Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Po 477/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., po rozpoznaniu sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że decyzja ta nie może być wykonana.
Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] września 2003 r., na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] przedłożonego przez V. Sp. z o.o. w P., objęto towar w postaci części samochodowych procedurą dopuszczenia do obrotu i określono kwotę długu celnego w oparciu o obniżone stawki celne przewidziane dla produktów pochodzących z Unii Europejskiej oraz konwencyjne stawki celne.
Pismem z dnia [...] maja 2004 r. V. Sp. z o.o. wniosła o zastosowanie obniżonej stawki celnej na towar dopuszczony do obrotu w pozycji nr 1, przedkładając deklarację sporządzoną retrospektywnie w dniu [...] kwietnia 2004 r. na fakturze nr [...] z dnia [...] września 2003 r. Strona przesłała następnie raport z kontroli przeprowadzonej przez niemiecki organ celny w V. AG w W. w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 kwietnia 2004 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał za prawidłowe ww. zgłoszenie celne w części dotyczącej preferencji celnych, zastosowanej stawki celnej oraz obliczenia kwoty długu celnego i podatku VAT. W uzasadnieniu wskazano, że deklaracja stwierdzająca pochodzenie towarów wyszczególnionych na rachunku nie stanowi właściwego dowodu do zastosowania obniżonej stawki celnej wobec przywiezionych towarów, ponieważ deklaracja ta została wystawiona w Polsce, a krajem wysyłki towarów były Niemcy.
W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i zwrócił uwagę, że deklaracja na fakturze nie może być podpisana (tym samym sporządzona) przez pracownika firmy importującej (i to dodatkowo w kraju importu), niezależnie od rodzaju upoważnienia udzielonego mu przez faktycznego eksportera.
Uwzględniając skargę spółki V. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że istota sporu sprowadza się do kwestii, czy w świetle Protokołu nr 4 świadectwo pochodzenia w postaci deklaracji na fakturze, a w szczególności deklaracji sporządzonych retrospektywnie, mogła wystawić osoba upoważniona przez eksportera oraz czy deklaracje te musiały być wystawione w kraju eksportera.
W ocenie Sądu I instancji analiza treści przepisów Protokołu nr 4 nakazuje uznać za nietrafne stanowisko organów celnych obu instancji. Sąd wyjaśnił, że dopuszczalność złożenia deklaracji na fakturze przez upoważnionego przedstawiciela eksportera zależy od regulacji prawnych obowiązujących w kraju eksportera. Jeżeli regulacje te zezwalają na składanie oświadczeń woli - dokonywanie jednostronnych czynności prawnych przez przedstawiciela - pełnomocnika, to nie ma przeszkód, aby deklaracja na fakturze została wystawiona przez upoważnionego eksportera za pośrednictwem jego pełnomocnika. Organ odwoławczy rozpatrując powyższą kwestię powinien zatem, zdaniem Sądu, przeprowadzić postępowanie dowodowe dotyczące prawidłowości, rodzaju oraz zakresu pełnomocnictwa udzielonego D. S. przez V. AG w oparciu o prawo niemieckie (prawo kraju eksportera), biorąc pod uwagę treść tego pełnomocnictwa fakt posiadania przez V. AG w W. statusu upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 22 Protokołu nr 4 oraz konsekwencje wynikające z tego faktu przewidziane w art. 21 ust. 5 zdanie 2 tego Protokołu.
Sąd wskazał, że istotną wskazówkę w tym zakresie stanowi treść przedłożonego przez stronę skarżącą Raportu z kontroli eksportera z dnia [...] października 2005 r., sporządzonego przez Główny Urząd Celny w B. Raport ten obejmuje weryfikację faktury nieobjętej niniejszym postępowaniem, jednak dotyczy on analogicznej sytuacji, tj. czynności dokonanej w takich samych okolicznościach i na podstawie tego samego pełnomocnictwa. Stwierdzono w nim, że w momencie składania deklaracji pochodzenia istniało skuteczne pełnomocnictwo spółki dla osoby podpisującej i w konsekwencji mamy do czynienia z niekwestionowaną z powodów formalnych deklaracją pochodzenia. W związku z tym organ odwoławczy zobowiązany jest wnikliwie rozpatrzyć ten Raport.
