Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Lu 310/14) oddalił skargę Tomasza T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie długu celnego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu 18 grudnia 2007 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki BMW 535D, rok produkcji 2005. Do zgłoszenia dołączono między innymi dowód zakupu samochodu, określający jego wartość na kwotę 3.500 CHF i opinię techniczną sporządzoną przez biegłego rzeczoznawcę na zlecenie zgłaszającego. Funkcjonariusze celni przyjmujący zgłoszenie sporządzili protokół oględzin pojazdu. Według informacji zawartej w dokumencie SAD, zgłoszenia dokonał Witold P., jako przedstawiciel pośredni – we własnym imieniu na rzecz Tomasza T. Kwota długu celnego została określona na podstawie zadeklarowanych przez zgłaszającego elementów kalkulacyjnych, a cło obliczone na kwotę 793 zł przy zastosowaniu stawki 10%.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu oraz kwoty długu celnego. Uzasadniając wszczęcie postępowania organ powołał się na pismo Prokuratury Apelacyjnej w L. z dnia [...] października 2010 r., informujące o dokumentach uzyskanych od szwajcarskich władz celnych w ramach procedury pomocy prawnej. Władze szwajcarskie informowały, że eksportera wskazanego na załączonym do zgłoszenia celnego dowodzie zakupu pojazdu – P. należy uznać za nieistniejącego.
Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 2.135 zł. Wartość celna pojazdu została ustalona po dokonaniu odpowiednich korekt na kwotę 29.279 zł, a dług celny na kwotę 2.928 zł.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Tomasz T. wskazał, że nie udzielił pełnomocnictwa Witoldowi P. do dokonywania czynności związanych z importem samochodu, jak też nie było między nim a Witoldem P. żadnego porozumienia w tej sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 192/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Tomasz T. w obu instancjach postępowania podatkowego negował fakt udzielenia upoważnienia Witoldowi P., przyznając jedynie, że udostępnił swoje dane osobowe. Sąd podkreślił, że nie można domniemywać faktu istnienia takiego upoważnienia. WSA uznał za konieczne w okolicznościach niniejszej sprawy przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia, czy rzeczywiście upoważnienie zostało udzielone. Sąd I instancji stwierdził również, że organ celny powinien zweryfikować opinię biegłego, na podstawie której ustalono wartość celną pojazdu w niniejszej sprawie.
Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do rzeczoznawcy Cezarego S. o uzupełnienie opinii oraz wezwał Witolda P. do przedstawienia pełnomocnictwa, którego udzielił mu Tomasz T., do dokonania odprawy celnej samochodu marki BMW 535D. Rzeczoznawca uzupełnił opinię w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. W dniu 14 stycznia 2014 r. do organu wpłynęło natomiast pełnomocnictwo dla Witolda P. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] października 2012 r.
W uzasadnieniu organ wywiódł, że w niniejszej sprawie zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd. Wskazuje na to treść pism szwajcarskich władz celnych z 30 kwietnia 2010 r. i z 2 lipca 2010 r., z których wynika, że eksporter o nazwie P. jest firmą nieistniejącą. Jak wskazał organ, pisma szwajcarskich władz celnych należy uznać za dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej.
Organ odwoławczy podniósł, że prawidłowo wartość celna przedmiotowego pojazdu została ustalona z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metoda "ostatniej szansy") z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami.
Jak zaznaczył organ, biegły rzeczoznawca powołany przez organ dokonał ustalenia wartości pojazdu w oparciu o cenę pojazdu podobnego do importowanego, wyprodukowanego poza Wspólnotą. Rzeczoznawca ustalił wartość pojazdu na 49.100 zł, biorąc pod uwagę dokumentację potwierdzającą stan techniczny importowanego pojazdu i stosując maksymalną korektę – 30% za naprawy konieczne. Organ podkreślił, że skarżący na wezwanie organu nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających stan techniczny pojazdu.
