Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 431/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uwzględnił skargę G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
G. P. nabył w Niemczech, w dniu 7 lipca 2004 r. samochód osobowy marki Mercedes Benz, wyprodukowany w 1993 r., o pojemności silnika powyżej 2000 cm3. W dniu 15 lipca 2004 r. skarżący uiścił podatek akcyzowy w kwocie 2.938,00 zł., przyjmując za podstawę opodatkowania wartość pojazdu wg ceny nabycia określonej w umowie tj. 1000 EUR, co stanowiło równowartość 4.520,90 zł oraz stawkę podatku akcyzowego w wysokości 65%. Pismem z dnia 8 listopada 2006 r. skarżący złożył wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego w wysokości 2.938 zł wraz z korektą deklaracji uproszczonego nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. stwierdził nadpłatę w podatku akcyzowym w wysokości 328 zł.
Dyrektor Izby Celnej w G. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę powyższej decyzji.
Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. określił nadpłatę w podatku akcyzowym w kwocie 14 zł odmawiając stwierdzenia nadpłaty w kwocie 2.924 zł.
Dyrektor Izby Celnej w G., po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podając w uzasadnieniu, że dla prawidłowego ustalenia wysokości należnego podatku akcyzowego konieczne jest w pierwszej kolejności określenie wysokości podatku "rezydualnego" zwartego w cenie podobnego samochodu nabytego w kraju. Organ odwoławczy kierował się wskazaniami jakie wynikają z orzeczenia ETS C-313/05 w sprawie Macieja Brzezińskiego oraz treścią art. 90 TWE i przyjął, że "podobnym produktem krajowym" będzie taki pojazd, który został nabyty w Polsce, tutaj zarejestrowany, użytkowany i odpowiadający podobnym parametrom, co samochód nabyty poza granicami kraju. Organ odwoławczy dla wyliczenia wartości takiego samochodu posłużył się programem Eurotax Glass uznając, że stanowi on obiektywne źródło informacji o wartości używanych pojazdów i przyjął, że w chwili nabycia samochodu przez skarżącego, wartość porównywalnego pojazdu wynosiła 21.502 zł (po odliczeniu podatku VAT i akcyzy, wliczonych w jego cenę).
Na tej podstawie, przy zastosowaniu stawki podatku akcyzowego w wysokości 13,6%, organ odwoławczy przyjął, że wysokość podatku rezydualnego zawartego w cenie używanego samochodu nabytego w kraju wynosi 2.924 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę G. P. podał, że organy podatkowe określając wysokość podatku akcyzowego od nabytego przez skarżącego samochodu uczyniły to z pominięciem treści art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej: u.p.a., zgodnie z którym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Sąd uznał, że w świetle tego przepisu brak jest podstaw, aby w odniesieniu do samochodów osobowych zakupionych za granicą, za podstawę opodatkowania przyjmować rynkową wartość podobnego pojazdu nabytego na terytorium Polski.
Zdaniem Sądu organy podatkowe przyjęły błędne założenie, że podstawą do obliczenia wysokości podatku akcyzowego w odniesieniu do pojazdu nabytego za granicą ma być rezydualna kwota podatku zawarta w wartości rynkowej podobnego samochodu zakupionego i zarejestrowanego w kraju. Oznaczenie rezydualnej kwoty podatku - według organów podatkowych - ma znaczenie dla ustalenia, czy podatnikowi w ogóle przysługuje prawo do zwrotu nadpłaty, ale przede wszystkim dla określenia jej wysokości. Wysokość nadpłaty ustalonej przez organy podatkowe stanowi bowiem różnicę pomiędzy podatkiem zapłaconym przez podatnika, a podatkiem zawartym w wartości podobnego samochodu nabytego w Polsce.
Tym samym oznacza to, że nadpłata podatku jest ustalana w odniesieniu do wartości podobnych pojazdów dostępnych w Polsce, a nie w odniesieniu do ceny samochodu faktycznie zapłaconej przez podatnika. Tymczasem z art. 90 TWE wynika jedynie to, że kwota podatku akcyzowego nakładana na pojazdy używane, nabyte za granicą nie może przewyższać rezydualnej kwoty tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zakupione i zarejestrowane w kraju. Nie oznacza to jednak tego, że wysokość tych podatków ma być taka sama. Celem unormowania zawartego w art. 90 TWE jest zapewnienie swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi, w normalnych warunkach konkurencji, poprzez wyeliminowanie nakładania dyskryminujących podatków wewnętrznych na towary pochodzące z innych państw członkowskich. Zdaniem Sądu wyrok ETS C-313/05 w sprawie Macieja Brzezińskiego nie wskazuje, że podatek naliczony od pojazdów nabywanych w różnych krajach, ma być podatkiem ustalonym na tym samym poziomie.