Rozpatrując z kolei kwestię miejsca wystawienia deklaracji sporządzonej na fakturze, Sąd uznał za błędną argumentację organu II instancji, że deklaracji na fakturze nie można - tak jak świadectwa przewozowego EUR.1 - wystawić w kraju innym niż kraj eksportu. Sąd podkreślił, że ze względu na fakt, iż świadectwo przewozowe EUR. 1 jest sporządzane przez władze celne kraju eksportera, a deklaracja na fakturze przez samego eksportera, nie można stosować analogii w tym zakresie. Przepisy Protokołu nr 4 nie wprowadzają ani w sposób wyraźny, ani poprzez odesłanie do stosowania odpowiednio art. 17, nakazu wystawiania deklaracji na fakturze w kraju eksportera. Zdaniem Sądu I instancji, brak w art. 21 Protokołu nr 4 zakazu (wyraźnego lub w postaci odesłania) sporządzania deklaracji przez pełnomocnika eksportera oraz nakazu wystawiania deklaracji w kraju eksportera wskazuje na to, że nie było zamiarem stron Układu Europejskiego wprowadzanie tych ograniczeń w przepisach regulujących warunki sporządzania deklaracji na fakturze.
Za nietrafne Sąd uznał również twierdzenie organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo było sprzeczne z regulacjami obowiązującymi we wspólnotowych przepisach prawa celnego - art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE Nr L 302, s. 1), do przestrzegania którego zobowiązany był eksporter w chwili wystawiania dokumentu. Sąd podkreślił, że rozporządzenie to jako prawo wspólnotowe wiąże tylko państwa członkowskie Unii Europejskiej, stąd przed akcesją Polski do Unii Europejskiej (przed 1 maja 2004 r.) Wspólnotowy Kodeks Celny nie obowiązywał w Polsce. Nie wiązał również eksportera mającego siedzibę w Niemczech - kraju członkowskim Unii Europejskiej, bowiem dokonując obrotu towarowego z krajem nie będącym członkiem Unii, winien stosować odrębne przepisy regulujące przepływ towarów z tym państwem, a więc w przedmiotowej sprawie Protokół nr 4 do Układu Europejskiego, który nie zawierał odesłania do art. 5 WKC.
Sąd wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowania pkt 10 załącznika 49 do rozporządzenia z dnia 7 września 2001 r., w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.), zgodnie z którym dla zastosowania obniżonej stawki celnej dowód pochodzenia powinien być wystawiony w państwie stronie umowy o wolnym handlu, z którego następuje bezpośredni transport towaru. Protokół nr 4 będący integralną częścią umowy międzynarodowej (Układu Europejskiego) ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ma pierwszeństwo w stosowaniu przed rozporządzeniem z dnia 7 września 2001 r.
Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia - w oparciu o prawo niemieckie (prawo kraju eksportera) - prawidłowości umocowania D. S. przez V. AG w W., rodzaju tego umocowania oraz jego zakresu. Ponadto organ odwoławczy zobowiązany jest wnikliwie rozpatrzyć przedłożony przez importera w postępowaniu administracyjnym Raport z kontroli eksportera z dnia [...] października 2005 r., który - w ocenie Sądu - może być przydatny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.):
- - obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13, art. 16, art. 21 i art. 22 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego oraz pkt. 10 załącznika nr 49 do rozporządzenia z dnia 7 września 2001 r. Naruszenie polegało na nieuprawnionym uznaniu za odpowiedni dowodu pochodzenia w postaci deklaracji na fakturze sporządzonej w kraju importu, a nie eksportu oraz dopuszczeniu dokonywania przez importera we własnym zakresie korekty deklaracji i zaakceptowaniu deklaracji nie od podmiotu wysyłającego, ale od innej osoby. W ocenie organu WSA podszedł też nazbyt liberalnie do prawnej oceny wyszczególnionych wyżej unormowań Protokołu nr 4 Układu Europejskiego;
- - uchybienie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) poprzez zakwestionowanie działania organu celnego odbywającego się na podstawie przepisów prawa;
- 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, mające poważny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłową ocenę przez Sąd działań organu celnego dokonywanych na podstawie art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym na pominięciu przez Sąd stanowiska władz celnych w M. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w P., Sąd błędnie przyjął, że importer ma możliwość na równi z eksporterem do sporządzania deklaracji na fakturze. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. interpretacja przepisów Protokołu nr 4, z której wynika, że deklaracja na fakturze może zostać wystawiona w dowolnym kraju, oznacza pojawienie się niebezpiecznego precedensu, który wykorzystać mogą importerzy, samodzielnie korygując sporządzone wcześniej przez eksportera deklaracje na fakturze, czy też wystawiając takie deklaracje po raz pierwszy, w sytuacji braku otrzymania tego dowodu od eksportera, powołując się na (istniejące lub nie) pełnomocnictwo do takiego działania. Ponadto skoro taki dowód pochodzenia może być wystawiony w Polsce, a więc nie w kraju eksportu, może być wystawiony w dowolnym państwie trzecim, a jego przyjęcie uzależnione będzie - jak wywiódł Sąd - od zbadania przez organy celne (w oparciu o przepisy kraju eksportu) czy zostały spełnione warunki czyniące takie pełnomocnictwo skutecznym.
