Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. o sygn. akt III SA/Po 873/12 oddalił skargę "M." P. F. sp. k. w likwidacji w P. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] określającą kwotę długu celnego.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] lutego 2008 r. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w Polsce importowane z Chin towary opisane jako "sportowe obuwie męskie o cholewkach ze skóry i podeszwach z gumy o specjalnej technologii A." oraz "sportowe obuwie męskie o cholewkach z tworzywa sztucznego i o podeszwach z gumy, technologia A.". Zgłoszenie zostało uzupełnione w dniu [...] marca 2008 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w P. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2009 r. w części dotyczącej określenia prawidłowej wysokości kwoty wynikającej z długu celnego, a także powiadomienia o zaksięgowaniu kwoty należności pozostającej do pokrycia i w tym zakresie orzekł co do istoty, wymierzając poprawnie należności celne.
Skarga Spółki na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA w P. z dnia 18 marca 2010 r. o sygn. akt III SA/Po 74/10, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt I GSK 467/10 uwzględnił skargę kasacyjną skarżącej, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego. NSA stwierdził liczne uchybienia proceduralne, w tym m.in. oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na badaniach Centralnego Laboratorium Celnego w W. (dalej: CLC) na zasadzie związania ich treścią, co nie znajdowało podstawy prawnej. W wykonaniu wyroku NSA, Sąd I instancji w P. wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. o sygn. akt III SA/Po 746/11 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i orzekł o kosztach postępowania.
Sąd zobowiązał organ do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym ze względu na zasadę jednolitego stosowania przepisów prawa celnego, do odniesienia się do załączonych przez skarżącą wiążących informacji taryfowych (WIT).
Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. po raz drugi uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia prawidłowej wysokości kwoty długu celnego, a także powiadomienia o zaksięgowaniu kwoty należności pozostającej do pokrycia i w tym zakresie orzekł co do istoty, określając poprawnie kwotę wynikającą z długu celnego na 81.117 zł (z czego cło wyniosło 54.156 zł, a cło antydumpingowe 26.961 zł) i powiadamiając o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty uzupełniającej 26.847 zł, jako różnicy między cłem nałożonym decyzją – 81.117 zł i cłem zadeklarowanym w zgłoszeniu celnym – 54.272 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skonfrontował treść trzech sprawozdań z badań obuwia zgłoszonego przez Spółkę z dnia [...] i [...] marca 2008 r., wykonanych przez CLC z dowodami przedłożonymi przez Spółkę, w tym również niemiecką i holenderską wiążącą informacją taryfową i uznał, że wskazane WIT-y nie objęły obuwia tożsamego ze zgłoszonym, więc nie można było na tej podstawie zastosować tożsamej klasyfikacji taryfowej.
Z kolei sprawozdania z badań CLC organ ocenił jako rzetelne i miarodajne dla przyjęcia twierdzenia, że importowane przez Spółkę obuwie nie spełniło kryterium obuwia sportowego i nie było obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, toteż nie mogło być taryfikowane wg kodów Taric podanych przez Spółkę i musiało być obłożone cłem antydumpingowym.
Oddalając skargę Spółki WSA w P. uznał, że Dyrektor Izby Celnej w P., ponownie rozpatrując sprawę, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., czym nie naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., gdyż wskazania tego wyroku obejmowały przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w tym m.in. ocenę dowodów przedłożonych przez Spółkę w konfrontacji z dowodami przeprowadzonymi przez organ, a to zostało zrealizowane w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu I instancji przeprowadzone w sprawie dowody z trzech opinii CLC z dnia [...] i [...] marca 2008 r., dotyczące wszystkich rodzajów obuwia importowanego przez Spółkę pozwoliły na przyjęcie, że zbadane obuwie nie spełniło kryteriów dla obuwia sportowego, określonych w uwadze 1 do podpozycji do działu 64 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE z dnia 7 września 1987 r. L 256, s. 1; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 02, t. 2, s. 382), dalej: WTC i nie było obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii, bo nie posiadało konkretnych cech technicznych zawartych w treści kodu Taric 6403 99 93 11 czy 6403 91 13 10 oraz w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE z dnia 28 lutego 2006 r. C 50, s. 1), dalej: Noty wyjaśniające do CN.
