrodzenia nie został wykonany w całości. Wobec powyższego, zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu egzekucyjnego o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut ujęty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy zauważyć, że – jak wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany może zgłosić w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, zawierającego pouczenie w tym zakresie. Zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym powoduje – zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. – zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca – wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej – nie zgłaszała zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 i 8 u.p.e.a. Nie może bowiem ujść uwadze, co słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że odpis tytułu wykonawczego zobowiązana otrzymała [...] listopada 2013 r., zaś jej pierwsze pismo w sprawie, zawierające – jak twierdzi skarżąca – zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym złożone zostało [...] lutego 2015 r. W piśmie tym zobowiązana zwróciła się z prośbą o wstrzymanie egzekucji świadczenia emerytalnego z powodu ciężkiej sytuacji.
Na wezwanie organu w piśmie z [...] marca 2015 r. doprecyzowała zakres żądań, które jednak – jako złożone po terminie wynikającym z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – nie mogły zostać potraktowane jako zarzuty skutkujące zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Na marginesie można jedynie zauważyć, że na wniosek zobowiązanej z dnia [...] maja 2015 r. organ postanowił o ograniczeniu zajęcia emerytury do kwoty 100 zł miesięcznie.
Jeśli chodzi natomiast o podniesiony przez skarżącą zarzut wykonania obowiązku w części, to Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że powinien on być oceniany przy uwzględnieniu okoliczności istniejących w dacie jego rozpoznawania. Zatem, skoro organ uzyskał od wierzyciela (niekwestionowaną zresztą w toku postępowania przez stronę) informację, że obiekt objęty nakazem rozbiórki nadal istnieje (przynajmniej w części), to nie nastąpiło wygaśnięcie dochodzonego obowiązku. Sąd zasadnie wskazał ponadto, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie mogło także nastąpić ze względu na częściowe ściągnięcie należności pieniężnej.
Odnosząc się do zarzutu braku podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie zobowiązanej upomnienia, należy zauważyć, że Sąd I instancji, a wcześniej organy administracyjne prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania wymaganie skierowania do dłużnika pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Przepisy art. 15 § 1 i 5 u.p.e.a. dopuszczają wyjątek od przewidzianej w § 1 tego artykułu zasady kierowania takiego upomnienia i wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 15 § 5 u.p.e.a. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w § 13 pkt 1 stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu.
Taka sytuacja miała miejsce w taj sprawie, bowiem koszt wykonania zastępczego został określony w orzeczeniu z [...] lipca 2013 r., nr [...]. Zarówno podstawa prawna należności (orzeczenie), jak i podstawa prawna odstąpienia do obowiązku doręczenia upomnienia (§ 13 ww. rozporządzenia MF) zostały wskazane w tytule wykonawczym. Wobec tego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a.
Mając to wszystko na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzeczono o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że trudna sytuacja materialna skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie.