Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 25/12, oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 18 listopada 2009 r. A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Handlowa S. A. M." (dalej: skarżący) zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu dwa rodzaje towarów opisując je w polach 31 dokumentu SAD jako: poz. 1 "nakrętki stalowe sześciokątne o średnicy wewnętrznej powyżej 12 mm" i poz. 2 "wkręty do płyt kartonowo – gipsowych".
Towar z pozycji 1 importer zaklasyfikował do kodu Taric 7318 16 99 99, obejmującego pozostałe z pozostałych nakrętek, zaś towar z pozycji 2 zaklasyfikowano do kodu Taric 7318 15 10 99 jako pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami; toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm (obie pozycje ze stawkę celną wynoszącą 3,7 % oraz stawką podatku VAT wynoszącą 22 %).
W dniach 13 maja – 9 czerwca 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w G. przeprowadzili w firmie skarżącego kontrolę prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą. Ustalono, że importer nieprawidłowo zaklasyfikował towar określony w dokumentach jako wkręty do metalu i wkręty do drewna klasyfikując go jako towar jednorodny do kodu Taric 7318 15 10 99 obejmującego pozostałe wkręty toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu.
Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. określił klasyfikację taryfową:
- a) pozycja 2 – stalowe wkręty do drewna do kodu Taric 7318 12 90 90 z kodem dodatkowym A 928;
- b) pozycja 3 – stalowe wkręty do metalu do kodu Taric 7318 14 99 90 z kodem dodatkowym A 928;
- - określił niezaksięgowną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 235.729 zł;
- - orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.);
- - określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z ww. zgłoszeniem celnym w wysokości 142.370 zł.
W uzasadnieniu wskazał, że w zgłoszeniu celnym w pozycji 2 sklasyfikowano dwa rodzaje towarów wyodrębnionych i opisanych w załączonej fakturze jako "drywall screws, fine thread, black (for metal)" oraz "drywall screws, coarse thread, black (for wood)". Strona postępowania wskazała, że klasyfikacja towaru do kodu 7318 15 10 99 wynika z procesu ich wytwarzania i faktu, iż grubość trzpienia nie przekracza 6 mm. Na uzasadnienie swojego stanowiska strona przedstawiła oświadczenie producenta, z którego wynika, że importowane wkręty wykonane są metodą tłoczenia.
Organ wskazał, że na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w tym m.in. dla towarów objętych kodami 7318 12 90 90 i 7318 14 99 90 rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 ze zm.) zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe. W rozporządzeniu tym zostały określone dodatkowe kody Taric dla imiennie wskazanych przedsiębiorstw, wymienionych z nazwy w załączniku. Dla przedmiotowego towaru kodem dodatkowym jest kod A928; dla tego kodu stawka cła antydumpingowego wynosi 77,5 %.
W związku z tym nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały zweryfikowane i określone w sposób prawidłowy. Spowodowało to określenie cła antydumpingowego oraz podatku VAT w określonej w decyzji wysokości.
Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] października 2011 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ wskazał, że mając na uwadze treść pozycji 7318 oraz reguły 1 i 6 ORINS dla wkrętów do drewna właściwym kodem jest kod 7318 12 90 90. Wkręty do drewna wykonane ze stali węglowej nie nadają się bowiem do stosowania w podkładach (ze względu na rozmiary). Z kolei wkręty do metalu (co potwierdza treść faktury oraz list przewozowy CMR) należy zaklasyfikować – mając na uwadze regułę 1, 3c oraz 6 ORINS do kodu 7318 14 99 90. W tej pozycji klasyfikowane są bowiem wkręty samogwintujące ze stali innej niż nierdzewna, inne niż z gwintem o dużym skoku (wkręty do metalu posiadają gwint drobnozwojowy).
Uzasadniając oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W przypadku zaliczenia importowanych wkrętów do kategorii wkrętów do drewna lub wkrętów samogwintujących obojętne dla przypisania im kodu Taric jest ustalenie w wyniku jakiego procesu technologicznego powstały.
Organy zasadnie uznały, że objęte zgłoszeniem celnym wkręty stanowią w części wkręty do drewna, zaś w pozostałej części wkręty samogwintujące. Strona skarżąca twierdziła zaś, że stanowią one szczególny rodzaj wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych i w związku z tym stała na stanowisku, że powinny być one kwalifikowane jako "pozostałe wkręty lub śruby" i dlatego też w toku postępowania szczególnie akcentowała charakter procesów technologicznych zastosowanych do ich wytwarzania.
