Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 802/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] maja 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] listopada 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2005 r. - uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił stan sprawy wskazując, że A. K., prowadzący działalność pod firmą P., w maju 2005 r., dokonał sprzedaży oleju opałowego w ilości 65 381 litrów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz 49 826 litrów na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, która nie została należycie udokumentowana. Większość oświadczeń złożonych przez nabywców oleju opałowego nie posiadała w ocenie organu kluczowego zapisu uprawniającego do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa). Z tego względu organ pierwszej instancji uznał, że nastąpiło użycie oleju opałowego niezgodnie z jego przeznaczeniem i decyzją z [...] listopada 2008 r. obliczył należny podatek akcyzowy w kwocie 135. 944,00 zł.
A. K. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 191, art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) podnosząc w szczególności, że organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż pominął okoliczność, że zakwestionowane oświadczenia nabywców oleju opałowego w swej treści, oprócz słowa "Oświadczenie", zawierają również stwierdzenie: "Na podstawie par. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. 87, poz. 825 z późniejszymi zmianami) - oświadczam P. A. K. [...]-[...] B. ul. [...] [...], co następuje". Zdaniem strony, wskazane przepisy prawa, pomimo błędnej nazwy rozporządzenia, ale z właściwie podaną publikacją, określają cel złożonego oświadczenia.
Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy podniósł, że we wszystkich zakwestionowanych oświadczeniach, zgromadzonych w toku postępowania podatkowego, brak było deklaracji kupującego o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe. Oświadczenia uzyskiwane przez stronę od nabywców oleju opałowego nie były zatem oświadczeniami, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. Organ podkreślił, że deklaracji iż nabywany olej opałowy zostanie zużyty zgodnie z przeznaczeniem, tj. w celach opałowych nie może zastąpić podanie samej podstawy prawnej ani innych szczegółowych danych dotyczących nabywcy oleju.
W skardze na powyższą decyzję A. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 181, art. 188, art. 191, art. 192 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Sąd I instancji uwzględnił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołując treść § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego wskazał, że naruszenie obowiązku uzyskania od nabywcy oleju opałowego oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe było równoznaczne z niespełnieniem warunków w zakresie dokumentowania obrotu olejem opałowym.
Opałowe przeznaczenie sprzedawanego przez skarżącego oleju opałowego zdeklarować mogły zatem jedynie osoby nabywające od niego ten olej, dokumentując takie przeznaczenie oświadczeniem, o którym mowa w § 4 ust. 1 Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego.
Określone w § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wymogi w zakresie danych, jakie zawierać powinno oświadczenie nabywcy, służyć mają - jak podkreślił Sąd I instancji - ustaleniu czy oświadczenie to BYŁO rzetelne, a tym samym czy może być ocenione przez organ podatkowy jako wiarygodne. Z kolei, brak tego oświadczenia oznaczało, że przedmiotem sprzedaży dokonanej przez skarżącego, udokumentowanej paragonami, nie był "olej opałowy przeznaczony na cele opałowe", lecz olejem opałowym użytym niezgodnie z zadeklarowanym przez podatnika przeznaczeniem tego wyrobu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, brak pewnych elementów w oświadczeniach, gdy jednocześnie zawierają one dane pozwalające na ich weryfikację, nie oznacza, automatycznego prawa organu do zastosowania stawki wyższej, czyli takiej jakby oświadczenie w ogóle nie zostało złożone. Znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia, pomimo ich wadliwości, pozwalają na ustalenie ich istoty przez odwołanie się do konkretnego paragrafu rozporządzenia oraz zawierają dane nabywców oleju. A zatem nie było przeszkód, aby w toku postępowania podatkowego ustalić rzeczywiste "użycie" oleju w kontekście treści tych oświadczeń Analiza § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. pozwalała na stwierdzenie, że wadliwość oświadczeń (przy ich istnieniu) mogła być usunięta czy też zweryfikowana poprzez przeprowadzenie innych dowodów przewidzianych przepisami prawa, które pozwalają na ustalenie prawdy materialnej.
Wyrażając powyższą opinię WSA podkreślił, że istotne było ustalenie czy osoby składające oświadczenie złożyły je zgodnie ze stanem rzeczywistym przy zastosowaniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej.
Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że przedłożone oświadczenia są oświadczeniami o przeznaczeniu sprzedawanego oleju na cele opałowe, które przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinny być zweryfikowanie poprzez przeprowadzenie m.in. dowodów z zeznań nabywców lub ich przedstawicieli na okoliczność zużycia nabytego oleju.