W ocenie organu możliwość wystawienia deklaracji na fakturze jedynie w kraju eksportu wynika z zapisów art. 21, art. 22, załącznika IV Protokołu nr 4, a także dodatkowo z pkt. 10 załącznika 49 do rozporządzenia z dnia 7 września 2001 r. Ponieważ deklarację sporządzić może jedynie eksporter/wysyłający, może to być tylko ten podmiot, od którego towar ten jest wysyłany/eksportowany i to bezpośrednio do drugiego kraju strony umowy (art. 13 Protokołu nr 4), nie zaś jakakolwiek osoba trzecia. Tym samym może to mieć miejsce tylko i wyłącznie w kraju eksportu. Podmiot sporządzający deklarację w kraju, z którego nie następuje wywóz, automatycznie wyłącza się z kręgu osób mogących deklarować preferencyjne pochodzenie.
Ponadto zgodnie z samą treścią deklaracji to "eksporter produktów objętych danym dokumentem deklaruje (...)". Deklarację na fakturze sporządzić może więc jedynie eksporter we własnym imieniu, czyniąc to w miejscu, w którym ma siedzibę (generalnie w tym samym, w którym sporządza się dokument handlowy).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną V. sp. z o.o. w P. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie spółki stawiając zarzut naruszenia art. 13, art. 16, art. 21 i art. 22 Protokołu nr 4, Dyrektor Izby Celnej w P. nie dochował warunków, jakie wynikają z art. 176 p.p.s.a. - ani w petitum skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu nie wskazał, która konkretnie jednostka redakcyjna powyższych przepisów została przez Sąd I instancji naruszona. Organ nie sprecyzował również, czy błąd Sądu polegał na ich niewłaściwym zastosowaniu, czy też na niewłaściwym niezastosowaniu. Brak jest zatem podstaw do merytorycznej oceny zasadności powyższych zarzutów kasacyjnych, a w konsekwencji do uznania ich za uzasadnione.
Spółka podniosła również, że art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazane w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, regulują postępowanie prowadzone przez organy celne, a nie postępowanie prowadzone przez Sąd I instancji. Powołanie się jedynie na przepisy Ordynacji podatkowej jest niewystarczające i nie daje podstaw do merytorycznej oceny zarzutu naruszenia przez sąd przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują sytuacje wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Na wstępie należy odnieść się do przedstawionego w odpowiedzi na skargę kasacyjną zarzutu niedochowania przez kasatora warunków formalnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie ze wspomnianym przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania czy też oba naruszenia łącznie, przy czym należy wskazać na konkretne przepisy, którym uchybił sąd I instancji. Takie uregulowanie kwestii związanej z obowiązkiem przytoczenia zarzutów skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie sądowi kasacyjnemu precyzyjne określenie granic zaskarżenia.
Zatem zadaniem autora skargi kasacyjnej jest przedstawienie zarzutów skargi kasacyjnej w taki sposób, aby Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, co do zakresu zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu.
W świetle powyższego NSA uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie spełnia wymagania określone w art. 176 p.p.s.a., zarówno te ogólne przewidziane dla wszystkich pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak również wymagania szczególne dla skargi kasacyjnej. Kasator wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych. W ramach tych zarzutów podał konkretne przepisy, którym w jego ocenie, uchybił Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. tj. art. 13, art. 16, art. 21 i art. 22 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego oraz pkt 10 załącznika nr 49 do rozporządzenia z dnia 7 września 2001 r. (jako naruszenie prawa materialnego) oraz art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (jako zarzut naruszenia przepisów postępowania).