Jedyne ograniczenie jakie wynika z tego orzeczenia ETS to takie, że podatek uiszczony od nabycia samochodu w jednym z państw członkowskich nie może być wyższy od tego, który zawarty jest w wartości samochodu zakupionego w kraju. Nie sprzeciwia się to jednak temu, że kwota tego podatku nie może być niższa. Nie może budzić wątpliwości, że przy przyjęciu jednolitych zasad opodatkowania, a więc zastosowaniu tej samej stawki podatku akcyzowego, przy jednoczesnym ustaleniu, iż podstawa opodatkowania tj. cena nabycia samochodu za granicą i w kraju jest odmienna, istniało będzie zróżnicowanie wysokości obciążenia fiskalnego.
Zdaniem Sądu I instancji prawidłowe ustalenie wysokości podatku akcyzowego powinno polegać na zastosowaniu do wewnatrzwspólnotowego nabycia samochodu tych samych zasad obliczania podatku, które stosuje się w odniesieniu do pojazdów nabywanych w kraju, przy założeniu, że podstawą opodatkowania jest cena samochodu, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić, a więc ustalona kwota nabycia. Tylko taki sposób wyliczenia podatku pozostaje w zgodzie z polskimi przepisami (art. 83 ust. 3 u.p.a.) oraz prawem wspólnotowym. W konsekwencji nadpłatą podlegającą zwrotowi będzie różnica pomiędzy podatkiem zapłaconym, a podatkiem ustalonym w powyższy sposób.
Sąd podał, że ustalenie wysokości podatku rezydualnego jest niezbędne w każdej sprawie, w której podatnik występuje o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, jednak konieczność dokonania takich wyliczeń istnieje jedynie dla potrzeb ustalenia górnej granicy podatku akcyzowego jaki podatnik jest obowiązany zapłacić od pojazdu nabytego za granicą. Porównywanie kwoty podatku rezydualnego z podatkiem uiszczonym przy nabyciu samochodu nie ma bowiem służyć ustalaniu wysokości nadpłaty - jak to przyjęły organy podatkowe, lecz określeniu tego, czy nadpłata w ogóle występuje. Określenie wysokości nadpłaty powinno być dokonane poprzez porównanie wysokości podatku uiszczonego z wysokością podatku należnego, obliczonego przy zastosowaniu takiej stawki podatkowej, jak dla porównywalnych samochodów nabytych w kraju, przy czym podstawą do tak obliczonego podatku winna być cena jaką nabywca był obowiązany uiścić, a nie rynkowa wartość samochodu podobnego.
Dyrektor Izby Celnej w G. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G., przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 133 § 1 oraz art. art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że w sprawie doszło do określenia zobowiązania podatkowego od nieprawidłowej podstawy opodatkowania,
- b) art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do jej oddalenia,
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 82 ust. 3 u.p.a. poprzez uznanie, że organ podatkowy dokonał zmiany podstawy opodatkowania zadeklarowanej przez skarżącego,
- d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę i nierozważenie przez WSA w G. przedstawionego w sprawie stanowiska Dyrektora Izby Celnej w G.,
- 2) prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.:
- a) art. 82 ust. 3 u.p.a. poprzez przyjęcie, że organy podatkowe naruszyły ten przepis nieprawidłowo ustalając kwotę zobowiązania podatkowego oraz nadpłaty w podatku akcyzowym,
- b) art. 90 Traktatu Wspólnot Europejskich w związku z wyrokiem ETS z C-313/05 w sprawie Macieja Brzezińskiego poprzez uznanie, że organy podatkowe w sposób nieprawidłowy ustaliły kwotę zobowiązania podatkowego oraz nadpłaty w podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podał, że z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż WSA stanął na stanowisku, że w rozstrzygnięciach organów podatkowych przyjęto za podstawę opodatkowania wartość podobnego pojazdu krajowego, a nie cenę, jaka skarżący zapłacił za pojazd tj. 4.520,90 zł. Tymczasem określenie zobowiązania podatkowego nastąpiło od kwoty 4.520,90 zł, a obliczony na podstawie przepisów prawa krajowego podatek wyniósł 2.938 zł. Kwota tak określonego podatku skorygowana została poprzez porównanie jego wysokości z wartością podatku rezydualnego zawartego w cenie pojazdu podobnego - stosownie do wytycznych zawartych w wyroku ETS C-313/05.
