Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 434/15, wydanym w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od nieopodatkowanej należności budżetowych oddalono skargę.
Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z [...] lipca 2014 r. Powiat [...] (dalej: skarżący) wystąpił do Mazowieckiej Jednostki Wdrożenia Programów Unijnych (dalej MJWPU) o umorzenie odsetek od należności wynikających z decyzji MJWPU z dnia [...] grudnia 2013 r. zobowiązującej do zwrotu 357 923,05 zł. wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Decyzja zobowiązująca do zwrotu utrzymana była w mocy w postępowaniu odwoławczym przez Zarząd Województwa Mazowieckiego decyzją z [...] lutego 2014 r. Wnosząc o umorzenie odsetek Powiat [...] powoływał się na negatywny wpływ konieczności zapłaty odsetek na realizację budżetu. MJPWU decyzją z [...] września 2014 r. orzekła o odmowie umorzenia odsetek. Na skutek rozpatrzenia odwołania od tej decyzji Zarząd Województwa Mazowieckiego (dalej: organ odwoławczy) decyzją z [...] listopada 2014 r. uchylił decyzję MJPWU z przyczyn formalnych, to jest ze względu na brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów.
MJPWU po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., ponownie odmówił umorzenia odsetek uznając, że w sprawie nie zachodzi ważny interes strony uzasadniający umorzenie przedmiotowych odsetek. Jako podstawę prawną wskazał w szczególności przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 887 ze zmianami, dalej: UFP). Organ wskazał na przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. regulujący kwestię ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie stanowiących należności podatkowych w związku z art. 55 u.f.p., oraz na przepisy art. 57 wskazujące warunki umożliwiające zastosowanie ulgi oraz 4 Uchwały Zarządu Województwa Mazowieckiego z 20 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg w stosunku do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym oraz stanowiących płatności w ramach komponentu Regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013.
Organ zauważył też, że nawet zaistnienie formalnej przesłanki zastosowania ulgi nie zobowiązuje do jej udzielenia, gdyż decyzja w tej sprawie podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. MJPWU w oparciu o zgromadzone dokumenty stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż możliwości płatnicze Powiatu [...] nie pozwalają na uiszczenie należności. Wskazał w szczególności na uchwałę Składu Orzekającego Regionalnej Izby Obrachunkowej z [...] grudnia 2013 r. oraz wieloletnią prognozę finansową. Zauważył, że budżet na 2014 r zakłada nadwyżkę w wysokości 350 702 zł, na spłatę kredytów, a łączna wysokość rat przypadająca do spłaty w tym roku jest niższa od tej nadwyżki.
W ocenie organu nie istnieje realne ryzyko przekroczenia limitów zadłużania lub realizacji zadań Powiatu. Za umorzeniem nie przemawia też interes publiczny. MJPWU zauważył też, że skarżący nie wystąpił o odroczenie płatności należności lub o rozłożenie na raty. Decyzją z [...] marca 2015 r. Zarząd Województwa Mazowieckiego po rozpatrzeniu odwołania w oparciu o zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy utrzymał w mocy decyzję MJWPU. Organ odwoławczy w oparciu o dokumentację przedstawioną przez skarżącego uznał, że nie wskazuje ona żeby Powiat [...] znajdował się w trudnej sytuacji finansowej.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zauważył, że nadwyżka budżetowa w 2015 r. ma wynieść 315 092 zł, a kwota spłaty zobowiązań kredytowych w tym okresie – 175 810 zł. Zatem argument o konieczności zaciągnięcia dodatkowego kredytu na spłatę przedmiotowych zobowiązań nie znajduje uzasadnienia. Spłaty zobowiązań nie powinny też wpłynąć na zmianę prognozowanego indywidualnego wskaźnika zadłużenia na 2015 r. Organ odwoławczy zauważył też, że zgodnie z Uchwałą Składu Orzekającego RIO zachowane zostały limity obciążenia budżetu spłatę długów. Stan zobowiązań wymaganych do spłaty w 2014 r. był niższy od nadwyżki budżetowej za ten rok. Stan zobowiązań na koniec 2013 r. stanowił 11,5% wykonanych w tym roku dochodów. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący był bezskutecznie wezwany do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem wydania decyzji w oparciu o dotychczas przedstawione materiał dowodowy.
Zatem należy uznać, że organ I instancji podjął działania mające na celu zebranie materiału dowodowego potrzebnego do oceny okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy i wydał decyzje w oparciu o materiał dostarczony przez skarżącego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji odniósł się do materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, wskazał też dokładnie podstawę prawną rozstrzygnięcia. I należycie uzasadnił decyzję. Dokonał też prawidłowej wykładnia art. 56 u.f.p.. Organ odwoławczy zauważył, że to strona występując o ulgi powinna wykazać, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie ulgi. Umorzenie należności ma charakter wyjątkowy, zatem przesłanki warunkujące zastosowanie umorzenia muszą być również wyjątkowe.