Jednocześnie zaznaczyć należy, że przedstawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty zostały sprecyzowane w jego uzasadnieniu, w ten sposób, że bez żadnych wątpliwości można wyznaczyć granice zaskarżenia. Traktując zatem skargę kasacyjną jako całość należało przyjąć, że zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie zostały przedstawione w sposób pozwalający na merytoryczne rozpoznanie tego środka odwoławczego.
Przechodząc do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 13, art. 16, art. 21 i art. 22 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego oraz pkt 10 załącznika nr 49 do rozporządzenia z 7 września 2001 r. należy przyjąć, że zarzut ten w istocie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy dokument uprawniający do zastosowania preferencyjnej stawki celnej (deklaracja na fakturze) może być wystawiony retrospektywnie w kraju importera oraz czy może on zostać podpisany przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem pochodzącym od eksportera i będącą jednocześnie pracownikiem Spółki importującej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uchylając zaskarżoną w sprawie decyzję uznał, że przepisy Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego nie wprowadzają ani w sposób wyraźny, ani poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 17 tego Protokołu, nakazu wystawienia deklaracji na fakturze w kraju eksportera. Stwierdził ponadto, że co do zasady brak jest w art. 21 Protokołu Nr 4 zakazu sporządzania deklaracji przez pełnomocnika eksportera. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, dopuszczalność złożenia deklaracji na fakturze przez upoważnionego przedstawiciela eksportera zależy od regulacji prawnych obowiązujących w kraju eksportera. Jeżeli regulacje te zezwalają na składanie oświadczeń woli przez pełnomocnika, to nie ma przeszkód, zdaniem Sądu I instancji, aby deklaracja na fakturze została wystawiona przez uprawnionego eksportera za pośrednictwem jego pełnomocnika.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, z przedstawionym powyższej poglądem Sądu I instancji nie można się zgodzić.
Należy zauważyć, że Państwa będące stronami Układu Europejskiego (w tym także Protokołu Nr 4) uzależniły możliwość zastosowania preferencyjnej stawki celnej od faktycznego pochodzenia towaru, ale także od właściwego udokumentowania uprzywilejowanego pochodzenia. Świadczy o tym przepis art. 16 ust. 1 Protokołu Nr 4 zgodnie z którym, produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski, a produkty pochodzące z Polski korzystają w imporcie do Wspólnoty, z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia: świadectwa przewozowego EUR.1, bądź deklaracji na fakturze.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędny jest pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, polegający na przyjęciu, że deklaracja na fakturze jest oświadczeniem woli eksportera, którego ocena podlega zasadom prawa cywilnego. Należy podkreślić, że Protokół Nr 4 do Układu Europejskiego reguluje relacje między Państwami, nie zaś pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Deklaracja na fakturze nie jest zatem zwykłym oświadczeniem woli eksportera, a potwierdzeniem określonego stanu rzeczy w imieniu władzy państwowej, która przekazała swoje atrybuty ściśle określonym podmiotom prawnym (przedsiębiorcom – eksporterom).
Przepisy Protokołu Nr 4 w sposób wyraźny określają krąg podmiotów, które mogą sporządzać deklaracje na fakturze. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w związku z art. 22 Protokołu Nr 4 deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera upoważnionego do tego typu czynności przez władze celne państwa eksportującego, bądź przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednego lub wielu opakowań zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6.000 ECU. Dodatkowo w ust. 5 art. 21 Protokołu Nr 4 mówi się o elementach deklaracji na fakturze. W myśl tego przepisu deklaracja na fakturze powinna posiadać oryginalny, własnoręczny podpis eksportera. Upoważniony eksporter nie jest zobowiązany do podpisywania takich dokumentów, pod warunkiem że dostarczy on władzom celnym kraju eksportu pisemne zobowiązanie, że przyjmuje wszelką odpowiedzialność za każdą deklarację, która identyfikuje go, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.
