Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 638/20, pozostawił bez rozpatrzenia skargę A. P. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z [...] września 2020 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014 – 2020.
Jak wynika z akt sprawy skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, bądź nadesłanie podpisanego oryginału skargi oraz nadesłanie numeru PESEL – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie kompletnej dokumentacji wnioskodawcy w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii zgodnie z art. 61 pkt 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818, dalej: ustawa wdrożeniowa) oraz potwierdzenie terminowości złożenia skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia jej bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca to wezwanie, została skutecznie doręczona skarżącemu 13 listopada 2020 r., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 20 listopada 2020 r.
Ponieważ skarżący nie uzupełnił braków skargi w terminie, Sąd na podstawie art. 61 ust. 7 ustawy wdrożeniowej pozostawił skargę bez rozpatrzenia.
Skarżący osobiście wniósł, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, twierdząc, że braki skargi zostały uzupełnione w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Na wstępie podnieść należy, że powołana na wstępie ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w związku z przyjętą zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.
Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powyższych uregulowań wynika zatem konieczność stosowania m.in. tych przepisów p.p.s.a., które odnoszą się do wymogów formalnych skargi kasacyjnej, określonych w art. 175 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zachowanie określonego w ustawie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona i by można jej było nadać dalszy bieg.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skargę kasacyjną sporządził skarżący osobiście, nie będąc więc osobą uprawnioną do jej złożenia. NSA podkreśla nadto, że strona skarżąca kasacyjnie w sposób prawidłowy została pouczona przez Sąd pierwszej instancji o powinności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego, jednakże niezgodnie z tym pouczeniem, przedmiotowy środek zaskarżenia sporządziła osobiście.
Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 180 p.p.s.a.