Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 951/16

Uzasadnienie

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Po 432/15 na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], który działając z urzędu, na podstawie art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.", lub "Ordynacja podatkowa"), art. 21a ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.; dalej: "Prawo celne") w zw. z art. 59 ust. 2, art. 61b, art. 66 ust. 3, art. 75 lit. a) tiret dwa, trzy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dalej: "WKC" oraz art. 4 a, art. 250 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dalej: "RWWKC", unieważnił złożone w formie elektronicznej, przyjęte w dniu 3 września 2014 r. zgłoszenie celne nr [...] dotyczące towaru w postaci ładowarek do baterii litowo-jonowych (2 sztuki) o wartości 50,00 USD.

1.1. W uzasadnieniu zaskarżonej do WSA w Poznaniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego ani materialnego. Od momentu przystąpienia do sprawy jako pełnomocnika strony radcy prawnego G. T. wszystkie pisma były prawidłowo doręczane na jego adres. Dyspozycja strony dotycząca kierowania pism na adres pełnomocnika po dniu 30 sierpnia 2014 r. została zawarta w piśmie strony z dnia 25 sierpnia 2014 r. i nie powodowała obowiązku ponownego doręczenia dotychczasowej korespondencji. Postanowienie o wszczęciu postępowania celnego z dnia 4 września 2014 r. zostało błędnie wysłane bezpośrednio na adres strony, ale ostatecznie prawidłowo skierowano analogiczne postanowienie o wszczęciu postępowania celnego z dnia 29 września 2014 r. na adres pełnomocnika strony – radcy prawnego G. T. Pismo to zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi w dniu 3 października 2014 r. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu G. T., datowane na dzień 5 września 2014 r., wpłynęło do Oddziału Celnego Port lotniczy [...] dopiero w dniu 15 września 2014 r. i od tego momentu organ I instancji zapewnił stronie udział w sprawie za pośrednictwem powyższego pełnomocnika.

Zdaniem organu II instancji niezasadny jest zarzut dotyczący niedoręczenia stronie opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w P. z 8 i 13 sierpnia 2014 r., albowiem taki obowiązek organu nie wynika z przepisów Ordynacji podatkowej. Ponadto strona nie domagała się od organu dokonania takich czynności. Opinie UKE były dostępne do wglądu stronie i jej pełnomocnikowi w aktach sprawy. Z pism procesowych i zażalenia z dnia 10 września 2014 r. wynika natomiast, że strona miała pełną wiedzę o istnieniu tych dokumentów i ich zawartości.

W kwestii merytorycznej organ wyjaśnił, że ładowarki do baterii Ecitypower Battery Charger P/N EMC-180 nie spełniają wymagań innych niż zasadnicze oraz wymogów określonych w art. 13, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej (Dz.U. z 2007 r. Nr 82, poz. 556) dalej "u.o.k.e." oraz dyrektywy 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. Powołał się na dwie opinie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w których wskazano jakich wymagań przedmiotowe ładowarki nie spełniają. Organ II instancji przytoczył m.in. art. 75 pkt a) tiret dwa i cztery Wspólnotowego Kodeksu Celnego i art. 250 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Powołano się ponadto na art. 27 ust. 3 i art. 29 ust. 2–4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 9 lipca 2008 r. nr 765/2008 ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzenia produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U.

UE L nr 218.2008.30) dotyczące konieczności zawieszenia dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu na rynku UE w przypadku stwierdzenia, że danemu produktowi nie towarzyszy wymagana dokumentacja na piśmie lub w formie elektronicznej lub gdy produkt nie jest oznakowany zgodnie ze wspólnotowym prawodawstwem harmonizacyjnym. Bez znaczenia dla sprawy było to, że chodziło tylko o dwie ładowarki, a nie o towar w większej ilości.

Według organu odwoławczego, po uzyskaniu negatywnej opinii uprawnionego organu nadzoru rynku w sprawie wypełnienia wymagań określonych w ustawie o systemie oceny zgodności, organ celny nie mógł dopuścić spornego towaru do swobodnego obrotu na rynku krajowym.

Jeżeli zaś aktywność osoby uprawnionej do dysponowania towarem ograniczy się jedynie do żądania dopuszczenia towaru, do swobodnego obrotu, co nie było w niniejszej sprawie możliwe, organ zmuszony jest do podjęcia działań przewidzianych w art. 31 Prawa celnego.

Organ odwoławczy zauważył wady uzasadnienia organu I instancji, ale stwierdził, że nie mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, tym bardziej że strona miała pełną wiedzę jakie konkretnie wymogi, w ocenie Urzędu Komunikacji Elektronicznej w P. i Naczelnika UC w P., nie zostały spełnione przez przedmiotowe ładowarki.