Sąd wyjaśnił przy tym, że placówka wykonująca badania towaru może, ale nie musi mieć odpowiedniej akredytacji, natomiast sprawozdanie z badań jest zwykłym dowodem z dokumentu, nie posiada nadzwyczajnej mocy dowodowej i podlega ocenie jak każdy inny dowód. Z tych względów kwestionowanie przez Spółkę wartości dowodowej sprawozdań z badań CLC z tytułu nieposiadania przez to Laboratorium akredytacji na określoną metodę badawczą było pozbawione podstaw prawnych.
Zdaniem Sądu I instancji tezy o konieczności objęcia spornego obuwia cłem antydumpingowym nie podważył materiał dowody przedstawiony przez Spółkę, który został skonfrontowany ze sprawozdaniami z badań tego obuwia wykonanymi przez CLC. Odnosząc się do niemieckiej i holenderskiej wiążącej informacji taryfowej odpowiednio z dnia [...].01.2007 r. i [...].05.2006 r. organ II instancji prawidłowo wykazał, że objęte nimi obuwie nie było tożsame z obuwiem importowanym przez Spółkę, ponieważ różniło się parametrami technicznym i mimo posiadania pewnych cech wspólnych z tym obuwiem, nie spełniło wymogu zastosowania szczególnej technologii. Z tego powodu obuwia wskazanego w WIT-ach i obuwia importowanego przez Spółkę nie można było potraktować tak samo, więc zarzut naruszenia zasady jednolitego stosowania prawa celnego (odstępstwa od ustalonej praktyki) okazał się chybiony.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organ II instancji prawidłowo wykonał wytyczne wyroku Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. oraz prawidłowo zebrał i ocenił przydatność poszczególnych dowodów do wykazania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, a ocena tego materiału spełniła wymogi procedury, dzięki czemu nie doszło do naruszenia art. 120, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 ani art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej: o.p. Sąd podkreślił, że skoro dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, to zasadne było nałożenie na obuwie Spółki cła antydumpingowego według stawki 16,5 %, nie zostały więc naruszone art. 2 i art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE z dnia 19 października 1992 r. L 302, s. 1; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 2, t. 4, s. 307), dalej: WKC, art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz. U. UE z dnia 5 października 2006 r. L 275, s. 1), dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 oraz art. 2 i art. 4 WTC. Wreszcie kalkulacja należności celnych była prawidłowa.
Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając:
- I. naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 2 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na naruszeniu zasady jednolitego stosowania na obszarze celnym Wspólnoty przepisów prawa celnego i zastosowaniu odmiennej stawki celnej od przyjętej w innych krajach należących do UE dla analogicznego towaru;
- 2. art. 20 poprzez określenie stawki celnej dla przedstawionych do procedury celnej towarów skarżącej niezgodnie z obowiązującą WTC;
- 3. art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 poprzez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności nałożenie na towary skarżącej ostatecznego cła antydumpingowego, pomimo że jej towar podlegał zwolnieniu z cła opisanego we wskazanym przepisie;
- 4. art. 2 WTC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na przyjęciu dla obuwia skarżącej nieprawidłowego kodu Taric i w dalszej konsekwencji nałożenia na towary skarżącej ostatecznego cła antydumpingowego według właściwej stawki;
- 5. art. 4 WTC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na przyjęciu dla obuwia skarżącej nieprawidłowego kodu Taric i w dalszej konsekwencji nałożenia na towary skarżącej ostatecznego cła antydumpingowego według niewłaściwej stawki;
- II. naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny dla wyniku sprawy:
- – art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzje organów celnych, w wyniku pominięcia naruszeń przepisów o.p., jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe:
- – art. 120 o.p. poprzez naruszenie zasady praworządności nakazującej organom celnym działać wyłącznie na podstawie przepisów prawa;
- – art. 122 o.p. poprzez naruszenie zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego w szczególności na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia opinii CLC bez rzetelnej weryfikacji prawidłowości wniosków przyjętych w podsumowaniu badań;
- – art. 124 o.p. poprzez naruszenie zasady uzasadniania przesłanek będących podstawą rozstrzygnięcia polegającego w szczególności na zaniechaniu wszechstronnego uzasadnienia przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia opinii CLC i pominięcia faktu braku stosownej akredytacji Laboratorium dla metody badań, którą posłużono się przy wydawaniu opinii;
- – art. 191 o.p. poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przyznanie nadrzędnej mocy dowodowej opinii z badań CLC, pomimo że przyjęta przez Laboratorium metoda badań nie mieściła się w zakresie posiadanej przez nie akredytacji, z jednoczesnym pominięciem dowodów przedłożonych przez skarżącą, a wskazujących na inną klasyfikację towarów skarżącej do kodu Taric niż wskazana w podsumowaniu opinii.
Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd zaakceptował błędną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy celne, które bezzasadnie przypisały nadrzędną moc dowodową sprawozdaniu z badań CLC, sprzecznym z niemiecką i holenderską wiążącą informacją taryfową na ten sam towar, przedłożonymi w postępowaniu przez Spółkę. Błąd w ocenie tego dowodu jest tym bardziej rażący, że zastosowana w badaniach metoda nie była objęta zakresem akredytacji posiadanym przez CLC. Opisana sytuacja doprowadziła do nieuwzględnienia zaleceń WSA w P., zawartych w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. i ponownego uznania wadliwego sprawozdania z badań tego Laboratorium za dowód nadrzędny wobec innych dowodów.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 27 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jako niezasadna podlega oddaleniu.
Kontrolowanym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji uznał za zgodną z prawem decyzję określającą kwotę wynikającą z długu celnego i powiadamiającą o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności pozostającej do pokrycia. Dług ten powstał w związku z dokonaną przez organ celny kwalifikacją taryfową sprowadzonego przez skarżącą obuwia typu sportowego z ChRL (kody Taric 6403 99 93 98 dla obuwia z pkt 1a, 6403 91 13 98 dla obuwia z pkt 1c, 6403 99 91 98 dla obuwia z pkt 1d zgłoszenia celnego), w odniesieniu do którego zastosowano dodatkowy kod Taric A999 i w konsekwencji stawkę cła antydumpingowego 16,5 %, na podstawie art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006.
Sąd uznał, że organ dokonał właściwej klasyfikacji taryfowej, a ostateczna i zaskarżona decyzja wykonała wszystkie wskazania zawarte w wyroku WSA w P. z dnia 16 listopada 2011 r. o sygn. akt III SA/Po 746/11 co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego.
Z powyższą oceną nie zgadza się skarżąca kasacyjnie Spółka, uznając przyjęty przez Sąd stan faktyczny za ustalony wadliwie. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. i kwestionuje głównie ocenę Sądu I instancji, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało bez uchybienia wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom o.p. w części dotyczącej zasad ogólnych postępowania podatkowego oraz postępowania dowodowego.
W świetle postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia norm procesowych istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z którym sprowadzone z ChRL obuwie typu sportowego nie mogło zostać sklasyfikowane, jak chciała skarżąca Spółka, pod nieobjęty cłem antydumpingowym kod Taric 6403 99 93 11. Ocena zarzutów postawionych na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ma decydujące znaczenie dla oceny trafności zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Na wstępie stwierdzić należy, że nie jest sporny stan prawny jaki znajdował zastosowanie w tej sprawie oraz zasady na jakich dokonuje się określenia należności związanych z długiem celnym. I tak w przypadku powstania długu celnego wymagane należności ustalane są, stosownie do art. 20 ust. 1 WKC, na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Taryfa ta obejmuje m.in. Nomenklaturę Scaloną, której pełną wersję wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi, na podstawie art. 12 WTC, przyjmuje Komisja w drodze rozporządzenia. W sprawie będącej przedmiotem oceny zastosowanie znajdowało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE z dnia 31 października 2007 r. L 286, s. 1; sprostowanie: Dz. U. UE z dnia 25 czerwca 2008 r. L 164, s. 46).