Sąd zgodził się z poglądem organu, że obojętnym dla klasyfikacji taryfowej przedmiotowych wkrętów był ich proces wytwórczy. Konsekwencją zmiany kodu taryfy celnej zadeklarowanej przez importera w zgłoszeniu celnym było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku VAT w nowej wysokości. Sam sposób wyliczenia należności celno-podatkowych, stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budzi wątpliwości i nie był w istocie kwestionowany przez skarżącego.
Sąd za chybiony uznał także zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, poprzez zobowiązanie skarżącego do uiszczenia odsetek za zwłokę od kwoty długu celnego. Przepis art. 65 ust. 5 Prawa celnego, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek i określający przesłanki, w których znajduje on zastosowanie, składa jednocześnie obowiązek ich wykazania na dłużnika, tj. stronę postępowania.
Skarżący uzasadniał odstąpienie od pobrania odsetek tym, że dokonał klasyfikacji taryfowej według danych zawartych na stronie internetowej dotyczącej brytyjskiego WIT. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE, seria L, nr 302, s. 1, ze zm., dalej: WKC) wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. WIT nie jest zatem aktem prawnym wiążącym wszystkie osoby zgłaszające podobnego typu wyroby, dlatego może być jedynie pomocą przy klasyfikacji taryfowej.
Sąd wskazał również, że w dniu dokonania zgłoszenia w bazie decyzji WIT znajdowały się wydane przez polskie władze celne WIT-y dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów: wkrętów do blachy i wkrętów do drewna, a zatem towarów podobnych do tych objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Wskazane tam kody nomenklatury są zgodne z tymi, które ustaliły organy orzekające w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 i 3 WKC.
W ocenie Sądu organom nie można zarzucić prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zgromadziły one pełny materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, dokonując oceny całego materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 139 i art. 140, art. 187 § 1 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i nie podzielił zarzutów skargi w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. M. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił na podstawie:
- 1. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 12 ust. 2 i 3 WKC poprzez błędne przyjęcie, iż WIT-y załączone do niniejszego postępowania zarówno przez Naczelnika Urzędu Celnego w G., jak i przez skarżącego, nie mogą stanowić dowodu przesądzającego o klasyfikacji przedmiotowych wkrętów, pomimo iż spełniają one wszelkie kryteria.
- 2. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji administracyjnych organów obu instancji, pomimo iż:
- - w sposób dowolny i wybiórczy oceniono materiał dowodowy i nie wyjaśniono wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności wyciągnięto błędne wnioski z dowodu z dostarczonych próbek towaru, w konsekwencji zastosowano przez organ II instancji nieprawidłowy i nieuzasadniony okolicznościami faktycznymi kod Taric, co spowodowało w dalszej części obciążenie skarżącego niezasadnym obowiązkiem poniesienia cła antydumpingowego,
- - błędnie i wybiórczo oceniono materiał dowodowy poprzez przyjęcie na podstawie opinii Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego Politechniki G., iż wkręty są samogwintujące, natomiast pominięcie wyrażonych w tej samej opinii wniosków odnośnie metody ich produkcji i uznanie, iż metoda ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, na co powoływał się skarżący i co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- - błędne ustalenia faktyczne oparte na bezpodstawnym przyjęciu, co nie zostało w żaden sposób wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż nadesłane przez skarżącego próbki towaru nie mogą stanowić reprezentatywnej próbki towaru do całej przesyłki, a powyższe skutkowało nienależytym i niewyczerpującym oraz wewnętrznie sprzecznym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniach obu decyzji oraz zaskarżonego wyroku okoliczności faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
- b) art. 1 § 1 i 2 oraz § 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy poprzez pominiecie i nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (z wyj. lakonicznego stwierdzenia, iż okoliczność ta jest obojętna dla rozstrzygnięcia sprawy) do kwestii procesu wytwórczego towarów objętych cłem, pomimo iż argument ten podnosił skarżący, a jego rozważenie i ewentualne uwzględnienie miałoby decydujący wpływ na wynik sprawy;
- c) nieuzasadnionym i niepopartym w stanie faktycznym sprawy dowodami przyjęciem przez organ II instancji określenia odsetek od długu celnego określonego w decyzji w oparciu o art. 65 ust. 5 Prawa celnego w sytuacji gdy skarżący ustalił klasyfikację taryfową według danych zawartych w dokumencie WIT udostępnionym na stronie internetowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna A. M. opiera się na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w powiązaniu z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenia przepisów postępowania kasator upatruje w oddaleniu skargi zamiast jej uwzględnienia, błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy na skutek zaakceptowania przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji reguł postępowania dowodowego, pominięciu przez Sąd w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących procesu wytwórczego spornych towarów. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 65 ust. 5 Prawa celnego poprzez określenie odsetek.
Dodatkowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono zaniechanie przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego odnośnie dostarczonych próbek nie powołując przy tym art. 106 § 3 p.p.s.a.
Nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Podniesione przez kasatora w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami p.p.s.a. oraz przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która nie miała zastosowania w sprawie celnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są trafne i sprowadzają się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że importowane przez stronę wkręty stanowią w części wkręty do drewna, zaś w pozostałej części wkręty samogwintujące – klasyfikowane odpowiednio do kodu Taric 7318 12 90 90 z kodem dodatkowym A 928 oraz do kodu Taric 7318 14 99 90 z kodem dodatkowym A 928, a nie do kodu Taric 7318 15 10 99 wskazanego przez stronę obejmującego pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ta regulacja prawna stanowi zatem wprost, że w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym przepisy stanowiące zasady ogólne oraz pozostałe przepisy definiujące poszczególne instytucje tego postępowania.
Przedmiotem sporu w tej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów importowanych przez stronę według zgłoszenia celnego z 18 listopada 2009 r.
Klasyfikacja towarów podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. Ustalając prawidłowy kod, w pierwszej kolejności należy się kierować Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które decydują jak należy klasyfikować towary. Reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w Przepisach wstępnych Taryfy celnej stanowi, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Brzmienie wszystkich pozycji i kodów oraz uwag do sekcji i działów z nimi związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji.
Reguła 6 stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji winna być przeprowadzona zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do niej uwagami, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł. Uwzględniać przy tym należy, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europejskich mają charakter normatywny i nie są to jedynie wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa celnego legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. akceptując prawidłowość klasyfikacji towarów dokonanej przez organy celne stwierdził tym samym, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez te organy nie naruszyła przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej formułującego jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego – zasadę swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości argumentację tę podziela.
Należy podkreślić, że skoro w tej sprawie bezspornym jest, jakie towary były przedmiotem importu (wkręty do metalu i wkręty do drewna), ponieważ wynika to z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych w których uwzględniono stan towaru istniejący w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 WKC i art. 214 ust.1 WKC), to tym samym kwestionowanie tych ustaleń dopiero w postępowaniu kasacyjnym bez powołania się i skutecznego wykazania, jakie przepisy Ordynacji podatkowej zostały naruszone oraz podania, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez kasatora.
Sąd I instancji nie naruszył art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zastosowanie tego przepisu ma miejsce wówczas, kiedy wojewódzki sąd administracyjny po przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; nie zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zastosowanie przez Sąd art. 151 p.p.s.a. jest wynikiem sprawy, w której stwierdzono obiektywny brak istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.
Z kolei, art. 1 p.p.s.a. nie zawiera jednostek redakcyjnych (§, ustępów).
Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, na czym polegało naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji, nie wskazano czy Sąd orzekł poza granicami sprawy oraz w jakim ewentualnie zakresie nie orzekł ponad zarzutami i wnioskami skargi.
Zarzut wskazany w pkt 2 b) skargi kasacyjnej nie jest zrozumiały, ponieważ powołano tam "art. 1 § 1 i 2 oraz § 3 § 1 p.p.s.a.", a takich jednostek redakcyjnych nie ma w powołanej ustawie.
W ramach podstawy z art. 174 § 2 p.p.s.a. wskazano jako naruszony art. 65 ust. 1 Prawa celnego, który nie jest przepisem procesowym lecz materialnym, ponieważ stanowi podstawę prawną do poboru odsetek w razie wydania decyzji celnej w trybie art. 220 ust. 1 WKC w związku z niezaksięgowaniem kwoty należności wynikających z długu celnego w wysokości prawnie należnej. Jeśli dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, to organ celny nie pobiera odsetek.