1. 2. P. Z. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uznał ją za bezzasadną.
2. 3. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, ponieważ nie zachodziły w jego ocenie przyczyny określone w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że sporne ładowarki nie spełniają wymagań innych niż wymagania zasadnicze i nie mogą być objęte wnioskowaną przez stronę procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu na terenie RP.
3. 3.1. Sąd I instancji wyjaśnił, iż organy oparły się przede wszystkim na okolicznościach faktycznych dotyczących wcześniejszego zatrzymania towaru oraz na dwóch opiniach Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w P. Druga z nich została wydana po zapoznaniu się z certyfikatami przedłożonymi przez skarżącego. Było to wystarczające do dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie i w konsekwencji do unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia 3 września 2014 r. Strona miała pełną wiedzę o tym, jakie precyzyjne wymogi, w ocenie Urzędu Komunikacji Elektronicznej w P. oraz organu celnego I instancji, nie zostały spełnione przez sporne ładowarki i toczyła polemikę z organem w tym zakresie, kwestionując również postanowienia o zatrzymaniu towaru.
4. 3.2. Unieważnienie zgłoszenia celnego dokonanego w dniu 3 września 2014 r., w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy było oczywistym następstwem wcześniejszego przebiegu postępowania celnego i miało na celu podjęcie dalszych czynności zmierzających do uregulowania sytuacji prawnej tych ładowarek. W stosunku do powyższego towaru objęcie wnioskowaną procedurą nie było możliwe, choćby z powodu nieprzedstawienia wymaganej dokumentacji, w tym Deklaracji zgodności. Sporne ładowarki do baterii to towar podlegający ograniczeniom, co oznacza, że tylko towar, który spełnia wszystkie wymagania może być objęty procedurą dopuszczenia do obrotu.
5. 3.3. W ocenie Sądu I instancji organy ustaliły prawidłowo, że ładowarki do baterii Ecitypower Battery Charger P/N EMC-180 – sprowadzone z Chin, nie spełniają wymagań innych niż zasadnicze oraz wymogów określonych w art. 13, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 2 i 5 u.o.k.e. Upoważniony podmiot, tj. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał bowiem dwie opinie z dnia 8 sierpnia 2014 r. i 13 sierpnia 2014 r. (k. 35–37 akt adm.), w których stwierdził kategorycznie i jednoznacznie, że ładowarka do baterii będąca przedmiotem oceny nie spełnia wymagań innych niż wymagania zasadnicze.
6. 3.4. WSA w Poznaniu zgodził się także z organem odwoławczym, że bez znaczenia dla sprawy było to, iż chodziło jedynie o import dwóch sztuk ładowarek, ponieważ żadne przepisy nie przewidują zwolnień ilościowych w kwestii przywozu na terytorium UE towarów podlegających przepisom ogólnego bezpieczeństwa produktów, czy też systemu oceny zgodności. Stosowanie więc wcześniej powołanych przepisów nie jest uzależnione od tego, czy towar jest w wielkiej czy małej ilości. Organ II instancji zasadnie też stwierdził, że pochodzące z Chin ładowarki miały być poddane testom przed planowanym sprowadzeniem ich w większej ilości na rynek krajowy. Przedmiotowy towar nie spełnił wszystkich wymagań niezbędnych do objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu, a więc konieczne było unieważnienie zgłoszenia celnego z dnia 3 września 2014 r.
7. 3.5. Wbrew zarzutom skargi decyzja o unieważnieniu zgłoszenia celnego nie miała na celu jedynie doprowadzenie do zniszczenia przedmiotowych ładowarek. Los towaru zależy bowiem od strony skarżącej. Towar ten może być zniszczony albo wywieziony do kraju trzeciego w celu jego odsprzedaży. Mogą też być podjęte przez zgłaszającego określone działania naprawcze wskazane przez Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę.

W świetle powyższych rozważań Sąd I instancji stwierdził, iż całkowicie bezzasadne jest twierdzenie skarżącej, że "prawo w ogóle nie przewiduje możliwości unieważnienia zgłoszenia celnego".