Interpretacja przepisów klasyfikacyjnych dokonuje się w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) składające się na załącznik I do zmieniających Taryfę Celną rozporządzeń, a dodatkowo stosuje się Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opublikowane w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), Noty wyjaśniające do CN oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wreszcie dla tej sprawy zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, stosowane na podstawie art. 20 ust. 2 WKC, zgodnie z klasyfikacją taryfową jako tzw. "inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi".
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 określono, iż obuwie z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry objęte wyszczególnionymi kodami CN podlega cłu antydumpingowemu z wyłączeniem m.in. obuwia sportowego oraz obuwia wymagającego zastosowania specjalnej technologii. Z kolei w ust. 2 wskazanego artykułu przyjęto definicję obuwia sportowego oraz obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii. W przypadku stwierdzenia, że importowane z ChRL lub Wietnamu obuwie nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia – tzn. nie jest m.in. ani obuwiem sportowym ani nie jest obuwiem wymagającym szczególnej technologii – stawkę cła antydumpingowego określa się w oparciu o ust. 3 tego artykułu, które dla wszystkich innych przedsiębiorstw z Chin, poza Golden Step, wynosi 16,5 % z dodatkowym kodem Taric A999. Taki dodatkowy kod został zastosowany w odniesieniu do obuwia sprowadzonego przez skarżącą Spółkę.
Zarzucając naruszenie zasady jednolitego stosowania na obszarze celnym Wspólnoty przepisów prawa celnego przez określenie odmiennej stawki celnej od przyjętej w innych krajach Unii Europejskiej oraz wadliwe nałożenie na swoje towary ostatecznego cła antydumpingowego, skarżąca kasacyjnie Spółka twierdzi, że Sąd I instancji zaaprobował błędną klasyfikację sprowadzonego obuwia, a doszło do niej w wyniku przyjęcia za rozstrzygający dowodu z badań CLC. Zdaniem Spółki o zakwalifikowaniu towaru do kodu Taric 6403 99 93 11 nie decyduje specjalna technologia ale posiadanie cech wymienionych w opisie danego kodu.
Analiza zaskarżonego wyroku oraz kontrolowanej decyzji nie potwierdza zarzutu naruszenia przepisów procesowych wskazanych w skardze kasacyjnej, w szczególności oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na badaniach CLC.
Przede wszystkim WSA w P. trafnie przyjął, że sprawozdania z badań CLC mogą stanowić dowód w sprawie, mimo zastosowania metody badawczej nieobjętej zakresem akredytacji nr AB 411. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienie tej kwestii jest wyczerpujące i nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji. W żadnym razie nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej co do błędnej oceny materiału dowodowego. Jak stwierdził WSA, a co potwierdza analiza akt administracyjnych, dla ostatecznego rozstrzygnięcia wzięto pod uwagę, poza badaniami CLC, oświadczenia producenta i importera, katalog A. na sezon [...], pismo "Technologie i systemy obuwia A.", a także przedstawione przez skarżącą wiążące informacje taryfowe (WIT) wydane przez organy celne Niemiec i Holandii. Fakt, iż dowód z badań CLC zadecydował o negatywnym wyniku sprawy, nie oznacza, że pozostałe dowody w sprawie zostały pominięte.
Jak trafnie zauważył WSA, obowiązek organu dokonania analizy wszystkich dowodów złożonych w toku postępowania przez stronę nie jest uwarunkowany tym, że ostateczne ustalenia organu będą odpowiadały oczekiwaniom strony. Nie ulega też wątpliwości, że organ wyjaśnił stronie powody nieuwzględnienia zarówno WIT-ów, jak też pozostałych dowodów mających przemawiać za tym, że importowane obuwie należało zaliczyć do kodu Taric 6403 99 93 11. Trafna jest ocena Sądu I instancji, że wyjaśnienia organu co do braku możliwości uwzględnienia danych, wynikających z przedstawionych przez skarżącą dowodów, są wyczerpujące.