Z przywołanych przepisów należy wyciągnąć wniosek, że deklaracja na fakturze to akt władzy wykonywany w warunkach pełnej kontroli organów państwa eksportera (patrz także art. 22 ust. 4 Protokołu nr 4). Eksporter nie może zatem dowolnie korzystać z uprawnień przyznanych mu przez państwo na mocy regulacji zawartych w umowie międzynarodowej. Jest on ściśle związany postanowieniami przepisów prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji przyjął błędne założenie, że skoro przepisy prawa (art. 21 Protokołu Nr 4) nie zakazują, ani w sposób wyraźny ani poprzez odesłanie, sporządzenia deklaracji na fakturze przez pełnomocnika eksportera oraz nie nakazują wystawienia deklaracji w kraju eksportera, to działania takie są prawem dopuszczalne. Podkreślić należy, że tego typu rozumowanie nie może dotyczyć aktów z zakresu administracji publicznej, dla których przepisy prawa powszechnie obowiązującego stanowią normy kompetencyjne, a więc normatywne podstawy do podejmowania ściśle określonych działań w zakresie administracji publicznej. Oznacza to, że w stosunkach administracyjnoprawnych nie może być mowy o stosowaniu zasady, zgodnie z którą dozwolone jest wszystko czego nie zakazuje prawo. Z powoływanych postanowień Protokołu Nr 4 nie można zatem wyprowadzać wniosku o dopuszczalności udzielania na zasadach ogólnych pełnomocnictw, czy upoważnień, do podejmowania w imieniu eksportera działań w zakresie decydowania o preferencyjnym pochodzeniu towarów.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji błędnie zdefiniował pojęcie "deklaracji na fakturze". Kompetencje nadane eksporterowi przez Państwa Strony Układu Europejskiego należy – jak wskazano – interpretować wąsko. Innymi słowy brak jest podstaw do przyjęcia, że uprawniony eksporter może dowolnie rozporządzać uprawnieniem do sporządzania deklaracji na fakturze na przykład poprzez udzielenie w tym zakresie pełnomocnictwa osobie trzeciej, która nie mieści się w katalogu podmiotów uprawnionych do wystawiania w imieniu Państwa tego typu dokumentów. Nie można zatem zaakceptować stanowiska Sądu I instancji w tej kwestii i związanej z nim dyrektywy, by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji celnej przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia na gruncie prawa niemieckiego prawidłowości, rodzaju i zakresu umocowania D. S. przez V. AG w W. Odnosząc się na marginesie do relacji pomiędzy regulacją dotyczącą trybu i sposobu sporządzania deklaracji na fakturze, zawartą w Protokole Nr 4 do Układu Europejskiego a przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (pkt 10 załącznika 49), należy zauważyć, że przepisy wyrażone w umowie międzynarodowej (Układ Europejski) mają zgodnie z określoną w Konstytucji RP hierarchią aktów prawnych, pierwszeństwo w zastosowaniu przed rozporządzeniem.
Jednakże porównując obie regulacje prawne należy zauważyć, że jakkolwiek nie mogą być stosowane zamiennie, to są one ze sobą spójne w tym sensie, że zarówno pkt 10 załącznika 49 do wspominanego rozporządzenia, jak też przepisy Protokołu Nr 4 stanowią, że aby możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej dowód pochodzenia (deklaracja na fakturze) musi być wystawiony w państwie eksportera. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej oparte na błędnym zastosowaniu w sprawie przepisów prawa krajowego (wspomnianego pkt 10 załącznika 49), jak również polemika z nimi wyrażona w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie mogą zostać uznane za zasadne, bowiem na skutek wspomnianej spójności systemowej, okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.
W związku z powyższymi rozważaniami Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., uznał skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie za uzasadnioną i uchylił zaskarżony wyrok, poza punktem określającym obowiązek zwrotu skarżącemu nadpłaconej opłaty sądowej od skargi. Z uwagi na fakt, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczyły w istocie naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem zarzut sformułowany jako proceduralny stanowi w rzeczywistości konsekwencję zarzutu materialnoprawnego, to Naczelny Sąd Administracyjny mógł rozpoznać merytorycznie skargę. Tak więc, w świetle przedstawionych argumentów, NSA stwierdził, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe została wydana zgodnie z prawem i stąd - stosownie do powołanej podstawy prawnej – oddalił skargę V. Spółki z o.o. w P. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).