1. 4. Powyższy wyrok został zaskarżony, skargą kasacyjną w całości, do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez P. Z.
2. 4.1. Na podstawie art. 173 § 1, art. 177 § 1, art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Pełnomocnik procesowy Skarżącego kasacyjnie wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych;
3. 4.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego:
4. 4.2.1. Art. 30 ust. 1 Prawa celnego w zakresie w jakim uznano zasadność dokonanego zajęcia przedmiotowego towaru;
5. 4.2.2. Art. 33 ust. 2 Prawa celnego w zakresie w jakim stanowić miałby on dla danej sprawy podstawę uznania dla zasadności likwidacji rzeczy;
6. 4.2.3. Art. 250 ust. 1 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. w zakresie w jakim uzasadniać miałby on nieprzedstawienie przez stronę odpowiednich wymaganych dokumentów koniecznych dla stwierdzenia prawidłowości oznaczenia CE.
7. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
8. 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw podlega więc oddaleniu.
9. 5.2. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd kasacyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., I FSK 1536/11; Lex nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).
10. 5.3. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, Lex nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, Lex nr 1658243).

5.4.Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to oczywiście dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, gdyż odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Wskazać przy tym trzeba, że błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym rozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego. Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumcji) wyraża się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu (z reguły) wykazanie, iż stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy.
2. 5.5. Dodać przy tym trzeba, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez przedstawienie argumentacji mającej na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania bądź też do korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych (wyrok NSA z 12 września 2018 r., I GSK 971/18).
3. 5.6. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) okazała się bezzasadna i dlatego należało ją oddalić.
4. 5.7. W skardze kasacyjnej kasator wskazał, na naruszenia prawa procesowego art. 250 ust. 1 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. w zakresie w jakim uzasadniać miałby on nieprzedstawienie przez stronę odpowiednich wymaganych dokumentów koniecznych dla stwierdzenia prawidłowości oznaczenia CE. Przy czym w skardze kasacyjnej nie wskazano pełnej nazwy rozporządzenia oraz miejsca jego publikacji, co czyni zarzut kasacyjny częściowo wadliwie sformułowanym, ale opierając się na istocie zarzutu choć również bardzo ogólnie sformułowanej, Naczelny Sąd Administracyjny, przyjął, iż chodzi o rozporządzenie Komisji EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny określonego wcześniej w skrócie "RWWKC". Zarzut ten został w zasadzie uzasadniony jednym zdaniem polemizującym, ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż Strona posiadała dokumenty towaru. Skarżący nie wskazał w jaki sposób Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powyższego przepisu, ani też jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało ewentualne naruszenie powyższego przepisu. Z tych względów skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych, opisanych wyżej i uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
5. 5.7. W konsekwencji wobec niepodważenia w skardze kasacyjnie skutecznie, ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd instancji, jako podstawę orzekania w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny, obowiązany jest uznać, stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji za prawidłowo ustalony. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, nie ma podstaw do kwestionowana ustaleń faktycznych organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, z których wynika, że ładowarki do baterii Ecitypower Battery Charger P/N EMC-180 – sprowadzone z Chin, nie spełniają wymagań innych niż zasadnicze oraz wymogów określonych w art. 13, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 2 i 5 u.o.k.e. Upoważniony podmiot, tj. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał bowiem dwie opinie z dnia 8 sierpnia 2014 r. i 13 sierpnia 2014 r. (k. 35–37 akt adm.), w których stwierdził kategorycznie i jednoznacznie, że ładowarka do baterii będąca przedmiotem oceny nie spełnia wymagań innych niż wymagania zasadnicze. W uzasadnieniach opinii wskazano, jakie wymogi nie zostały spełnione. W opinii z dnia 8 sierpnia 2014 r. podano m.in., że nie dołączono do produktu żadnej dokumentacji ani nie przedstawiono deklaracji zgodności. Podkreślono, że w przypadku, gdy producent nie ma siedziby na terenie UE i nie ma upoważnionego przedstawiciela na jej terenie to obowiązek przechowywania wymaganych "Deklaracji zgodności" oraz dokumentacji technicznej dotyczącej wyrobu i świadczącej o spełnieniu przez niego wymogów innych, spoczywa na osobie odpowiedzialnej za wprowadzenie danej aparatury do obrotu w krajach UE (obowiązek taki wynika z art. 13 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 ze zm.) dalej "u.o.s.z." Według opiniującego oznakowanie CE znajdujące się na wyrobie nie jest w pełni zgodne z wzorcem – litery znaku są umieszczone za blisko siebie. Na wyrobie ani na jego opakowaniu nie umieszczono żadnej informacji o nazwie i adresie producenta czy jego upoważnionego przedstawiciela na terenie UE czy też osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie danej aparatury do obrotu w państwach UE.