Na żadnym etapie postępowania nie doszło do zakwestionowania ceny zapłaconej przez skarżącego przy nabyciu pojazdu i podniesienia podstawy opodatkowania. Wszelkie obliczenia dotyczące wysokości podatku należnego dokonywane od podstawy opodatkowania w kwocie 4.520,90 zł. czyli tej, która jednoznacznie wynika z deklaracji złożonej przez skarżącego.
W związku z powyższym, zdaniem organu, Sąd I instancji naruszył art. 133 § 1 oraz art. art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy. Przyjęcie przez Sąd nieprawidłowego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy spowodowało naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 82 ust. 3 u.p.a. poprzez uznanie, że organ podatkowy dokonał zmiany podstawy opodatkowania zadeklarowanej przez skarżącego. Tymczasem na żadnym etapie postępowania wielkość podstawy opodatkowania zadeklarowanej przez skarżącego nie była kwestionowana i zwiększana.
Zdaniem organu Sąd naruszył art. 141 § 1 p.p.s.a., ponieważ z uzasadnienia wyroku wynika, że nie wziął on pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy argumentów przedstawionych przez Dyrektora Izby Celnej w G. w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2008 r.
Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 90 TWE organ podniósł, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonując w wyroku C-313/05 wykładni art. 90 TWE wskazał, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Z powyższego wynika, że ETS nie brał pod uwagę możliwości stosowania progresywnych stawek podatku, a jedynie wynik ich zastosowania. Zarówno bowiem sentencja powyższego wyroku ETS, jak i tezy uzasadnienia posługują się pojęciami "kwota podatku nakładanego na pojazdy używane" oraz "rezydualna kwota tego podatku zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów". Także Rzecznik Generalny w swoim stanowisku odwoływał się do kwestii wielkości podatku rezydualnego, nie zaś stawek zastosowanych do opodatkowania pojazdu nabytego w państwie członkowskim.
W związku z powyższym organ podniósł, że gdyby celem orzeczenia ETS było sprowadzenie zasad opodatkowania samochodów nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyłącznie do konieczności stosowania stawki jak dla nowych samochodów sprzedawanych na terenie RP, a więc stawek 3,1 % albo 13, 6 %, to wyrok ETS powinien takie wskazanie zawierać. Przy takim założeniu nie byłoby potrzeby porównywania kwot nałożonego podatku i podatku rezydualnego, gdyż proste zastosowanie stawek krajowych (dla samochodów nowych) przy założeniu, że jak powszechnie wiadomo, wartość pojazdów nabywanych w państwach członkowskich jest niższa niż krajowych samochodów podobnych, nigdy nie dałoby rezultatu podatku wyższego od kwoty podatku rezydualnego. Przy przyjęciu, że do opodatkowania samochodów nabytych w państwach członkowskich dochodzi poprzez zastosowanie stawki krajowej do wartości wskazanej przez podatnika jako wartość nabycia, należy mieć na uwadze, że do dnia 1 grudnia 2006 r. opodatkowanie w kraju przewidywało stosowanie stawek podatku do 65 % zależnie od wieku danego pojazdu.
W takich przypadkach również dla pojazdów krajowych stawka podatku akcyzowego wzrastała wraz z wiekiem pojazdu. Zastosowanie zatem tych samych wyższych stawek, a nie tylko stawek 3,1 % albo 13, 6 %, do opodatkowania pojazdu nabytego w państwach członkowskich jest więc w pełni uprawnione.
Organ podkreślił, że sposób opodatkowania zastosowany w zaskarżonych decyzjach, a następnie sposób określenia wysokości nadpłaty był zgodny z wytycznymi zawartymi w powołanym wyroku ETS. Do podstawy opodatkowania wskazanej przez podatnika, której organy podatkowe nie kwestionowały, zastosowano bowiem stawkę podatku przewidzianą w przepisach krajowych, która ma zastosowanie także dla samochodów starszych sprzedawanych w kraju przed pierwszą rejestracją. Następnie porównano tak określoną kwotę podatku z wielkością kwoty podatku rezydualnego zawartego w krajowych pojazdach podobnych obliczając wielkość zapłaty.
