Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1295/10 oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
A. K. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, składając jednocześnie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w całości.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wykonanie powyższej decyzji, ze skutkiem natychmiastowym, wyrządzi znaczną szkodę majątkową oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki rozciągające się na całą rodzinę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., który ma zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – na podstawie art. 193 tej ustawy (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, opubl: ONSAiWSA 2007/4/77) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji.
Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie uprawdopodobniła zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] wyrządzi w stosunku do niej znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Według skarżącej jedną z przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji jest to, że wykonanie tej decyzji niesie ze sobą reperkusje nie tylko dla niej ale i jej najbliższych. Co prawda we wniosku zaznaczyła, że wykonanie zaskarżonego aktu może wyrządzić znaczną szkodę, jednakże w ogóle nie wyjaśniła, w jaki sposób wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków podatkowych może narazić ją na negatywne skutki. Same powtórzenie treści przepisu normującego problematykę wstrzymania wykonania decyzji nie może uzasadniać wniosku w tym zakresie.
Ponadto strona nie przedłożyła żadnej dokumentacji mogącej stanowić potwierdzenie dla podniesionych przez nią w tym zakresie okoliczności. Powyższe, uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do tez sformułowanych we wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny badając akta sprawy, nie znalazł jakiejkolwiek okoliczności, która podlegałaby uwzględnieniu z urzędu i uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy zauważyć, że w tej sprawie skarżąca składała już dwukrotnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pierwszy z wniosków złożyła na etapie postępowania przed WSA we Wrocławiu przy skardze na decyzję z [...] grudnia 2007 r., - k. [...] akt sądowych zaś ponowny wniosek na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przy skardze kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z 22 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 118/08 - k. [...] akt sądowych. Oba te wnioski nie zostały uwzględnione (odpowiednio postanowienie WSA we Wrocławiu z 17 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 118/08 - k. [...] akt sądowych, oraz postanowienie NSA z 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1863/09 – k. [...] akt sądowych).
Co istotne, w obu wnioskach skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się do ogólnikowych twierdzeń, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podobnie rzecz się ma, jak to już wyżej wskazano, z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] będącym przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.