Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 54/12 oddalił skargę E. spółki jawnej w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2011r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:
Naczelnik Urzędu Celnego w R. przeprowadził kontrolę podatkową w E. spółka jawna w M. dotycząca nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz sprzedaży przez spółkę samochodów pod kątem prawidłowości wyliczenia podatku akcyzowego, za okres 1 marca 2007 r. – 31 października 2009 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w R. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Megane, nr [...], o poj. silnika 1870 cm3 i roku produkcji 2004 w kwocie 632 zł.
Jak ustalono wspomniany samochód spółka kupiła w dniu 28 października 2007 r. we Włoszech i po przemieszczeniu go na terytorium Polski, przed dniem pierwszej rejestracji w Polsce, nie uiściła podatku akcyzowego, gdyż według spółki był to samochód ciężarowy, który powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8704. Jednakże w ocenie organu przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia był samochód osobowy, który należało zaklasyfikować do kodu CN 8703, gdyż jego cechy jednoznacznie wskazywały na przeznaczenie do przewozu osób, a nie towarów, i z tego też powodu należało określić spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym według stawki 3,1%.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zdaniem organu odwoławczego zmiany typów homologacji samochodu pozostają bez wpływu na klasyfikację do kodu CN, o ile dokonane w samochodzie modyfikacje nie zmieniają jego konstrukcyjnego, zasadniczego przeznaczenia. W nabytym samochodzie nie dokonano zaś takich zamian.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., jak to wskazano na wstępie, oddalił skargę spółki.
Podzielono stanowisko organów celnych, że sporny samochód mieści się w pozycji CN 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". O zakwalifikowaniu do tej pozycji – jak trafnie przyjęły organy – świadczą stwierdzone cechy sprowadzonego samochodu, a w szczególności samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy, 5 – drzwiowy (w tym drzwi bagażnika), z pięcioma miejscami siedzącymi, posiadał fabryczne zamontowane stałe punkty kotwiące do zainstalowania dodatkowego pasa bezpieczeństwa, przegrodę oddzielającą część osobową od towarowej w tylnej części samochodu, był w całości przeszklony i w całości wyposażony w tapicerkę sufitową i boczną, oraz posiadał odpowiednio ukształtowane elementy plastikowe.
W ocenie Sądu pierwszej instancji tego stanu rzeczy nie zmieniła zamontowana przegroda oddzielająca część osobową od części towarowej, czy też brak trzeciego pasa bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu. Pozostałe cechy świadczyły o przeznaczeniu samochodu do przewozu osób, nie wskazując, aby mógł to być samochód ciężarowy. Z określeniem rodzaju samochodu nie miała problemów jego późniejsza właścicielka, według której posiadał on cechy samochodu osobowego, a dla jego przerejestrowania z ciężarowego na osobowy nie były potrzebne większe przeróbki, a jedynie drobne czynności, których koszt opiewał na 50 zł. Zatem, nie był to samochód ciężarowy w rozumieniu pozycji CN 8704, bowiem nie należał do kategorii ciężarówek, cystern czy też śmieciarek.
Ponadto z informacji uzyskanej od producenta samochodu omawiany samochód został wyprodukowany jako osobowy. Sąd podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym o zasadniczym przeznaczeniu samochodu decyduje jego producent. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów nie zmieniają ich użytkownicy, dokonujący przeróbek czy adaptacji wnętrza do własnych potrzeb.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko organów, powołane przez skarżącą dokumenty, według których sporny samochód jest ciężarowy, zostały wydane w oparciu o przepisy inne niż podatkowe, które dla wymiaru podatku akcyzowego pozostawały bez znaczenia. Dokumenty te stanowiły dowód jedynie tego, że samochód wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiązały organ podatkowy. Natomiast dla klasyfikacji taryfowej miały one jedynie charakter posiłkowy.
Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została wniesiona na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." i zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art 100 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, za prawidłowe ustaleń organów celnych, polegających na tym, że samochód marki Renault Megane nabyty wewnątrzwspólnotowo przez spółkę jest samochodem ciężarowym w oparciu o przyjętą nomenklaturę - poz. 8703 Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702 włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi), a zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w notach Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r., w sprawie Taryfy Celnej (M.P.
Nr 86, poz. 880) klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy pojazdu, które wskazują, że przeznaczone są one raczej do transportu osób, a nie towarów (8704), zaś zdaniem WSA w R. cechy samochodu marki Renault Megane wskazują, że należy przyporządkować pod pozycję 8703, jak wcześniej ustaliły organy celne, w związku z czym skarżąca zobowiązana jest do zapłaty podatku akcyzowego w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o podatku akcyzowym, w sytuacji kiedy:
przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem ciężarowym, klasyfikowanym do pozycji CN 8704, i jako taki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, z dokumentów w postaci włoskiej (gdzie samochód został wyprodukowany, czyli pierwotnego pochodzenia samochodu) karty własności wynika, że samochód ten służył do przewozu towarów a jako taki - jest samochodem ciężarowym, przeznaczenie samochodu, tj. do transportu rzeczy, wynika również z dowodu rejestracyjnego samochodu, natomiast podczas badania technicznego w 2009 r., dokonanego przez uprawnionego diagnostę, w zaświadczeniu, w rubryce "rodzaj pojazdu" widnieje zapis "samochód ciężarowy", podobny zapis widnieje w dokumencie identyfikującym pojazd, stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 4761/2009r, gdzie w poz. 8 "rodzaj pojazdu" wskazano - samochód ciężarowy, takie również miał przeznaczenie w dacie nabycia przez skarżącego, ponadto zgodnie z Wyrokiem WSA w W, z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 271/08 procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN powinna przebiegać w ten sposób, iż najpierw ustalane jest przeznaczenie danego pojazdu, jeżeli przeznaczony jest on zasadniczo do przewozu osób objęty jest kodem 8703, jeżeli natomiast służy do przewozu towarów, obejmuje go kod 8704. Dopiero po ustaleniu powyższego możliwe jest - w stosunku do samochodów typu pickup -posłużenie się dodatkowym warunkiem określonym w notach wyjaśniających do kodu 8703. Może on być jednak zastosowany wyłącznie do pojazdów, które przeznaczone są zasadniczo do przewozu osób. Zasadniczym jest zarazem moment nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu i na ten moment winno być poczynione ustalenie jego przeznaczenia co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Odnosząc powyższe stanowisko do realiów rozpoznawanej sprawy, skarga kasacyjna nie podważyła ustalenia faktycznego poczynionego przez Sąd pierwszej instancji, akceptującego stanowisko organów celnych, iż przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia był samochód osobowy, a zatem należało określić spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym według stawki 3,1%.
Ponadto skarga, co jest jej istotnym mankamentem, nie zarzucając naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), próbuje wyprowadzić korzystne dla spółki ustalenia faktyczne poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. Jednakże, w świetle ustalonego orzecznictwa i piśmiennictwa (por. J.P. Tarno, Komentarz, str. 373 wraz z podanym orzecznictwem), próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a to w sprawie nie miało miejsca.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionej podstawie, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.