Powiat [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2015 r.
W skardze tej zarzucił naruszenia:
- 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez niepełne, a przez to nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz poprzez brak prawidłowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie, w jakim został w ogóle zgromadzony w niniejszej sprawie, oraz przekroczenie granicy swobodnego uznania, gdyż ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie była zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, w szczególności poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniał ważny interes uzasadniony sytuacja majątkowa skarżącego uzasadniający umorzenie odsetek.
- 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa. W istocie uzasadnienie decyzji zawiera wyłącznie lakoniczne określenie stanu faktycznego i nieprawidłowe podstawy prawne dla późniejszego rozstrzygnięcia i nieprawidłowe wskazanie podstaw prawnych.
- 3. art. 56 ust. 1pkt 5 u.f.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes strony uzasadniający umorzenie przedmiotowych odsetek.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji MJPWU z [...] stycznia 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny była decyzja o odmowie umorzenia odsetek z tytułu nieopodatkowanych należności budżetowych. Sąd wskazał, że decyzje w tym przedmiocie, jako decyzje uznaniowe, podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia należności mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ II instancji zasadnie przyjął, iż w rozpatrywanej sytuacji nie zaszły przesłanki, które mogłyby spowodować wydanie decyzji o umorzeniu należności.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Natomiast w myśl art. 64 ustawy o finansach publicznych – właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art.
- 60. Stosownie do art. 67 ustawy o finansach publicznych – do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.). Przepis art. 56 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, jeżeli:
- 1) osoba fizyczna – zmarła nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł;
- 2) osoba prawna – została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;
- 3) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne;
- 4) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji;
- 5) zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny.
Cytując obowiązujące przepisy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p.. Ponadto zastosowanie znajduje Uchwała nr 2365/210/12 Zarządu Województwa Mazowieckiego z 20 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg w stosunku do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym oraz stanowiących płatności w ramach komponentu Regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki i Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013. W § 3 tej uchwały przewiduje się możliwość częściowego umorzenia należności w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika, § 4 tej uchwały dotyczy umorzenia należności w całości. W uchwale tej zdefiniowano przesłanki umorzenia należności określając je w sposób podobnie jak wyżej cytowany art. 56 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, przy czym umorzenia określona w § 4 ust. 1 pkt 4 ma treść: "zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny.
Za ważny interes dłużnika uważa się sytuację, gdy z powodów nadzwyczajnych i losowych przypadków, dłużnik nie jest w stanie uregulować powstałych zobowiązań. Interes publiczny to sytuacja, w której zapłata należności spowoduje konieczność sięgnięcia przez dłużnika do środków pomocy państwa. Przy czym w przeciwieństwie do art. 56 ust. 1, Uchwała w § 3 nie przewiduje, że "należności mogą być umarzane", lecz stanowi o tym, że "organ uprawniony umarza należności" przy spełnieniu przesłanki: "w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika".
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zarówno z treści art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. jak i z treści uchwały Zarządu Województwa wynika, że w każdym przypadku decyzja o zastosowaniu ulgi ma charakter uznaniowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy obu instancji rozpatrując wniosek Powiatu [...] nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji MJWPU w pierwszej instancji poprzedzone było wnikliwą analizą sytuacji budżetowej Powiatu [...]. Organ umożliwił stronie złożenie dowodów i wyjaśnień obrazujących jej aktualną sytuację dochodową na dzień wydania decyzji i na takich dowodach swoją ocenę oparł. Organy nie miały obowiązku dalszego poszukiwania dowodów przemawiających na korzyść skarżącego, skoro zapewniły mu możliwość przedstawienia takich dowodów. To skarżący powiat sam najlepiej zna swoja sytuację finansowa i ma najlepsze możliwości do wykazania jej stosowanymi dowodami.
W ocenie Sądu organ w wyczerpujący sposób wyjaśnił stan faktyczny sprawy i dokonał jego analizy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, która to ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Organ dokonał analizy wniosku Powiatu [...] pod kątem spełnienia przesłanek umorzenia zadłużenia, takich jak istnienie ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że sytuacja finansowa skarżącego nie jest na tyle trudna, by uzasadniała zastosowanie ulgi. Wskazano w szczególności na dobre oceny sytuacji finansowej dokonane przez Regionalną Izbę Obrachunkową, istnienie nadwyżek budżetowych pozwalających na spłatę zadłużeń, niewielki stosunkowo wskaźnik zadłużenia do przychodów. Sytuacja ta nie mogła być uznana w żadnym razie za wyjątkowo trudną.