Odnosząc się do kwestii ustalenia stron postępowania, organ celny wskazał, że Witold P. złożył oryginał pełnomocnictwa, z którego wynika, że Tomasz T. udzielił Witoldowi P. pełnomocnictwa do dokonania odprawy celnej samochodu marki BMW 535D oraz do załatwienia wszystkich spraw z tym związanych. Z dokumentu wynika, że w dniu 18 grudnia 2007 r., w obecności notariusza, Tomasz T. uznał podpis złożony po pełnomocnictwem za własny. Zgłoszenie celne w niniejszej sprawie zostało złożone przez Witolda P. we własnym imieniu, lecz na rzecz Tomasza T. Zgłaszający w polu nr 14 zgłoszenia celnego zadeklarował kod [3], co zgodnie z "Instrukcją wypełniania i stosowania dokumentu SAD" świadczy o przedstawicielstwie pośrednim. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 WKC, przedstawicielstwo pośrednie polega na tym, przedstawiciel pośredni działa we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby reprezentowanej. Organ celny zwrócił również uwagę, że Tomasz T. był kupującym i odbiorcą samochodu marki BMW 535D. Powyższe wynika ze zgłoszenia celnego i rachunku z dnia 30 lipca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Lu 310/14) oddalił skargę Tomasza T. Sąd zaznaczył, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wydanym uprzednio w tej sprawie orzeczeniu sądu z dnia 9 lipca 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 192/13) wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy wyczerpująco i przekonująco uzasadniły, powołując i analizując przepisy art. 29 - 30 WKC oraz stanowisko Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej przy ustalaniu wartości celnej przedmiotowego samochodu i zastosowanie w sprawie metody ostatniej szansy. Sąd podzielił stanowisko organu w tym zakresie, wskazując, że jest ono zgodne z przepisami i należycie uzasadnione.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą odstąpienia od zastosowania metody transakcyjnej były dwa zasadnicze argumenty: informacje uzyskane od szwajcarskich władz celnych, podważające fakt istnienia sprzedawcy uwidocznionego na rachunku sprzedaży pojazdu oraz istotna rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością celną pojazdu, a cenami wskazywanymi w katalogach branżowych.
Odnosząc się do wątpliwości dotyczących ceny transakcyjnej pojazdu, Sąd wskazał, że weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały notowania pojazdów marki BMW 535D, rok produkcji 2005, na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wydruk z katalogu Szwajcarskiego EurotaxGlass’s) wynika, że ceny tego rodzaju pojazdów kształtują się w Szwajcarii na poziomie znacznie wyższym (41 600 CHF) od ceny zadeklarowanej przez stronę (3 500 CHF). Nawet zatem jeśli uwzględni się uszkodzenia samochodu wskazane w ocenie technicznej dołączonej do zgłoszenia przez skarżącego, wartość pojazdu będzie ponad dwukrotnie wyższa (8.469,00 CHF) niż wartość podana przez skarżącego jako cena transakcyjna. Wątpliwości organu co do tego, czy zadeklarowana przez skarżącego wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, były zatem w ocenie Sądu, w pełni uzasadnione i dawały podstawę do odstąpienia od zastosowania metody transakcyjnej.
Sąd wskazał też, że dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metody ostatniej szansy, organy oparły się na opinii sporządzonej przez biegłego Cezarego S. z dnia 11 września 2012 r. oraz opinii uzupełniającej z dnia 16 grudnia 2013 r. Biegły wskazał, iż w wycenie pojazdu uwzględnił stan pojazdu wynikający z oceny technicznej wydanej przez drugiego biegłego- Mieczysława M., zaznaczając jednocześnie, że przedstawiona przy zgłoszeniu celnym ocena techniczna w sposób niejednoznaczny, lakoniczny określała zakres i charakter uszkodzeń, a sam skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dokumentów, które wskazywałyby na zakres i koszty napraw poczynionych w tym samochodzie. Biegły wartość koniecznych napraw w tym pojeździe określił na 30%. W opinii zostały uwzględnione wszystkie możliwe do weryfikacji i oszacowania uszkodzenia pojazdu oraz czynniki określające stan zużycia pojazdu w zakresie wynikającym z przedstawionych dokumentów.
Rzeczoznawca samochodowy określił, że wartość bazowa brutto sprowadzonego przez skarżącego pojazdu wynosi 143 500 zł, natomiast wartość rynkowa brutto, uwzględniająca wskazane w opinii korekty wynosi 49 100 zł. Ustalając wartość celną pojazdu organ pomniejszył wskazaną przez biegłego kwotę o dalsze elementy (marża, cło, podatki), co dało ostatecznie kwotę 29 279 zł, przyjętą jako wartość celna pojazdu. Biegły powołany w niniejszej sprawie, po uzupełnieniu opinii zgodnie z wytycznymi Sądu w sposób prawidłowy, w ocenie WSA, określił wartość przedmiotowego pojazdu na podstawie dowodów dołączonych do zgłoszenia celnego. Biegły uzasadnił swoje stanowisko co do zastosowanych korekt i wyjaśnił, że uwzględnił stan techniczny pojazdu opisany w ocenie technicznej z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz protokole oględzin pojazdu z dnia 18 grudnia 2007 r. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy celne prawidłowo określiły wartość celną importowanego pojazdu.