Organ podkreślił również, że zastosowany przez niego sposób orzekania w sprawie nadpłat znalazł potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w wyrokach: WSA w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 330-332/08, WSA w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 99/08, WSA w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt SA/Bk 85/08 i z dnia 21 maja 2008 r., I SA/Bk 119/08.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzuty skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji naruszył w zaskarżonym wyroku art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a także art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez uznanie, że w zaskarżonej decyzji doszło do określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieprawidłowej podstawy opodatkowania, a także, że organ dokonał zmiany podstawy opodatkowania zadeklarowanej przez podatnika. Taką ocenę Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił wprost w uzasadnieniu wyroku, gdzie stwierdził, że organy podatkowe określając wysokość podatku akcyzowego od nabytego przez podatnika samochodu uczyniły to z naruszeniem art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości rynkowej podobnego pojazdu nabytego w kraju innej niż suma, którą kupujący uiścił za nabywany pojazd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe nie naruszyły art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Organy podatkowe nie kwestionowały bowiem w toku postępowania zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania, ani też nie podwyższały tej podstawy. Ustalenie rynkowej wartości podobnego pojazdu nabytego w kraju nie miało na celu zweryfikowania podanej przez podatnika podstawy opodatkowania tylko zbadanie czy kwota podatku akcyzowego zadeklarowanego i zapłaconego przez podatnika w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego doprowadziła do jego dyskryminacji fiskalnej, niedopuszczalnej w świetle art. 90 TWE, w porównaniu z sytuacją nabywców podobnych samochodów w kraju. Dlatego też organy dokonały obliczenia kwoty rezydualnej, o której mowa w wymienionym wyżej orzeczeniu ETS w sprawie C - 313/05.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przy tym stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku, że konieczność wyliczenia podatku rezydualnego istnieje jedynie dla potrzeb ustalenia górnej granicy podatku akcyzowego, jaki podatnik jest obowiązany zapłacić od pojazdu nabytego za granicą i okoliczności wystąpienia nadpłaty, bez związku z wysokością takiej nadpłaty. Obliczenie kwoty podatku rezydualnego zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu zarejestrowanego w kraju, w świetle wyroku ETS w sprawie C - 313/05, interpretującego art. 90 TWE w aspekcie przepisów o podatku akcyzowym, ma służyć nie tylko stwierdzeniu czy doszło do dyskryminacji fiskalnej, ale także poprzez jej porównanie z kwotą zapłaconego przez podatnika podatku akcyzowego, do ustalenia jaki był kwotowy wymiar tej dyskryminacji w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. Wystąpienie takiej dyskryminacji w konsekwencji prowadzi do powstania nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Z uzasadnienia wyroku ETS (pkt 32) wynika, że w celu zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym, a podobnymi samochodami przywożonymi z państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska należy porównać skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem. W pkt 2 sentencji tego orzeczenia, zawierającej wykładnię art. 90 TWE w aspekcie przepisów o podatku akcyzowym mowa jest o kwotach podatku: obciążającej nabywcę pojazdu używanego starszego niż dwa lata w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło podatek oraz o rezydualnej kwocie podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.
Zgodnie ze stanowiskiem ETS art. 90 TWE sprzeciwia się temu aby przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym kwota zapłaconego podatku akcyzowego przewyższała rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów wcześniej zarejestrowanych w kraju. Innymi słowy kwota zapłaconego podatku od samochodu zakupionego w innym państwie członkowskim powinna być porównana z kwotą podatku rezydualnego zawartego w cenie podobnego pojazdu nabytego w kraju. Jeśli w wyniku takiego porównania okaże się, że zapłacony podatek był wyższy, to ta nadwyżka będzie stanowiła nadpłatę, w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, podlegającą zwrotowi.
W świetle wyroku ETS nieuprawnione jest stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, aby przy określaniu wysokości nadpłaty porównywać wysokość podatku uiszczonego z wysokością podatku należnego, obliczonego przy zastosowaniu takiej stawki podatkowej jak dla porównywalnych samochodów nabytych w kraju, przy czym podstawą do tak obliczonego podatku powinna być cena jaką nabywca jest obowiązany uiścić, a nie rynkowa wartość samochodu podobnego. ETS określając dyskryminacyjny aspekt przepisów o podatku akcyzowym odniósł go, tak jak jest o tym mowa w art. 90 TWE, do podobnych produktów krajowych. Dlatego do porównania zastosował pojęcie rezydualnej kwoty podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim nakładającym podatek. W związku z wiążącą mocą orzecznictwa ETS nie można przy określaniu nadpłaty tak interpretować tego orzeczenia, aby w istocie pomijać wskazany w nim punkt odniesienia do stwierdzenia dyskryminacyjnego skutku przepisów o podatku akcyzowym, obowiązujących w momencie powstania obowiązku podatkowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione wskazane w skardze kasacyjnej podstawy odnoszące się do naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego - art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 90 TWE, poprzez ich błędną wykładnię w świetle wyroku ETS w sprawie C - 313/05 i w konsekwencji uznał również za trafny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie tego przepisu, w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od G. P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G.orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).