Należy się również w pełni zgodzić z oceną, że przedłożone WIT-y nie mogły podważyć poglądu organu o konieczności nałożenia cła antydumpingowego, bowiem poza tym, że nie były w tej sprawie wiążące, to dotyczyły obuwia o innych cechach niż objęte postępowaniem kontrolowanym przez WSA. W skardze kasacyjnej podniesiono, że stosowanie określonej stawki celnej nie wymaga absolutnej tożsamości towarów, jednak pogląd ten o tyle tylko jest prawidłowy o ile jest mowa o cechach istotnych porównywanych towarów.
Importowane przez skarżącą Spółkę buty, ażeby mogły nie być objęte cłem antydumpingowym musiałyby zostać zakwalifikowane jako buty sportowe w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1719/2005 (art. 1 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006) lub powinny wykazywać cechy obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii (art. 1 ust. 2 tiret drugie cyt. rozporządzenia), które to cechy – poza minimalną ceną za parę obuwia wykorzystywanego do sportu – dotyczą podeszwy tego rodzaju butów. Skarżąca kasacyjnie nie twierdzi, że zakwestionowane obuwie było obuwiem sportowym w rozumieniu wskazanego przepisu, lecz koncentrując się na cechach obuwia dotyczących podeszwy utrzymuje, że jest ono identyczne jak obuwie będące przedmiotem WIT-ów z Niemiec i Holandii, i z tego względu podlega sklasyfikowaniu do kodu Taric 6403 99 93 11.
Ten wniosek jest z gruntu fałszywy, gdyż nie został oparty na analizie obuwia z perspektywy wymogów stawianych w art. 1 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006, a jedynie na przekonaniu, że obuwie importowane i obuwie, dla którego administracja celna Holandii i Niemiec wydała WIT-y, są co do istotnych cech identyczne. W aktach administracyjnych sprawy jedynym dowodem na spełnianie przez obuwie skarżącej cech z art. 1 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia i zwolnienie z tego tytułu z cła antydumpingowego (poza oświadczeniami producenta i importera) są badania CLC, a te dopuszczalną metodą badawczą wykluczyły istnienie cech świadczących o zastosowaniu szczególnej technologii. Przeprowadzone przez CLC badania stanowiły dowód, który mógł zostać podważony przez skarżącą, jednakże przedstawione przez nią oświadczenia i WIT-y nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Organ, na co słusznie zwrócił uwagę WSA w P., przeprowadził porównanie obuwia skarżącej i obuwia, którego dotyczyły WIT-y, a stwierdzona różnica wykluczała twierdzenie o tożsamości tego obuwia.
Podstawową różnicą było, że buty, których dotyczyły WIT-y wykonane zostały przy zastosowaniu szczególnej technologii i jako takie nie podlegały cłu antydumpingowemu. Z tego względu zasadnie WSA stwierdził, że skoro obuwie Spółki nie posiadało cech technicznych dla kodu Taric 6403 91 13 10 oraz 6403 99 93 11 według Not wyjaśniających do CN, to brak ten eliminował możliwość uznania obu rodzajów obuwia za tożsame, a jeśli tak, to nie było podstaw do zarzucania organowi naruszenia zasady jednolitego stosowania przepisów prawa celnego (art. 2 WKC).
Powyższe prowadzi do wniosku, że stan faktyczny w sprawie został ustalony z pełnym respektowaniem zasad procesowych określonych w o.p., więc zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za niezasadne. Tym samym nie można było podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska co do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 petitum tej skargi.
Dodać jeszcze należy, że autor skargi kasacyjnej w treści jej uzasadnienia wyraził dodatkowo przekonanie jakoby WSA w P. oraz organ nie uwzględniły zaleceń sformułowanych w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. Tego rodzaju zarzut, bez jednoznacznego wskazania przepisu prawa procesowego, który mu odpowiada uniemożliwia ocenę kasacyjną zaskarżonego wyroku w tej części.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.