Zarzut błędnego przyjęcia, że skutki pełnomocnictwa odnoszą się do reprezentowanego, w sytuacji w której Tomasz T. nie podpisywał żadnego dokumentu, Sąd uznał za bezzasadny. W ocenie Sądu fakt udzielenia przez skarżącego (załączonego do akt sprawy) pełnomocnictwa do działania w jego imieniu z dnia 18 grudnia 2007 r. z podpisem notarialnie poświadczonym, przesądza o prawidłowości zaskarżonej decyzji, obciążającej skarżącego należnościami związanymi ze sprowadzeniem pojazdu, bowiem z mocy prawa jest on dłużnikiem.
Ponadto Sąd podkreślił, że zobowiązany w sposób bierny uczestniczył w postępowaniu celnym, składając pisma i odwołanie, nie wykazał inicjatywy dowodowej. Nie przedstawił żadnych dowodów przekonujących czy też uprawdopodabniających nieudzielenie pełnomocnictwa notarialnego Witoldowi P. Tomasz T. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1, 2 i 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 76 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne w zw. z art. 137 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa w zw. z art. 98 kodeksu cywilnego poprzez nieuchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2014 r. w skutek przyjęcia, że Tomasz T. udzielił pełnomocnictwa Witoldowi P. do sprowadzenia pojazdu marki BMW 535 D rok produkcji 2005, nr nadwozia [...] oraz dokonania zgłoszenia celnego tego pojazdu w urzędzie celnym wskazując w tym zakresie na pełnomocnictwo z dnia 18 grudnia 2007 r., w sytuacji gdy treść pełnomocnictwa z dnia 18 grudnia 2007 r. nie upoważniała Witolda P. do dokonania powyższych czynności prawnych, a w konsekwencji Tomasz T. nie jest dłużnikiem w rozumieniu art. 201 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a zgodnie z jego treścią jest nim zgłaszający Witold P., a także powyższe czynności prawne Witolda P. nie pociągają za sobą skutków dla Tomasza T. zgodnie z treścią art. 76 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne oraz zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny Witold P. wobec nie posiadania upoważnienia do reprezentowania Tomasza T. winien być traktowany jako działający we własnym imieniu na rzecz siebie samego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
W skardze kasacyjnej postawiono jeden zarzut wskazujący na naruszenie przepisów dotyczących pełnomocnictwa. Strona podnosi naruszenie przepisów: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz 201 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 76 prawa celnego, art. 137 § 4 ord.pod. oraz art. 98 k.c., poprzez uznanie, że skarżący kasacyjnie udzielił pełnomocnictwa Witoldowi P. do sprowadzenia spornego samochodu BMW oraz dokonania zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy pełnomocnictwo z dnia 18 grudnia 2007 r. nie upoważniało Witolda P. do dokonania powyższych czynności, a w konsekwencji skarżący kasacyjnie nie jest dłużnikiem w rozumieniu art. 203 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dłużnikiem winien zaś być Witold P. Główną kwestią sporną wynikającą z przywołanej podstawy kasacyjnej jest fakt uznania przez organy celne, zaaprobowanego przez Sąd I instancji, udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącego kasacyjnie Witoldowi P. do sprowadzenia spornego samochodu oraz dokonania jego zgłoszenia celnego.
Podkreślić należy, że strona nie podważa innych okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia jej odpowiedzialności za dług celny dotyczących powstałego zobowiązania publicznoprawnego. W związku z takim stanem rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest przyjąć za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia ustalony w tym zakresie przez organy celne stan faktyczny sprawy zaaprobowany przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego orzeczenia poprzez pryzmat powołanego zarzutu, stwierdzić należy, że nie jest on w okolicznościach faktycznych sprawy usprawiedliwiony. Zasadnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji uznał, że skarżący kasacyjnie zobowiązany był do poniesienia określonego decyzją długu celnego w niezaksięgowanej wysokości w kwocie 2.135 zł.