Sąd zarzucił organom orzekającym naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 187 Ordynacji podatkowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Celnej w T. zaskarżając go w całości wniósł o uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kasator zarzucił:
1.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez uwzględnienie skargi pomimo braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem stosowanie tej zasady nie powinno być rozumiane jako konieczność prowadzenia postępowania w celu ustalenia okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a do takich okoliczności należało zaliczyć rzeczywiste "użycie" oleju w kontekście oświadczeń złożonych przez nabywców, jeżeli zważyło się, że dla zastosowania wyższej stawki podatkowej przewidzianej dla oleju napędowego w stosunku do sprzedawcy oleju opałowego wystarczającym było jedynie - zgodnie z § 4 ust. 5 i § 3 ust 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia w sprawie obniżenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 września 2005 r. - ustalenie niezłożenia właściwego oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 września 2005 r. i podciągnięcie ustalonego stanu faktycznego pod przepis art. 65 ust. 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) obowiązujący od dnia 24 sierpnia 2005 r., na co wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 570/08 i rozważania dotyczące rzeczywistego użycia oleju opałowego z jednoczesnym pominięciem wyjaśnienia właściwego rozumienia przepisów powołanego wyżej rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 września 2005 r., przy czym tak sporządzone uzasadnienie wyroku utrudnia jego kontrolę w postępowaniu kasacyjnym, a dla skarżącego organu skutkowałoby z mocy art. 153 p.p.s.a. zastosowaniem przepisów, które nie powinny być zastosowane, co miało także wpływ na wynik sprawy.
Powołane wyżej naruszenia przepisów postępowania w ocenie kasatora doprowadziły do ukształtowania zaskarżonego wyroku i w związku z tym powinny być ocenione jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 roku.
2.) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu § 4 ust. 5 i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego polegającą na przyjęciu jego brzmienia wynikającego z § 1 pkt. 2 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 września 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 177, poz. 1473) i wchodzące w życie 15 września 2005 r. w miejsce którego powinno być przyjęte brzmienie tego przepisu sprzed wejścia w życie powołanego rozporządzenia zmieniającego, prowadzące do niewłaściwego zastosowania tego przepisu do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z jednoczesnym zastosowaniem przepisu art. 65 ust. 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), który został dodany do tej ustawy na podstawie jej nowelizacji wchodzącej w życie z dniem 24 sierpnia 2005 r. i ogłoszonej w Dzienniku.
Ustaw Nr 160 z 2005 roku., co wykluczało również zastosowanie tego przepisu do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji doprowadziło to do pominięcia przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji właściwego brzmienia § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) i mylnego odczytania pojęcia niezłożenia oświadczenia, które powinno obejmować także złożenie wadliwego oświadczenia nie odpowiadającego wymaganiom określonym w przepisach tego rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor argumentował, że wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie przywołał art. 65 ust 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który został do niej wprowadzony w wyniku nowelizacji wchodzącej w życie z dniem 24 sierpnia 2005 r., to błędne było dopuszczenie zastosowania tego przepisu, co spowodowało oczywiście nieprawidłową ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu wyroku, w sytuacji gdy sprzedaż oleju nastąpiła przed wejściem w życie tegoż przepisu. Ponadto zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd dokonał błędnej wykładni § 4 ust 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, bowiem w istocie zastąpił regulację zawartą w tym przepisie regulacją zawartą w art. 65 a ust 1 a. Skarżący organ podniósł także, że dokumenty nazwane przez sprzedawcę "oświadczeniami" nie zawierały deklaracji nabywcy o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe, a zatem nie były oświadczeniami w rozumieniu § 4 ust 1 i 2 cyt. rozporządzenia. Były to oświadczenia o zakupie oleju opałowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik A. K. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w T. została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych o których mowa art. 174 p.p.s.a.
Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej wyznacza kasator poprzez wskazanie podstaw i zarzutów kasacyjnych.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów natury procesowej stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób podany przez stronę skarżącą, jest chybiony. Sąd I instancji zastosował się bowiem do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, jakie wskazuje ustawa. Sformułowanie natomiast tego zarzutu wskazuje, że w istocie sprowadza się on do zakwestionowania prawidłowości zastosowania przez Sąd przepisów prawa materialnego, tj.: § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w brzmieniu obowiązującym od 15 września 2005 r. oraz art. 65 ust.1 a pkt 1 ustawy o podatku. W tym miejscu wskazać jednak należy, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Ustalenia stanu faktycznego podważać należy bowiem za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania w tym wypadku Ordynacji podatkowej co też uczyniono, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia, za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie czy też niezastosowanie danego przepisu prawa (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, co też strona skarżąca uczyniła, formułując pozostałe zarzuty.
Kolejny zarzut natury procesowej, dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi pomimo braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, następstwem stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną o niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Stanowisko zaprezentowane przez WSA co do możliwości ustalania w toku ponownego postępowania rzeczywistego "użycia" oleju wynika z zaaprobowania przez Sąd I instancji odmiennego poglądu prawnego polegającego na przyjęciu, że przedłożone przez podatnika dokumenty są oświadczeniami i pomimo ich niewątpliwej wadliwości formalnej, możliwe jest ustalanie czy czynności udokumentowane tymi oświadczeniami, miały w rzeczywistości miejsce. Z tego też względu także ten, wskazany powyżej, zarzut skargi kasacyjnej ocenić należy jako nietrafny.
Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy posiadane przez podatnika oświadczenia, pobrane od nabywców oleju opałowego, są oświadczeniami, w rozumieniu § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe (jak chciałby skarżący), czy też są jedynie dokumentem potwierdzającym zakup oleju opałowego (jak przyjmuje organ odwoławczy). Rozstrzygając ten spór Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że sporne oświadczenia są oświadczeniami w rozumieniu § 4 ust. 1 i 2 wymienionego rozporządzenia, choć niewątpliwie nie zawierają samego sformułowania, że jest to oświadczenie nabywcy o przeznaczeniu kupowanego oleju na cele grzewcze.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że sporne oświadczenia zawierają, oprócz słowa "Oświadczenie", również stwierdzenie: "Na podstawie par. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. 87, poz. 825 z późniejszymi zmianami) - oświadczam P. A. K. [...]-[...] B. ul. [...] [...], co następuje", wskazuje na to, że są to oświadczenia nabywcy o przeznaczeniu nabywanych wyrobów na cele opałowe. Nie wpływa na powyższą ocenę fakt podania błędnej nazwy rozporządzenia bowiem właściwie przywołano publikator. A zatem zakwestionowane oświadczenia określają niewątpliwie cel ich złożenia, gdyż treść sformułowania o przeznaczeniu nabywanych wyrobów jest już zawarta w przywołanym przepisie prawa, tj. § 4 ust. 1 i ust. 2 wymienionego powyżej rozporządzenia.
W tej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, możliwa jest weryfikacja przez organ podatkowy oświadczeń przyjmowanych przez A. K. od kontrahentów pod kątem spełniania przez te dokumenty wymogów formalnych wskazanych w przytoczonych powyżej przepisach prawa, czym organy się nie zajmowały przyjmując, że A. K. oświadczeń nie posiadał, a także pod kątem ich rzetelności, bowiem aby oświadczenia mogły być podstawą stosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, muszą zawierać wszystkie dane wymagane przepisami prawa.
Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów przepisów prawa materialnego wskazać należy, że niewątpliwie, co zauważył także autor skargi kasacyjnej, art. 65 ust 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r., o podatku akcyzowym, który został dodany do tej ustawy na podstawie jej nowelizacji wchodzącej w życie z dniem 24 sierpnia 2005 r., nie mógł i nie był podstawą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i wbrew zarzutom skargi, nie przemawia za tym fakt powołania się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 stycznia 2009 r., I SA/Lu 570/08, który dotyczy stanu prawnego obowiązującego po wejściu w życie wymienionego powyżej art. 65 ust 1a.
Chybiony jest kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w skardze kasacyjnej, a dotyczący błędnej wykładni przepisu § 4 ust 5 i § 3 ust 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r., w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w brzmieniu obowiązującym od 15 września 2005 r., bowiem Sąd I instancji nie dokonał wykładni przytoczonych przepisów w brzmieniu obowiązującym od 15 września 2005 r. ponieważ zobowiązanie podatkowe dotyczyło miesiąca maja 2005 r. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, iż Sąd dokonał kontroli zastosowania tychże przepisów w brzmieniu obowiązującym do 15 września 2005 r. Podkreślić przy tym należy, że Sąd ten nie mógł dokonać błędnej wykładni przepisu § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od 15 września 2005 r., bowiem przepis ten już wtedy nie obowiązywał.
Zauważyć wypada, że Sąd przywołał § 4 ust 5 cyt. rozporządzenia wyłączenie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 września 2010 r., sygn. akt P 94/08, który stwierdził zgodność tegoż przepisu z art. 2 Konstytucji RP. Ponadto Sąd przytoczył jedynie jego treść, z której wynika m.in., że § 3 ust 3 wymienionego rozporządzenia stosuje się odpowiednio, jednak nie dokonywał wykładni tychże przepisów.
Niezależenie jednak od powyższej oceny zarzutu przypomnieć można, że zgodnie z § 3 ust 3 cyt. rozporządzenia jeżeli wyroby określone w § 3 ust 1 nie były prawidłowo oznaczone lub nie były zabarwione na czerwono zgodnie z odrębnymi przepisami lub nie były przeznaczone na inne cele niż opałowe albo nie spełniały warunków wskazanych w tym rozporządzeniu jako warunek zastosowania tej stawki, stosowało się dla tych wyrobów stawki określone w pozycji 1 pkt 5 załącznika do rozporządzenia. Natomiast, zgodnie z § 4 ust 5 wymienionego rozporządzenia (obowiązującym do dnia 14 września 2005 r.) w przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa wcześniej, należało odpowiednio stosować § 3 ust 3 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, dotyczący wyższej stawki akcyzy. Dopiero rozporządzenie Ministra Finansów z 13 września 2005 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 177, poz. 1473), z dniem 15 września 2005 r., uchyliło § 3 ust 3 rozporządzenia, a § 4 ust 5 uzyskał inne brzmienie.
W tych okolicznościach możliwa jest przy ponownym rozpoznaniu sprawy weryfikacja przedłożonych przez podatnika oświadczeń jednak nie pod kątem "zużycia nabytego oleju" jak błędnie zalecił Sąd I instancji, a pod kątem zgodności ich treści z rzeczywistym stanem rzeczy, czego nie dokonano w dotychczasowym postępowaniu, wobec ustalenia przez organy podatkowe, że przedłożone dokumenty nie są oświadczeniami w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów omawianego rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, pomimo błędnego uzasadnienia wyroku w tej części należało oddalić skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).