W opinii z dnia 13 sierpnia 2014 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dodał, że przedstawione przez stronę do wniosku "certyfikaty" nie stanowią "Deklaracji zgodności". Laboratorium badawcze nie bierze odpowiedzialności za zachowanie parametrów technicznych i tym samym za spełnienie warunków zgodności wszystkich egzemplarzy produkowanych przez podmiot, który zlecił laboratorium przebadanie próbek wyrobu. Tym samym nie usunięto braku wskazanego w opinii z 8 sierpnia 2014 r., czyli nie przedstawiono właściwego dokumentu – "Deklaracji zgodności". Urząd ponownie uznał, że oznakowanie CE umieszczone na wyrobie nie jest w pełni zgodne z wzorcem, gdyż litery znaku są umieszczone za blisko siebie. Ta niezgodność wskazana wcześniej w opinii z dnia 8 sierpnia 2014 r. nie została przez stronę również usunięta. Z powyższej opinii wynika też, że nie usunięto także niezgodności dotyczącej braku umieszczenia na wyrobie informacji o nazwie i adresie producenta czy jego uprawnionego przedstawiciela na obszarze UE.

W tym stanie rzeczy przedłożone przez stronę trzy certyfikaty – Certificate of Compliance z dnia 26 października 2010 r. (nieprzetłumaczone na język polski – wydane przez laboratoria) nie mogły być uznane przez organ jako Deklaracje zgodności – w rozumieniu art. 12 u.o.k.e.

1. 5.8. W tak ustalonym stanie faktycznym i niepodważonym skutecznie przez stronę, ocenić należy zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w sprawie. W tym zakresie Skarżący kasacyjnie postawił dwa zarzuty: 1) naruszenia art. 30 ust. 1 Prawa celnego w zakresie w jakim uznano zasadność dokonanego zajęcia przedmiotowego towaru;
2. 2) art. 33 ust. 2 Prawa celnego w zakresie w jakim stanowić miałby on dla danej sprawy podstawę uznania dla zasadności likwidacji rzeczy. Nie wskazano i nie wyjaśniono w skardze kasacyjnej, zgodnie z art.174 pkt 1 p.p.s.a. na czym polegało w ocenie Skarżącego, naruszenie przez Sąd I instancji powyższych przepisów, tj. poprzez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Kwestia ta pozostaje jednak o tyle bez znaczenia, że żaden z powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, nie stanowił podstawy materialnoprawnej wydanych w sprawie decyzji, które co należy przypomnieć dotyczą unieważnienia zgłoszenia celnego, a nie zajęcia czy też zniszczenia towaru nie spełniających wymogów zgodności z przepisami krajowymi i wspólnotowymi ustanawiającymi warunki dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu na terenie Unii Europejskiej.

1. 5.9. W myśl art. 30 ust. 1 Prawa celnego, jeżeli zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny jest obowiązany podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji towaru, może dokonać jego zajęcia. Nie ulega wątpliwości, iż wobec wykazania przez organy, iż sprowadzony z Chin, przez Skarżącego towar spełniał jedynie wymogi zasadnicze w rozumieniu przepisów u.o.k.e., co potwierdziły opinie dwóch biegłych, organ zobowiązany był do uregulowania sytuacji towaru i uprawniony do dokonania jego zajęcia, co zostało szczegółowo wyjaśnione i uzasadnione w zaskarżonych decyzjach i wyroku Sądu I instancji. Sprawa zajęcia spornego towaru przez organy celne, została jednak rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] października 2014 r., w odrębnym postępowaniu, którym Dyrektor Izby Celnej w P., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2014 nr [...]. Postanowienie nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

1. 5.10. Odnosząc się do art. 33 ust. 1 Prawa celnego, którego naruszenie, również zarzucił Skarżący, wskazać należy, iż przepis ten stanowi, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dotyczące zobowiązanego stosuje się do osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego, lub każdej innej osoby, w której posiadaniu znajduje się towar. Przepis ten również nie mógł być naruszony w sprawie przez organy jak i Sąd I instancji, ponieważ nie stanowił podstawy materialnoprawnej wydanych w sprawie decyzji i wyroku Sądu I instancji. Natomiast to czy dojdzie do likwidacji rzeczy to tak jak wyjaśniano Skarżącemu w decyzji organu odwoławczego, zaskarżone w sprawie decyzje usuwają jedynie z obrotu prawnego zgłoszenie celne i daje zgłaszającemu możliwość wyboru dalszych działań w zakresie określonym przepisami prawa. Tej kwestii nie dotyczy jednak rozstrzygnięcie Sądu I instancji, dlatego też dalsze rozważania w tym zakresie uznać należy za bezprzedmiotowe.

1. 5.11. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjna jako bezzasadną.