To zaś oznacza, że Powiat jest w stanie spłacać swoje zobowiązania. Sąd I instancji uznał, że organ nie naruszył granic uznania administracyjnego, wyznaczonych w art. 7 i art. 77 K.p.a. i uzasadnił swoją decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., tym samym wykazując prawidłowo brak podstaw do zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył Powiat [...], domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1. naruszenia przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a w zw z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące brakiem uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, pomimo istnienia ku temu podstaw w postaci niepełnego, a przez to nieprawidłowego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy oraz braku prawidłowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom ustawowym w konsekwencji pominięcia w uzasadnieniu analizy okoliczności przemawiających za ważnym interesem skarżącego, umożliwiającym umorzenie odsetek od nieopodatkowanych należności budżetowych.
- 2. naruszenia prawa materialnego - art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności naruszenia: - art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie, skutkujące przyjęciem przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego, podczas gdy w istocie organ ten nie dokonał wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co doprowadziło do braku uznania, że zachodzi ważny interes skarżącego, przemawiający za koniecznością umorzenia odsetek od nieopodatkowanych należności budżetowych;
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Co do zasady w takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo. Ustalenie wadliwości lub prawidłowości przyjętego w sprawie przez organ i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego rzutować będzie na prawidłowość bądź wadliwość zastosowanych przepisów prawa materialnego, których skutkiem była odmowa umorzenia należności skarżącego z tytułu odsetek od nieopodatkowanych należności budżetowych.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te zarzuty za niezasadne. NSA podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, że organy prowadziły postępowanie w sposób rzetelny, zgodny z wymogami k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w oparciu o który uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umorzenia należności z tytułu odsetek od nieopodatkowanych należności budżetowych. Podkreślić trzeba, że rozstrzygnięcie organu oparte zostało na materiale dowodowym przedstawionym przez skarżącego i złożonych wyjaśnieniach. Organ umożliwił skarżącemu przedstawienie w pełni swojej sytuacji finansowej.
Tym samym, oceniając sytuację majątkową skarżącego przez pryzmat ewentualnego wystąpienia przesłanek decydujących o umorzeniu należności, organ mógł się oprzeć na dowodach przedstawionych przez skarżącego i zebranych w toku postępowania. Analizując i interpretując te dowody organ zrekonstruował i ocenił stan faktyczny sprawy, z zachowaniem reguł procesowych wyrażonych w art. 7, art. 77 k.p.a., czemu dał stosowny wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., przy czym żadne z przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dowody nie zostały pominięte przez organ, a jedynie ocenione odmiennie niż oczekiwałby tego skarżący kasacyjnie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnieni wyroku nieodpowiadającego wymogom ustawowym należy uznać, że jest on pozbawiony podstaw. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1767/14).
Natomiast w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny sądu pierwszej instancji, jak też dokonanej przez ten sąd kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2665/16).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego określone w pkt 2 skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał za organem, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p., i podkreślił, że organy wskazały na przesłanki zastosowania ulgi przez umorzenie odsetek od wymaganych należności w postaci ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że organ, w ramach prawidłowo rozumianego uznania administracyjnego, właściwie rozważył przesłankę zarówno ważnego interesu strony jak też interesu publicznego, zachowując odpowiednie proporcje jednego i drugiego interesu, uwzględniając również konkretne okoliczności tej sprawy, a Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela.
Sąd drugiej instancji przychyla się również do stanowiska organu, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że pozostawanie skarżącego kasacyjnie w przekonaniu, że jego sytuacja materialna uzasadnia umarzanie należności wynikających z odsetek, rodziło by poczucie niesprawiedliwości, co nie daje pogodzić się z interesem publicznym. W reasumpcji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew poglądom kasatora ograniczonych do wyłącznie teoretycznych rozważań dotyczących zarówno decyzji uznaniowej, jak i przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o umorzenie - bez konkretnego odniesienia się do stanu faktycznego sprawy - nieuprawniony jest zarzut zaakceptowania przez Sąd I instancji nierozważenia przez organ odwoławczy ważnego interesu skarżącego kasacyjnie jak i interesu publicznego w przedmiotowej sprawie. Stanowisko Sądu, że wydana na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, właściwego dla tego rodzaju rozstrzygnięć w kwestii umorzenia niepodatkowej należności publiczno-prawnej, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów jest prawidłowe. Nie budzi także zastrzeżeń prawidłowość oceny przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia wymaganych należności.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.