Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I SAB/Gl 20/19, oddalił skargę H.W. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie przyznania i wypłaty dotacji za rok 2011.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności bądź przewlekłości oraz zobowiązanie organu do przyznania i dokonania czynności wypłaty dotacji w kwocie 287 240 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:
- - od kwoty 68.594,40 zł od dnia 1.10.2011 r. do dnia zapłaty;
- - od kwoty 72.881,55 zł od dnia 1.11.2011 r. do dnia zapłaty;
- - od kwoty 72.881,55 zł od dnia 1.12.2011 r. do dnia zapłaty;
- - od kwoty 72.881,55 zł od dnia 1.01.2012 r. do dnia zapłaty.
Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1-3 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż w niniejszej sprawie brak jest bezczynności organu administracyjnego bądź przewlekłości postępowania w przedmiocie udzielenia dotacji na rok 2011, a organ administracji wykazał się aktywnością, "bo wypowiedział się w kwestii dotacji", podczas gdy organ administracji nie rozpoznał oraz nie uwzględnił w całości wniosku strony o udzielenie dotacji na rok 2011 w wysokości obejmującej zwiększoną liczbę wychowanków, ani tym bardziej nie wypowiedział się w tejże kwestii, dokonując wypłaty dotacji bez uwzględnienia właściwej liczby wychowanków placówki, pozostając bezczynny, a zarazem przewlekły w kwestii wypłaty dalszej części należnej skarżącemu dotacji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należy wskazać na niezasadność zarzutu naruszenia art. 35 § 1-3 k.p.a., gdyż w tej sprawie przepisy tego aktu prawnego w ogóle nie miały zastosowania. Otóż jak przyjmuje się w orzecznictwie w przedmiocie udzielenia dotacji na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty brak jest podstawy prawnej do orzekania w formie decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/13). Tym samym forma decyzji administracyjnej nie jest właściwa do ustalenia wysokości dotacji podmiotowej.
Ponadto zaprezentowany został pogląd, że obliczenie należnej dotacji dla danej placówki oświatowej jest czynnością techniczną o charakterze księgowo - rachunkowym (m.in. wyrok z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 563/12, z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1651/12). Art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty określa jedynie przesłanki ustalania dotacji z budżetu gminy, powiatu lub państwa, w zależności od rodzaju placówki ubiegającej się o dotację. Ustawa nie określa wysokości dotacji, a zatem jej obliczenie jest wykonaniem prawa. Oznacza to, że ocena zgodności z prawem tego rodzaju czynności, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako czynności z zakresu administracji publicznej podlega kontroli sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 320/07).
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie nie miał żadnych podstaw do oczekiwania, że organ administracyjny wyda w zakresie przyznania przedmiotowej dotacji akt administracyjny i doręczy go stronie.
W sprawie nie jest kwestionowane to, że skarżący kasacyjnie otrzymał dotację. Jednakże, jak podniesiono w skardze kasacyjnej, nie otrzymano dotacji w wysokości odpowiadającej zwiększonej liczbie wychowanków.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, jakoby w postępowaniu o przyznanie dotacji organ administracyjny nie podjął innej stosowanej czynności – niż decyzja. Otóż taką czynnością organu administracyjnego było obliczenie i przekazanie dotacji na rachunek beneficjenta. Odrębną natomiast kwestią jest to, że kwota dotacji wynikająca z tak dokonanego obliczenia i w dalszej kolejności przekazana na konto beneficjenta, jak ujął to Sąd I instancji, nie usatysfakcjonowała wnioskodawcę.
Nieuprawnione jest również wywodzenie, że organ rozpoznał wniosek o udzielenie dotacji wyłącznie częściowo. Przekazanie dotacji w kwocie nieodpowiadającej kwocie zawartej we wniosku nie oznacza, że wniosek nie został rozpoznany w całości, a w pozostałej części organ pozostaje w zwłoce. W tej sprawie nie można mówić o częściowym rozpoznaniu wniosku tym bardziej, że spór dotyczy kwoty dotacji wynikającej ze zwiększonej liczby wychowanków obowiązującej od września 2011 r. Spór dotyczy zatem nie bezczynności organu administracyjnego ale kwestii merytorycznej, a mianowicie rachunkowej - obliczenia i w dalszej kolejności przekazania w odpowiedniej kwocie dotacji na rzecz wnioskodawcy.
Mając na uwadze powyższe niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).