Za istotną w tej kwestii należy uznać czynność notariusza z dnia 18 grudnia 2007 r. w postaci poświadczenia na pełnomocnictwie podpisu skarżącego kasacyjnie zobowiązanego. W myśl art. 2 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie notariusz w zakresie swoich uprawnień, o których mowa w art. 1, działa jako osoba zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Zgodnie zaś z § 2 czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego.
Dokument urzędowy, który spełnia wymogi określone w o.p., ma szczególną moc dowodową w postępowaniu podatkowym. Polega ona na przyjęciu dwóch domniemań, tzn. prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. W konsekwencji, organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 o.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 85/16, LEX nr 2136833).
Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że zobowiązany w sposób bierny uczestniczył w postępowaniu celnym, składając pisma i odwołanie, nie wykazał inicjatywy dowodowej. Nie przedstawił żadnych dowodów przekonujących czy też uprawdopodabniających nieudzielenie pełnomocnictwa notarialnego Witoldowi P. Do udzielenia przedmiotowego pełnomocnictwa przekonują również fakty ustalone podczas prowadzonego postępowania przez organy celne, a mianowicie to, że w dniu 14 stycznia 2008 r. skarżący kasacyjnie złożył wniosek o rejestrację tego konkretnego samochodu, dołączając do wniosku m.in. badanie techniczne, dowód rejestracyjny oraz odprawę celną. We wniosku tym powołał się wprost na dokonaną odprawę celną. W zgłoszeniu celnym w pozycji 14 jako przedstawiciel zobowiązanego został wskazany Witold P. Wartość sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu BMW 535 D określono na kwotę 7.884,45 zł. Wypada też zauważyć, iż z umowy komisu znajdującej się w aktach sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie upoważnił komisanta do sprzedaży spornego pojazdu za cenę 199.500 zł, i że otrzymał z tytułu tej sprzedaży od komisanta gotówkę w wysokości 199.500 zł. Podkreślenia w tym miejscu wymaga różnica wartości pomiędzy komisową ceną sprzedaży, a wartością wskazaną w zgłoszeniu celnym.
Wzrost tej wartości nastąpił ponad 25 krotnie w stosunku do wartości wykazanej w zgłoszeniu celnym. Zobowiązany podczas rejestracji pojazdu, jak i w ramach późniejszych czynności związanych ze sprzedażą tego samochodu, do momentu zakwestionowania przez organy celne wartości sprowadzonego auta, nie podważał czynności Witolda P. zdziałanych na jego rzecz a związanych ze sprowadzeniem przedmiotowego pojazdu, m.in. dokonanej odprawy celnej zrealizowanej przez wskazanego przedstawiciela, w wyniku której stał się on zobowiązanym, jak i wykazanej w zgłoszeniu celnym wartości pojazdu w wysokości 7.884,45 zł. Podkreślić dalej należy, że nie tylko ich nie kwestionował, ale powoływał się na nie przed organem administracji rejestrując rzeczony samochód w kraju. Zasadnie zatem w okolicznościach faktycznych sprawy organy celne, przyjęły, że Witold P. na mocy udzielonego mu pełnomocnictwa, działał na rzecz zobowiązanego, sprowadzając mu ze Szwajcarii sporny samochód BMW 535. W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący kasacyjnie zasadnie został uznany za zobowiązanego z tytułu niezaksięgowanego długu celnego.
Fakt udzielenia przez skarżącego kasacyjnie pełnomocnictwa z dnia 18 grudnia 2007 r. do działania w jego imieniu, z podpisem notarialnie poświadczonym, załączonego do akt sprawy, przesądza o zasadności zaskarżonej decyzji. Prawidłowo organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 199 ust. 1 RWKC, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym m.in. za przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. W myśl art. 201 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dłużnikiem jest zarówno zgłaszający, jak i - w przypadku przedstawicielstwa pośredniego - osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne.
Natomiast z art. 213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, że jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. Z decyzji zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji wynika, że wydane one zostały w stosunku do skarżącego kasacyjnie, jak i Witolda P., jako dłużników solidarnych. Tym samym, nie budzi wątpliwości odpowiedzialność za dług celny skarżącego kasacyjnie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Natomiast o kosztach postępowania postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.