Kasator upatruje udowodnienia przesłanek uwalniających od pobrania odsetek powołując się na WIT udostępniony na stronie internetowej. Z takim stanowiskiem zasadnie nie zgodził się Sąd I instancji powołując się na art. 12 ust. 2 WKC stanowiący, że wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Zgodnie z art. 10 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r.; dalej: RWKC), na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz, który może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.
Co do zasady, organy celne związane są wiążącą informacją w odniesieniu do konkretnego adresata. Przez posiadacza wiążącej informacji należy rozumieć osobę, na której nazwisko (nazwę) wydano wiążącą informację. Importer A. M. nie uzyskał adresowanej do niego WIT dotyczącej faktycznie mającego odbyć się przywozu (rzeczywiście przewidywanych transakcji handlowych).
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Istotą tego przepisu jest to, aby w sprawie najpierw obiektywnie pojawiły się istotne wątpliwości, a w razie ich pojawienia się, aby ich wyjaśnienie było niezbędne dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. we wskazanym trybie nie mógł przeprowadzić z urzędu dowodu uzupełniającego "odnośnie dostarczonych próbek". Należy podkreślić, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się opinia biegłego, która podlegała ocenie Sądu I instancji, jako jeden z dowodów w sprawie i została omówiona w uzasadnieniu wyroku.
Wobec powyższego, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skoro zaś stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony należy przejść do skontrolowania procesu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
W ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie wskazanego już art. 12 ust. 2 i 3 WKC poprzez błędne przyjęcie, że brytyjska WIT z dnia 20 lipca 2009 r. nie może stanowić dowodu przesądzającego o klasyfikacji przedmiotowych wkrętów, pomimo że spełniają one wszelkie kryteria. Odnosząc się do tego zarzutu należy najpierw podtrzymać wcześniejsze rozważania dotyczące WIT. Wiążąca informacja taryfowa jest decyzją, o czym przesądza art. 4 pkt 5 WKC, zawierającą wszelkie elementy konieczne decyzji przewidziane tak prawem krajowym, jak i unijnym. Postępowanie zmierzające do wydania wiążącej informacji musi spełniać wszelkie wymogi stawiane postępowaniom celnym w WKC oraz Ordynacji podatkowej. W toku postępowania mającego na celu wydanie WIT organy celne mają obowiązek ustalić, czy nie zostały wydane już decyzje dotyczące tych samych bądź takich samych towarów, których to adresatem jest inny podmiot.
Jeśli organ celny jest przekonany, że wiążąca informacja przedstawiona mu w toku postępowania w sprawie innej wiążącej informacji jest błędna, powinien odnieść się do niej merytorycznie w treści decyzji. Powinien również szczególnie wnikliwie uzasadnić wiążącą informację w tych punktach, w których różni się ona od wcześniej wydanych, a wciąż obowiązujących decyzji. Skoro A. M. nie złożył pisemnego wniosku o wydanie WIT dotyczącej faktycznie mającego odbyć się przywozu (rzeczywiście przewidywanych transakcji handlowych), to tym samym organy celne nie mogły rozważać znaczenia brytyjskiego WIT z dnia 20 lipca 2009 r. w nie toczącym się postępowaniu w tym przedmiocie.
Podnosząc w skardze kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzuty kasator posłużył się pojęciem: "poprzez błędne przyjęcie" nie precyzując jednak, czy do naruszenia prawa materialnego tj. przepisów art. 12 ust. 2 i 3 WKC doszło przez błędną wykładnię, czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie albo, że zaistniał błąd podwójny niezależny. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu w jej podstawie postaci naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może samodzielnie uściślać bądź konkretyzować zarzutów, ani tym bardziej domyślać się postaci podstawy skargi w sytuacji kiedy kasator nie używa wyrażeń ustawowych z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy stwierdzić, że brytyjska WIT z dnia 20 lipca 2009 r., jako jeden z dowodów w sprawie w postaci dokumentu podlegał ocenie organów celnych, a potem Sądu I instancji w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Dokument ten będący decyzją adresowaną do innego podmiotu w innej sprawie nie mógł przesądzić o klasyfikacji taryfowej towarów importowanych przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.