Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 624/10 odrzucił skargę "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 23 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi oraz przez złożenie odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii potwierdzającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego w dacie podpisania pełnomocnictwa. Sąd wyznaczył pełnomocnikowi Spółki siedmiodniowy termin na przedstawienie wymienionych dokumentów pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd podkreślił, że powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 15 kwietnia 2010 r. (dzień upływu terminu awizo), a termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął w dniu 22 kwietnia 2010 r. Wspomniane braki formalne nie zostały uzupełnione w powyższym terminie, co stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Od powyższego postanowienia Sądu I instancji "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania:
- - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. i art. 44 § 2, § 3, § 4 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego z dnia 13 października 2003 r. poprzez błędne przyjęcie za dokonane doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przez Sąd zarządzenia z dnia 23 marca 2010 r. i pozostawienie go z takim skutkiem w aktach sprawy:
- - pomimo braku podstaw formalnych do takiego rozstrzygnięcia wobec braku należytego dowodu pokwitowania doręczenia pisma wobec niezastosowania przez Sąd w przedmiotowej sprawie, ugruntowanej już w praktyce doręczenia pism – procedury wezwania strony do potwierdzenia odbioru pisma faksem z uwagi na "niewracające potwierdzenia odbioru" tudzież z uwagi na przetrzymywanie przez Urząd Pocztowy "zwrotnych potwierdzeń odbioru" oraz pomimo pełnej świadomości i wiedzy Sądu o trudnościach związanych z terminowością i prawidłowością dokonywania doręczeń przez pocztę,
- - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, a także nieuwzględnienie faktu niewykonania usługi pocztowej, polegającego na niedoręczeniu przesyłki rejestrowanej lub też zawiadomienia o próbie jej doręczenia w terminie 14 dni od daty jej nadania, zwłaszcza przy uwzględnieniu liczby spraw, których analogiczna sytuacja dotyczyła.
Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Pismem z dnia 6 września 2010 r. Spółka wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania z powodu toczącego się postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym - Sądem Gospodarczym Wydziałem XVI Gospodarczym w W. z powództwa Skarżącej przeciwko Centrali Poczty Polskiej S.A. w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności prawnej z tytułu niewykonania umowy doręczenia przesyłek i obowiązku pozwanej naprawienia powstałej w ten sposób szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są trafne.
Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest postanowienie o odrzuceniu skargi, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedopuszczalność z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi ma miejsce wówczas, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych mimo prawidłowego wezwania. Odrzucenie skargi po upływie terminu wyznaczonego do uzupełnienia jej braków, gdy nie zostały zachowane warunki postępowania w przypadku niemożności doręczenia pisma, należy uznać za rażące naruszenie art. 73 i art. 58 p.p.s.a., a w konsekwencji również konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (por. post. SN z dnia 7 lipca 1999 r. III RN 27/99 opubl. OSNAPiUS 2000, Nr 12, poz. 457 vide [w:] J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis Warszawa 2006, Wyd. 2 s. 176).
W rozpoznawanej sprawie przesłanką uznania przez Sąd I instancji, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było przyjęcie, iż wezwanie o uzupełnienie braków formalnych zostało doręczone z dniem upływu terminu awizo. W związku z powyższym zauważyć należy, że tryb doręczeń pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym został uregulowany w art. 65–81 p.p.s.a.
Skuteczne doręczenie może mieć zatem miejsce tylko w trybie i na zasadach określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. post. SN z dnia 13 września 2001 r. sygn. akt IV CZ 105/01, opubl. "Prok. i Pr." – dodatek 2002 r., nr 4, poz. 44). Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 16 kwietnia 2009 r.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w palcówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Z kolei w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Doręczenie uregulowane w omawianym przepisie może mieć miejsce w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej.
W rozpoznawanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 23 marca 2010 r. zostało nadane jako przesyłka polecona pod numerem [...] na adres pełnomocnika – adwokata wskazany w skardze. Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w której znajdowała się przesyłka wynika, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone pełnomocnikowi osobiście, gdyż lokal był zamknięty. Jednocześnie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (tzw. zwrotki) nie wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej W. [...], na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. W miejscu bowiem określającym na druku wskazanie informacji o umieszczeniu zawiadomienia o przesyłce dla adresata w "skrzynce oddawczej" lub "na drzwiach adresata", nie zaznaczono właściwego miejsca zgodnie z istniejącą w tym względzie instrukcją na druku o treści: "zaznaczyć właściwe".
Na tzw. "zwrotce" została jedynie w tym miejscu zakreślona linia ciągła, z czego w żaden sposób nie można ustalić, gdzie pozostawiono adresatowi zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki poleconej, w szczególności czy nastąpiło to w skrzynce oddawczej, czy na drzwiach adresata, czy też w skrzynce oddawczej oraz na drzwiach adresata bądź w ogóle nie pozostawiono takiej informacji. Zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej, w myśl art. 73 § 2 p.p.s.a. powinno nastąpić przez jego umieszczenie w skrzynce oddawczej. Dopiero gdy ten sposób zawiadomienia nie jest możliwy, informację należy umieścić w jednym z miejsc wskazanych w powołanym przepisie.
Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata (por. post. NSA z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 709/05, zbiór Lex nr 273669; wyrok SN z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. III RN 70/00 opubl. OSNAPiUS 2001, nr 19, poz. 574; wyrok SN w sprawie o sygn. I CKN 861/00).
Brak zatem dokładnego wskazania poprzez wyraźne i jednoznaczne zaznaczenie, gdzie pozostawiono zawiadomienie, czyni doręczenie bezskutecznym.
W tej sytuacji przy braku wyraźnej adnotacji doręczyciela na tzw. "zwrotce" (karta 18 akt sądowych verte) Sąd I instancji nie mógł przyjąć, jak to uczynił w zaskarżonym postanowieniu, iż w dniu 15 kwietnia 2010 r. nastąpiło skuteczne doręczenie pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zatem zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okazał się trafny z przyczyn wyżej wskazanych. W tych okolicznościach brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że przesyłka polecona była prawidłowo awizowana i prawidłowo doręczona, a w konsekwencji brak było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej błędnie odwołano się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 39 i art. 44 § 2, § 3 i § 4 k.p.a., gdyż przepisy te nie mają zastosowania przed sądem administracyjnym lecz przed organami administracji publicznej.
Ponieważ jednak skuteczny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Wobec powyższego rozstrzygnięcia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny był wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie w oparciu o art. 125 § 1 p.p.s.a.